مناجات شمارهٔ ۲۱۷ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات نامه
الهی چون یتیم بی پدر گریانم ف درمانده در دست خصمانم، خستهٔ گناهم و از خوزشتن بر تاوانم، خراب عمر و مفلس روزگار، من آنم. خداوندا فریاد رس که از نا کسی خود بفریادم.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به حالت یتیمی و بزرگی درد و رنج‌های خود اشاره می‌کند. او به خداوند روی می‌آورد و از ناامیدی و درماندگی خود می‌گوید. احساس گناه و فقر روزگارش او را خسته کرده و از خداوند طلب یاری می‌کند تا او را از این وضعیت نجات دهد.