شمارهٔ ۲۶ ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / اضافات / وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)
چند کشی جور این سپهر کهن را
چند بکاهی روان و خواهی تن را
مرد چو رخت شرف ندوخت بر اندام
باید پوشد بدوش خویش کفن را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر به مرور گذر زمان و اثرات آن بر زندگی انسانها میپردازد. او به این نکته اشاره میکند که چندین بار باید در این دنیا زندگی را تجربه کرد و با این تجربیات با روان و بدن خود کنار آمد. همچنین، وقتی که انسان به مقام شرف دست پیدا کند، باید آمادگی پذیرش مرگ و ذمہداریهای آن را داشته باشد. به عبارتی، زندگی و مرگ بخشی از سرنوشت انسانها هستند و باید با آنها مواجه شد.