نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۶ ادیب الممالک

ادیب الممالک فراهانی / اضافات / وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)

چند کشی جور این سپهر کهن را

چند بکاهی روان و خواهی تن را

مرد چو رخت شرف ندوخت بر اندام

باید پوشد بدوش خویش کفن را

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به مرور گذر زمان و اثرات آن بر زندگی انسان‌ها می‌پردازد. او به این نکته اشاره می‌کند که چندین بار باید در این دنیا زندگی را تجربه کرد و با این تجربیات با روان و بدن خود کنار آمد. همچنین، وقتی که انسان به مقام شرف دست پیدا کند، باید آمادگی پذیرش مرگ و ذمہ‌داری‌های آن را داشته باشد. به عبارتی، زندگی و مرگ بخشی از سرنوشت انسان‌ها هستند و باید با آن‌ها مواجه شد.