مناجات شمارهٔ ۱۶۲ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات نامه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
الهی از کَرَم تو همین چشم داریم و از لطف تو همین گوش داریم بیامُرز ما را که بس آلوده ایم به کردار خویش بس درمانده ایم به وقت خویش بس مغروریم به پندار خویش بس محبوسیم در سرای خویش باز خوان ما را بکَرم خویش بازده ما را باحسان خویش.
دل کیست که گوهری فشاند بی تو
یا تن که بود که ملک راند بی تو
واله که خود راه ندارد بی تو
جا ن زهره ندارد که بماند بی تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن، طلب بخشش و رحمت الهی ابراز شده است. شاعر از خداوند می‌خواهد که با کرم و لطف خویش، او و دیگران را که به خاطر اعمال ناپسندشان آلوده و درمانده‌اند، ببخشد. او به محدودیت‌های خود در فهم و خودبینی اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که به خاطر بخشش و احسانش، او را نجات دهد. در ادامه، شاعر به وابستگی و نیاز خود به خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون وجود خداوند، هیچ چیز و هیچ کس ارزش و قدرتی ندارد.