مناجات شمارهٔ ۲۳۵ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات نامه
الهی کدام زبان به ستایش تو رسد ؟ کدام خرد صفت تو را بر تابد، کدام شکر با نیکویی تو برابر آید، کدا م بنده به گُذاران عبادت تو رسد. خدایا از ما هر که را بینی معیوب بینی، هر کردار بینی همه با تقصیر بینی، با اینهمه باران رحمت تو باز ایستد و
جُز گُل کَرَم نروید، چون با دشمن با چنان پس با دوستان چه اندازه و چار پایان.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن در قالب دعا و ستایش، به توصیف ناتوانی انسان در بیان و ستایش خداوند می‌پردازد. نویسنده از خداوند می‌پرسد که کدام زبان و فکر می‌تواند عظمت و صفات او را به درستی درک کند و کدام شکر می‌تواند با نعمت‌های او برابر باشد. سپس به ضعف انسان‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود خطاها و ناتوانی‌هایشان، باز هم باران رحمت خداوند بر آنها می‌بارد، اما نتیجه‌اش تنها گلی بی‌خاصیت به نام "گل کرم" است. در نهایت، سوالی درباره‌ی میزان دوستی خداوند با بندگانش مطرح می‌شود.