بخش ۲۶ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / سخنان پیر طریقت
پیر طریقت گوید: ای سزای کرم ای نوازنده عالم نه با وصل تو اندوه است نه با یاد تو غم لا اله الا هو خدائی که نیست معبود به سزا جز او دستگیر خستگان نیست جز توقیع جمال و لطف او نوازنده یتیمان نیست جز منشور کرم او بار خدائی که دلهای دوستان بسته بند وفای او و جانهای مشتاقان در آرزوی لقاء او ارواح عاشقان مست از جام ولاء او آرامی خستگان از نام و نشان او سرور عارفان از ذکر و پیغام او
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به زبان شاعرانگی به توصیف معانی عمیق الهی و حالاتی از عشق و وفا به خداوند می‌پردازد. نویسنده اشاره می‌کند که در وصال و یاد خدا، نه اندوهی وجود دارد و نه غم. خداوند را به عنوان معبود یگانه‌ای معرفی می‌کند که تنها دستگیر خستگان و نوازنده یتیمان است. او تأکید می‌کند که محبت و لطف خداوند، آرامش‌بخش دلهای عاشق و عارفان است و از آثار ذکر و تجلیات او در زندگی مومنان سخن می‌گوید. این متن تماماً حول محور عشق الهی و سیر و سلوک عارفانه می‌چرخد.