ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۵ — گذشت آن که روی لاله خیمه بر گلزار
- شمارهٔ ۸ — زهی ز خوی تو بر باد داده جان آتش
- شمارهٔ ۳ — خوش در نگار بسته دگر نوبهارست
- شمارهٔ ۲ — ترسم که بس که می کنم از درد اضطراب
- شمارهٔ ۷ — غمم نمی رود از دل به گریه بسیار
- شمارهٔ ۴ — ای از سپاه خط تو خورشید در حصار
- شمارهٔ ۱ — آنم که از ضمیر منست انور آفتاب
- شمارهٔ ۶ — چنان گریستم از درد دوری دلبر
- شمارهٔ ۱۱ — ز روزگار ندیدم دمی فراغت بال
- شمارهٔ ۱۲ — زهی ز غیرت ابروت دلشکسته هلال
- شمارهٔ ۱۴ — اشک نبود این که می بارم ز روز تار من
- شمارهٔ ۹ — ای زخط بگرفته خورشید رخت در بر هلال
- شمارهٔ ۱۰ — گرفتم آینه تا بنگرم حقیقت حال
- شمارهٔ ۱۳ — زبس که ریختم از دیده خون دل بیرون
- شمارهٔ ۱۵ — ز جور دل که هیچ کس مباد چنین
- شمارهٔ ۱۶ — بیابیا قدمی نه چو گل به صحن چمن
- شمارهٔ ۲۲ — زبس که یافت دلم لذت گرفتاری
- شمارهٔ ۱۹ — باد نوروز آمد و آورد بوی یاسمین
- شمارهٔ ۲۰ — از بس که گریه کردم و از بس کشیدم آه
- شمارهٔ ۱۸ — ای مکان پاسبانانت فراز آسمان
- شمارهٔ ۲۴ — دامنم دریای خون زین چشم خون پالاستی
- شمارهٔ ۲۳ — زهی نگاه تو سرگرم مردم‌آزاری
- شمارهٔ ۱۷ — شد چنان گرم جهان ز آمدن تابستان
- شمارهٔ ۲۱ — باز این منم گذاشته در کوی یار پای