شمارهٔ ۴ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به انتقاد از تقلید و عدم خلاقیت می‌پردازد و می‌گوید که تقلید از زیبایی‌ها و نمادهای دیگر مانند بلبل و پروانه ننگین است. او به وضوح می‌گوید که ما بدون شمع و در دام عشق و ارتباطات مصنوعی گرفتار شده‌ایم، به این معنی که به جای اینکه خودمان به دنبال روش‌های خلاقانه باشیم، در دام تقلید افتاده‌ایم.