شمارهٔ ۹۶ ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / مقطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خداوندا در این فیروز ایوان
صباحت شاد و خرم بخت پیروز
بنانت خامه دارد عنبر آمیز
بیانت نامه آرد دانش آموز
زهی کز بندگی در آستانت
شدم دانش پژوه و حکمت اندوز
پی تبریک سال نو در آن بار
زمین را بوسه دادم روز نوروز
همیدون روز دوم نیز سوم
شدم طائف در آن کاخ دلفروز
ولی افسوس دارم کاین سه نوبت
ز بخت خود شدم در ناله و سوز
سپس بستم به تبریک تو این شعر
چو عقدی از عقیق و لعل و پیروز
الا تا گلبن عقل است خود روی
الا تا مجمر هوش است خود سوز
لوای همت از رادی برافراز
چراغ رحمت از مردی برافروز
خجسته فال و فرخ طالعت باد
همایون سال و مه خرم شب و روز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به خداوند دعا می‌کند و شادابی و خوشبختی را برای خود و دیگران آرزو می‌کند. او به سال نو و روز نوروز اشاره می‌کند و از عشق به دانش و حکمت صحبت می‌کند. شاعر، با ابراز شادی از تعطیلات و تجلیل از نوروز، اما از بخت خود ناراضی است و از درد و ناله سخن می‌گوید. در ادامه، او بر اهمیت عقل و هوش تأکید کرده و خواسته‌های خود را به صورت شعری به خداوند عرضه می‌کند. او به فال نیک و خوشبختی در سال جدید امید دارد.