شمارهٔ ۲۲۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر ابراز احساساتی عمیق درباره عشق و درد جدایی است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که حتی اگر دل از یاد معشوق خرسند باشد، بدن و جان خسته از فراق دچار رنج و عذاب است. او به حسرت و انتظار برای لبانی شیرین اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود تلخی‌ها، شوقی برای بوسه‌ای از آن لب‌ها وجود دارد. همچنین، اشاره به این می‌کند که نصیحت‌ها و پندها اگرچه حکمت‌آمیزند، دردی از دل عاشق درمان نمی‌کنند و او نمی‌تواند از عشق خود دست بکشد، چرا که عشق فراتر از هر سوگند و تعهد است. شاعر در نهایت تأکید می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند او را از این عشق بازداشته و عشق او به معشوق مانند سیمرغی است که نمی‌توان در قید و بند نگه‌داشت.