غزلیات — دیوان اشعار اهلی شیرازی

Name: غزلیات — دیوان اشعار اهلی شیرازی
Author: اهلی شیرازی

اهلی شیرازی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — ای شکرخا کرده شُکرت طوطی گفتار ما
شمارهٔ ۱ — ای حیرت صفات تو بند زبان ما
شمارهٔ ۳ — آنکه نور دیده سازد روی آتش‌ناک را
شمارهٔ ۸ — از قبول دگران طبع ملول است مرا
شمارهٔ ۴ — ای به خاطر صد غبار از رشک تو آیینه را
شمارهٔ ۶ — تا دیده ام بخواب شبی بوتراب را
شمارهٔ ۵ — گر چون مسیح از لطف او بر اوج افلاکیم ما
شمارهٔ ۷ — تا روز حشر کم نشود سوز داغ ما
شمارهٔ ۹ — کام از می لعلم مده کز می خمار آید مرا
شمارهٔ ۱۰ — الا ای ساقی گلرخ که گشتی شمع محفل‌ها
شمارهٔ ۱۱ — دل اگر کوه شود عاشق جانباز تو را
شمارهٔ ۱۳ — دلا خراب مکن نقش بت پرستی را
شمارهٔ ۱۲ — تا چند خشم و ناز و کین برخیز و باز از در درآ
شمارهٔ ۱۴ — بزلف اگر ببری جان بی قرار از ما
شمارهٔ ۱۵ — گر نامه بی‌نامِ خوشت بوسد زبان خامه را
شمارهٔ ۱۸ — ما چنین بی‌خود اگر یار رسد بر سر ما
شمارهٔ ۱۹ — روز ابر است و دهد ساقی جان ساغر ما
شمارهٔ ۱۶ — سجده بت گرچه باشد نامسلمانی مرا
شمارهٔ ۱۷ — خط چو مهر گیا تا نموده‌ای ما را
شمارهٔ ۲۲ — ای داده زآستان خود آورارگی مرا
شمارهٔ ۲۱ — گر به فانوس خیال آیی چو شمع اغیار را
شمارهٔ ۲۵ — به رخ تو مه‌جبینان حسدست یک‌به‌یک را
شمارهٔ ۲۳ — آتشین لعلی که همچون شمع جان سوزد مرا
شمارهٔ ۲۷ — دل زنده شوم چون نگرم سیم‌تنان را
شمارهٔ ۲۴ — تیره شد از توبه، ساقی طبع شورانگیز ما
شمارهٔ ۲۰ — چند باشد چو مسیحا سر افلاک تو را
شمارهٔ ۲۶ — این است نهان از نمک آن تازه‌جوان را
شمارهٔ ۳۰ — کوثر کجا و لعل روان‌بخش او کجا
شمارهٔ ۳۳ — از که نالم که فغان از دل ریش است مرا
شمارهٔ ۳۲ — یک ره چو غنچه خنده‌زنان بین به سوی ما
شمارهٔ ۳۱ — ز عاشقان همه قصد جراحت است او را
شمارهٔ ۳۴ — آتش‌رخی کز یاد او آهی ز جان خیزد مرا
شمارهٔ ۳۵ — آن کعبه‌ی جان سوی خود می‌خواند از یاری مرا
شمارهٔ ۲۸ — منه بخاک ره ای یوسف آن کف پا را
شمارهٔ ۲۹ — تا تو چو شمع می‌کنی تیز نظر به سوی ما
شمارهٔ ۳۶ — بس که خطش سوخت از غم صددل نومید را
شمارهٔ ۴۳ — شیشه پر از زهر چند چرخ ستم‌ پیشه را
شمارهٔ ۳۷ — بهل حکایت شیرین به کوهکن ما را
شمارهٔ ۳۸ — گر کند ابر کرم میل تن خاکی ما
شمارهٔ ۴۰ — آه کز دست دل این سینه ریش است مرا
شمارهٔ ۳۹ — که ره دهد سوی آن سایه همای مرا
شمارهٔ ۴۱ — گر التفات بود شمع مجلس ما را
شمارهٔ ۴۲ — از رقیبان تو صد خار جگر هست مرا
شمارهٔ ۴۹ — از بس که خورم بر جگر از طعنه سنان‌ها
شمارهٔ ۵۰ — غم ندارد ز گدایی تن غم پرور ما
شمارهٔ ۴۵ — جایی که بجوش آرد گل بلبل زاری را
شمارهٔ ۴۸ — زدرد میرم و گویی که بیش از این بادا
شمارهٔ ۴۶ — مژده گل چه میدهی عاشق مستمند را
شمارهٔ ۵۱ — پنجه خطاست با بتان خسته دل خراب را
شمارهٔ ۴۷ — جز وصل هوس نیست چو پروانه خسان را
شمارهٔ ۴۴ — نبود از عاشقی بیم ملامت سینه‌ ریشان را
شمارهٔ ۵۲ — چون رنجه شود خوی تو از همسری ما
شمارهٔ ۵۴ — کوی تو که من از همه کس واپسم آنجا
شمارهٔ ۵۹ — به هم متاب دگر سنبل پریشان را
شمارهٔ ۵۳ — ای خضر که همدم شده‌ای آب بقا را
شمارهٔ ۵۶ — پس از اجل به که روشن شود نکویی ما
شمارهٔ ۵۵ — به خلوت بهل شیخ دل مرده را
شمارهٔ ۵۷ — ای بی‌تو از خون بسته گل مژگان من بر خارها
شمارهٔ ۵۸ — هوای دیدنت ای ترک تند خوست مرا
شمارهٔ ۶۵ — اگرچه از رخ خود چشم بسته یی ما را
شمارهٔ ۶۶ — اگر تو وصل نبخشی چه چاره سوخته را
شمارهٔ ۶۲ — این حسن و ملاحت نگر آن کان نمک را
شمارهٔ ۶۷ — چون شمع اگرچه آنمه مهرش گداخت ما را
شمارهٔ ۶۳ — دل اگر زغم خروشد چه غم از خروش اورا
شمارهٔ ۶۴ — پیش تو دیده گر نبود غرق خون مرا
شمارهٔ ۶۱ — کس نبودش خبر از زشتی و زیبایی ما
شمارهٔ ۶۰ — زلف چو مار او کشد در دهن بلا مرا
شمارهٔ ۷۱ — چون تو گویی سخن‌، این دلشده را گوش کجا
شمارهٔ ۷۴ — باز چون شمع سحر رشته جان سوخت مرا
شمارهٔ ۷۲ — نقشبندی که کسان عاشق و مستند او را
شمارهٔ ۷۳ — نیست آن در که ز گوش آمده تا دوش ترا
شمارهٔ ۷۵ — ز فتراک‌ِ سوارِ من ، چه معراجی است آهو را
شمارهٔ ۶۸ — پیش از آن کین گرد هستی سر زند از خاک ما
شمارهٔ ۷۰ — زشت است کان نکورو از حد برد جفا را
شمارهٔ ۶۹ — در گریبان ریز ساغر زاهد سالوس را
شمارهٔ ۷۷ — چه عقل و دانش و هوشیست بر کمال مرا
شمارهٔ ۷۹ — گر شبی بردارد آن شمع از مه عارض نقاب
شمارهٔ ۷۶ — چون به زنجیر محبت بسته یی پای مرا
شمارهٔ ۸۲ — کرد بیدارم ز خواب بیخودی آن آفتاب
شمارهٔ ۸۳ — از جوش گریه دارم پیشت خروش امشب
شمارهٔ ۷۸ — بود که گریه بشوید خط گناه مرا
شمارهٔ ۸۱ — پای‌بوس آن بت سنگین‌دل یاقوت‌لب
شمارهٔ ۸۰ — یامن ناصبور را سوی خود از وفا طلب
شمارهٔ ۸۵ — گر ساقی بدمست به خشم از بر ما رفت
شمارهٔ ۸۴ — سخن چه حاجت اگر دل مقابل افتادست
شمارهٔ ۸۹ — گشاد صد دل از آن غنچه شکر خند است
شمارهٔ ۹۰ — من و مجنون دو اسیریم که غم شادی ماست
شمارهٔ ۸۶ — باز از بویت دل پژمرده در نشوو نماست
شمارهٔ ۸۸ — بس که دل پر آتشم بهر تو آه کرده است
شمارهٔ ۸۷ — گر کعبه نشین بامن مستش سر ناز است
شمارهٔ ۹۱ — چهره از تیغ تو پر خون دردم کشتن خوش است
شمارهٔ ۹۶ — عقده زلف تو سر رشته تقدیر من است
شمارهٔ ۹۷ — ای که چون چشم خوشت نرگس مخموری نیست
شمارهٔ ۹۸ — بی اختیار ماست که دل بیقرار ازوست
شمارهٔ ۹۹ — در عهد تو آسوده کس از داغ ستم نیست
شمارهٔ ۹۲ — هرگز هوس سایه ام از فر هما نیست
شمارهٔ ۹۴ — به قتلم اینهمه خشم و عتاب حاجت نیست
شمارهٔ ۹۳ — اگر چه ساقی جان می نهاد در دستت
شمارهٔ ۹۵ — مست می و ساقیم تا نفسی باقی است
شمارهٔ ۱۰۱ — نور دو چشم کز برم بریده رفته است
شمارهٔ ۱۰۷ — باز از سر زلف دل آشفته خبر یافت
شمارهٔ ۱۰۶ — نیازمند ترا رسم خود پسندی نیست
شمارهٔ ۱۰۰ — به عهد یوسف من کز فرشته افزون است
شمارهٔ ۱۰۳ — شادم اگرچه خاطرم اندوهگین ازوست
شمارهٔ ۱۰۴ — گویم سیاه بختی ام از دود آه کیست
شمارهٔ ۱۰۵ — گرچه حسن همه کس آفت اهل نظرست
شمارهٔ ۱۰۲ — چو سوختم از عشق و شستم از جان دست
شمارهٔ ۱۱۰ — عاشق مجنونم و صحرای غم جای من است
شمارهٔ ۱۱۳ — جز از وصال تو با کس سر وصولم نیست
شمارهٔ ۱۱۲ — وقت طرب ایام گل و موسم کشت است
شمارهٔ ۱۱۴ — من سری دارم که بر خاک ره از جولان اوست
شمارهٔ ۱۰۸ — بسکه به دل می زنم سنگ که دلدار رفت
شمارهٔ ۱۰۹ — تاخریدار تو شد گل آبرو صدجا فروخت
شمارهٔ ۱۱۱ — گمره عشقم و نبود به من مست گرفت
شمارهٔ ۱۱۵ — لوح خاک ما به خون نقش از دل صد چاک ماست
شمارهٔ ۱۱۶ — شمعی که گرم خشم تر از برق لامع است
شمارهٔ ۱۱۸ — آن شوخ سوارست و سوی ما گذرش نیست
شمارهٔ ۱۱۷ — در بت پرستی قبله ام چون آن بت روحانی است
شمارهٔ ۱۲۰ — تا نقش نعل اسبت محراب اهل دین است
شمارهٔ ۱۲۱ — دل اهل نظر از نرگس شهلا با تست
شمارهٔ ۱۱۹ — بر صید حرم تیغ مزن زانکه حرام است
شمارهٔ ۱۲۲ — تا ابد عاشق حسن توام از روز الست
شمارهٔ ۱۲۳ — حسنت نمک آمیز و لبت نیز چنین است
شمارهٔ ۱۳۱ — گر بدامن گردی از آن رهگذر می بایدت
شمارهٔ ۱۲۵ — زان در پی یارم که عنانم به کف اوست
شمارهٔ ۱۲۶ — امروز در لطف به روی همه بازست
شمارهٔ ۱۲۷ — جان‌بخشی‌ای که با لب لعل تو ای پری است
شمارهٔ ۱۲۸ — به عقل در ره عشق تو خانه نتوان ساخت
شمارهٔ ۱۳۰ — ای نخل آرزو لب لعلت طبیب کیست
شمارهٔ ۱۲۴ — ما گرچه گداییم وفا در خور ما نیست
شمارهٔ ۱۲۹ — زهی ملاحت و خوبی که با تو محبوب است
شمارهٔ ۱۳۲ — آن شاخ گل که رونق سرو و سمن ازوست
شمارهٔ ۱۳۵ — زبخت بد جگرم از جفای اوریش است
شمارهٔ ۱۳۷ — آنچه غم تو کرد اگر بازرسم به دیدنت
شمارهٔ ۱۳۸ — هر کو ندید خواب و نداند که خورد چیست
شمارهٔ ۱۳۴ — هر که در عشق بتان بی درد زیست
شمارهٔ ۱۳۹ — گرچه در غارت جان است دو چشم سیهت
شمارهٔ ۱۳۶ — شاهباز عشق سیری کرد بر بالا و پست
شمارهٔ ۱۳۳ — از نرگس توام نظری ای پسر بس است
شمارهٔ ۱۴۷ — تو گر خرام کنی سرو یا صنوبر چیست
شمارهٔ ۱۴۵ — در کوی تو خون دل ما پاک فرو رفت
شمارهٔ ۱۴۰ — تا نمردیم دل از درد تو بهبود نداشت
شمارهٔ ۱۴۳ — در کوی تو از دست رقیبان گذرم نیست
شمارهٔ ۱۴۱ — هفتاد سال شد که دل من در آتش است
شمارهٔ ۱۴۲ — شمع من، هرکس که پیشت جان نسوزد مرد نیست
شمارهٔ ۱۴۴ — نمود چاک گریبان تنت که نسترن است
شمارهٔ ۱۴۶ — گر شد سر ما خاک ره دوست چه باک است
شمارهٔ ۱۵۱ — ز قامت تو چگویم که فتنها برخاست
شمارهٔ ۱۵۴ — عاشقم بر آن بت و دل خون که از اندیشه است
شمارهٔ ۱۴۹ — گرچه لب تشنه ز غم عاشق دلسوخته است
شمارهٔ ۱۵۵ — ز بس کز سست پیوندی گهش صلحست و گه جنگ است
شمارهٔ ۱۵۰ — هرجا که بود یار و سرور است
شمارهٔ ۱۵۳ — مصر شرف از حسن ادب یوسف جان یافت
شمارهٔ ۱۴۸ — عشق جانان راحت جان من بیچاره است
شمارهٔ ۱۵۲ — لاف صاحب نظری از دل هشیار خوش است
شمارهٔ ۱۵۸ — گر زخم عشق بر دل مردم جراحت است
شمارهٔ ۱۶۰ — دوستان خواب اجل بی وصل یارم آرزوست
شمارهٔ ۱۶۱ — تا چند باشد این غم پنهان که با من است
شمارهٔ ۱۵۷ — ببین که کار من از غم چه سخت افتادست
شمارهٔ ۱۵۹ — آنی که فتنها همه از یک نگاه تست
شمارهٔ ۱۶۲ — مست شد صوفی و جنگش بر سر پیمانه است
شمارهٔ ۱۵۶ — سوخت صدجان سرو من تا حسن او بالا گرفت
شمارهٔ ۱۶۳ — پیش تو داد من ز جور زمانه است
شمارهٔ ۱۷۰ — بلبل زسوز زار من آهنگ برگرفت
شمارهٔ ۱۶۵ — فرهاد را ز شیرین، حرمان ز بخت شور است
شمارهٔ ۱۶۶ — اگرچه خانه خرابی زباده ای ساقی است
شمارهٔ ۱۶۷ — نیست در صحرا پی آهو که هر جا رفته است
شمارهٔ ۱۶۸ — بی سوز محبت نتوان دل به بتان بست
شمارهٔ ۱۷۱ — مارا تنی چو صورت دیوار مانده است
شمارهٔ ۱۶۹ — کاسه چشم من از شوق گل رخسار دوست
شمارهٔ ۱۶۴ — تو گر پروانه‌ای همچون خلیل آتش گلستان است
شمارهٔ ۱۷۸ — شمع را پیش رخت اشک نیاز اینهمه چیست
شمارهٔ ۱۷۳ — گر بسوزد تن زارم بر من خار و خسی است
شمارهٔ ۱۷۶ — مجال حلقه صحبت کرابخانه تست؟
شمارهٔ ۱۷۵ — دی از نظر چو سرو و خرامان من گذشت
شمارهٔ ۱۷۴ — گوهر دل گم شد و وقت فراغ از دست رفت
شمارهٔ ۱۷۹ — سگ کوی تو که شب تا بسحر پیش من است
شمارهٔ ۱۷۷ — ما عاشقیم و روی بتان قبله گاه ماست
شمارهٔ ۱۷۲ — چراغ عشق من افروخت شمع خلوت دوست
شمارهٔ ۱۸۲ — عشق آتش است و در دل دیوانه در گرفت
شمارهٔ ۱۸۰ — کسی زکعبه کوی تو نامراد نرفت
شمارهٔ ۱۸۱ — منم که حاصل من غیر نامرادی نیست
شمارهٔ ۱۸۴ — روی کسی چو صورت آینه سوی تست
شمارهٔ ۱۸۳ — هرچند که یوسف بجمال از همه بیش است
شمارهٔ ۱۸۵ — خندید گل و غنچه شکفت و چمن آراست
شمارهٔ ۱۸۶ — هر کرا حسنی بود آیینه دار روی اوست
شمارهٔ ۱۸۷ — جور آن بت همه بر جان پریشان من است
شمارهٔ ۱۹۴ — محبوب من چه حاجت گفتن بود که کیست
شمارهٔ ۱۹۲ — مرا که جان پی قربان شدن بود پیشت
شمارهٔ ۱۹۰ — همه دم ز درد عشقت دل زار من حزین است
شمارهٔ ۱۹۱ — ای پری وش نمک حسن تو رشک ملک است
شمارهٔ ۱۸۹ — گرنه بر غم عاشقان کار جهان مشوش است
شمارهٔ ۱۹۳ — ای سرو روان خاک شوم در ته پایت
شمارهٔ ۱۹۵ — کور شد از غم رقیب کان پری از بام ماست
شمارهٔ ۱۸۸ — مجنون عشق را هوس تخت و تاج نیست
شمارهٔ ۲۰۲ — عمرم همه با صوت نی و چنگ بسر رفت
شمارهٔ ۲۰۳ — به زهر چشم دهی جان و دل فرحناک است
شمارهٔ ۱۹۹ — دل کباب ز خوناب دیده بد نام است
شمارهٔ ۱۹۷ — در دل و جان از آن مژه قصد تو راه کردن است
شمارهٔ ۱۹۶ — جز داغ دلم چراغ شب نیست
شمارهٔ ۱۹۸ — دل را نمک از گریه گرم است شکی نیست
شمارهٔ ۲۰۰ — هر جا که بنگری رخ او در تجلی است
شمارهٔ ۲۰۱ — کسی کش بوی آن گل در دماغ است
شمارهٔ ۲۰۹ — گنج قارون بزمین رفت و ملامت باقی است
شمارهٔ ۲۰۷ — از عالم جان آنچه بما فیض رسان است
شمارهٔ ۲۰۸ — یار اگر میکشدت دل بنه ایدل گله چیست؟
شمارهٔ ۲۰۵ — چون غنچه صد دل پاره شد لب ناگشودن مشکل است
شمارهٔ ۲۰۴ — عیب پری مکن که نهان از تو گشته است
شمارهٔ ۲۰۶ — کدورت غم هجرت بیک نگاه برفت
شمارهٔ ۲۱۰ — من که چون شمع ز داغ تو صدم روشنی است
شمارهٔ ۲۱۱ — نوروز من از طلعت چون ماه تو عید است
شمارهٔ ۲۱۴ — سکون خاطر من بی تو سرو قامت نیست
شمارهٔ ۲۱۵ — گر تیغ تو خواهد سر و جان هم چه نزاع است
شمارهٔ ۲۱۳ — گر کوه تحمل کسی از بار ستم نیست
شمارهٔ ۲۱۹ — گریه‌ام دید و چو گل از خنده آن مهوش شکفت
شمارهٔ ۲۱۶ — اسیر عشق ترا میل گشت باغ کجاست
شمارهٔ ۲۱۸ — بمردمی چو سگ یار کس بعالم نیست
شمارهٔ ۲۱۲ — ز گریه دل پر و لب همچو غنچه خندان است
شمارهٔ ۲۱۷ — تاخار عشق در جگر من شکسته است
شمارهٔ ۲۲۴ — هرکه عاشق شد چو شمع آزاده از دل‌مردگی است
شمارهٔ ۲۲۷ — جانم در آتش از ستم ماهپاره ایست
شمارهٔ ۲۲۳ — سرومن، صد خارم از دست تو در پا رفته است
شمارهٔ ۲۲۵ — گیرم که دل از یاد تو خرسند توان داشت
شمارهٔ ۲۲۶ — بازم از چشم آنسوار سرکش خونخوار رفت
شمارهٔ ۲۲۰ — خوش درآ در خانه دل زانکه جان از خانه رفت
شمارهٔ ۲۲۲ — دیوانه یارم من و با کس نظرم نیست
شمارهٔ ۲۲۱ — دل ز غم تا کی کند فریاد، خاموشی خوش است
شمارهٔ ۲۳۲ — با خوش نفسی می خور اگر ماهوشی نیست
شمارهٔ ۲۳۵ — بکوی عشق که طوفان نوح از آن وادی است
شمارهٔ ۲۲۹ — گذشت در هوست عمر و یک نفس باقی است
شمارهٔ ۲۳۰ — رقیب مانع دیدار یار من شده است
شمارهٔ ۲۲۸ — چشم مست گر کشد هر گوشه خلقی در غم است
شمارهٔ ۲۳۱ — حسن تو گرچه با همه کس در تجلی است
شمارهٔ ۲۳۴ — جهان جوان ز بهار و خزان پیری ماست
شمارهٔ ۲۳۳ — نرگس رعنا اگر چشم و چراغ گلشن است
شمارهٔ ۲۴۳ — خونم به جور تیغ تو در گردن خودست
شمارهٔ ۲۴۰ — تا گوشه چشمی بمن آن سیم تن انداخت
شمارهٔ ۲۳۹ — بسکه هرجا صفت خون دل آشامی ماست
شمارهٔ ۲۳۶ — از لطف اگرچه با سگ خویشت عجب خوش است
شمارهٔ ۲۴۱ — قد طوبی و لب کوثر و خود حور بهشت است
شمارهٔ ۲۳۷ — شمع رخسار بتان خانه ز بنیاد بسوخت
شمارهٔ ۲۴۲ — چنین که تشنه بخون لعل یاربی سبب است
شمارهٔ ۲۳۸ — وادی مجنون و شان، عالم آزادی است
شمارهٔ ۲۵۱ — درخت وادی ایمن بنور عشق کسی است
شمارهٔ ۲۴۶ — کی آب خضر همدم طبع سلیم ماست
شمارهٔ ۲۴۵ — نه از طرب هوس گشت با غم افتادست
شمارهٔ ۲۴۹ — آن شمع که پروانه صفت بال و پرم سوخت
شمارهٔ ۲۵۰ — هرچند غمی همچو غم بی درمی نیست
شمارهٔ ۲۴۸ — ذره چون خورشید گردد طالع و لامع خوش است
شمارهٔ ۲۴۷ — گر چو گل در کف ما جام می صبحگهی است
شمارهٔ ۲۴۴ — آن بت که قبله دل عشاق روی اوست
شمارهٔ ۲۵۷ — مستی که ذوق رندی و بیچارگی نیافت
شمارهٔ ۲۵۳ — چشم تو دگر در پی صید دل و جان است
شمارهٔ ۲۵۹ — تا بر گل تو سنبل پر خم دمیده است
شمارهٔ ۲۵۸ — ناخورده می ز نرگس او دل خمار یافت
شمارهٔ ۲۵۲ — جان دادن از وفا هنر کوهکن بس است
شمارهٔ ۲۵۶ — تشریف کرامت اگر از لطف الهی است
شمارهٔ ۲۵۵ — حیاتی با رخ خوی کرده اوست
شمارهٔ ۲۵۴ — پیری خزان تازه بهار جوانی است
شمارهٔ ۲۶۴ — رفتی و نقش روی تو از چشم تر نرفت
شمارهٔ ۲۶۳ — چو منع غیر مجالم در آشنایی نیست
شمارهٔ ۲۶۵ — چنین حسن و ملاحت با ملک نیست
شمارهٔ ۲۶۶ — شبی که بی تو برین پیر خسته حال گذشت
شمارهٔ ۲۶۷ — روی تو مصحفی است که در آن خوبی است
شمارهٔ ۲۶۱ — شیشه دل بهر خوبانم ز دست افتاده است
شمارهٔ ۲۶۰ — امید خلق باقبال و دولت خویش است
شمارهٔ ۲۶۲ — تو پیش چشم منی چشم من پر آب از چیست
شمارهٔ ۲۷۴ — این چه سروست که از گلشن جان خاسته است
شمارهٔ ۲۷۰ — عید قربان شد و سر در ره جولان تو رفت
شمارهٔ ۲۶۹ — بود از ازلم درد تو وین درد همان است
شمارهٔ ۲۶۸ — بس شکل خوب چرخ کشید و خراب ساخت
شمارهٔ ۲۷۳ — تو آفتابی و تا ذره یی ز من باقی است
شمارهٔ ۲۷۵ — گه نظاره دلم ایمن از رقیبان است
شمارهٔ ۲۷۲ — خوش آنکه دور فلک بر مراد من میگشت
شمارهٔ ۲۷۱ — سینه ایصوفی اگر صاف است چو آیینه ات
شمارهٔ ۲۸۱ — عاشق آن نیست که شد محرم و همدم بر دوست
شمارهٔ ۲۸۲ — دلا، خار ستم از پا برون خواهد شدن وقت است
شمارهٔ ۲۸۰ — در بهار نوجوانی باغ ما از گل تهی است
شمارهٔ ۲۸۳ — دل مرده از آنم که مسیحا نفسی نیست
شمارهٔ ۲۷۷ — همچو چنگ افغان من بی‌زخم بیدادی نخاست
شمارهٔ ۲۷۹ — امروز غیر غم زتو هیچم نصیب نیست
شمارهٔ ۲۷۶ — بهلاک خود نپوشم نظر از رخ چو ماهت
شمارهٔ ۲۷۸ — بکوی میکده آخر سبوی ما بشکست
شمارهٔ ۲۸۷ — گل نو آمد و ما را غم دیرینه گرفت
شمارهٔ ۲۸۵ — تا نشد چون نافه خون، دل بوی دلجویی نیافت
شمارهٔ ۲۹۰ — گاه گاهم خانه از برق وصالش روشن است
شمارهٔ ۲۸۹ — کار از دهان او همه دم بر مراد نیست
شمارهٔ ۲۹۱ — ای سبز تلخ این نگه جان گداز چیست
شمارهٔ ۲۸۸ — صبر تلخ است و دوای من خونین جگر است
شمارهٔ ۲۸۶ — چشم همه را بر گل روی تو نگاه است
شمارهٔ ۲۸۴ — با من از مشکین غزالان گرنه بوی آشناست
شمارهٔ ۲۹۳ — خوش نیست بی تو ساقی گر بزم خلد باقی است
شمارهٔ ۲۹۴ — نقد گنج کعبه جایش جز دل ویرانه نیست
شمارهٔ ۲۹۵ — هزار شکر که مارا سر شکایت نیست
شمارهٔ ۲۹۶ — هرکه برخاست ز سودای تو بر جا ننشست
شمارهٔ ۲۹۲ — سراپا شمع از آن نورست کز آلودگی دور است
شمارهٔ ۲۹۸ — صدهزاران چشم اگر بر روی یوسف ناظر است
شمارهٔ ۲۹۷ — غیر سوز و گریه کار عاشق درمانده چیست
شمارهٔ ۲۹۹ — پیش سرمستان عشقت گلشن و گلخن یکیست
شمارهٔ ۳۰۲ — لعل او کز برگ گل رنگین تر و نازکترست
شمارهٔ ۳۰۴ — دل جگر سوخته از جان سیه بخت من است
شمارهٔ ۳۰۱ — گر صد هزار سال وصالت میسر است
شمارهٔ ۳۰۳ — سر رشته غم دل چون شمع جانگدازست
شمارهٔ ۳۰۵ — سرمه ره دردیده زان دارد که خاک پای اوست
شمارهٔ ۳۰۶ — بی داغ عشق یکرگ من چون چراغ نیست
شمارهٔ ۳۰۷ — ای لعبتی که مثل تو کس در زمانه نیست
شمارهٔ ۳۰۰ — جان من مسکین که گرفتار غم اوست
شمارهٔ ۳۱۱ — عندلیب از حسن گل افروختن داند که چیست
شمارهٔ ۳۱۴ — عتاب و ناز تو با من ز غایت خوبی است
شمارهٔ ۳۱۲ — خوشا کسی که به کوی تو بخت همدم اوست
شمارهٔ ۳۱۳ — با یکدم وصلت غم عالم نتوان گفت
شمارهٔ ۳۰۸ — در زیر زلف روی تو چون گل شکفته است
شمارهٔ ۳۱۵ — کسی که حق حریفان مهربان نشناخت
شمارهٔ ۳۰۹ — زاهد بره کعبه رود کاین ره دین است
شمارهٔ ۳۱۰ — ای که می‌پرسی که با دل هم‌سخن در خانه کیست
شمارهٔ ۳۲۱ — گر تن شکسته دوا جز هلاک نیست
شمارهٔ ۳۲۲ — ساقیا بی لب لعلت می ناب اینهمه نیست
شمارهٔ ۳۱۹ — لعل جانبخشش که آرام دل شیدا ازوست
شمارهٔ ۳۱۷ — هرگز بوفا چشم خوشت جانب من نیست
شمارهٔ ۳۲۳ — نه که در کوی تو جز من دگری گمره نیست
شمارهٔ ۳۱۶ — گر به کوثر نظر ز نیکو عملی است
شمارهٔ ۳۲۰ — سرو بر خاک ره از رشک قد یار نشست
شمارهٔ ۳۱۸ — هوا خوش است و مرا بی رخ تو دل خوش نیست
شمارهٔ ۳۲۸ — بازم ز هر طرف مه رخساره کسی است
شمارهٔ ۳۳۱ — مگو که ماه رخ او ز گلرخان بگذشت
شمارهٔ ۳۳۰ — جمال شمع چو خورشید عالم افروزست
شمارهٔ ۳۲۹ — از بسکه جان به تشنه لبی درد کرده است
شمارهٔ ۳۲۷ — هر صورتی که هست ز حسنت نشانه ایست
شمارهٔ ۳۲۶ — یافت از یوسف پدر بویی اگر رویش نیافت
شمارهٔ ۳۲۴ — گردون که کین اهل نظر در نهاد اوست
شمارهٔ ۳۲۵ — گر کشد خصم بزور از کف من دامن دوست
شمارهٔ ۳۳۹ — گفتی چمن بوقت گل ای همنفس خوش است
شمارهٔ ۳۳۸ — در سوختنم آنکه بر افروختن آموخت
شمارهٔ ۳۳۴ — کشتهٔ تیرت که ازوی استخوان‌ها مانده است
شمارهٔ ۳۳۷ — همه راست میل خالی که بر آن رخ جمیلست
شمارهٔ ۳۳۶ — دل که خونم خورد ای حور نه پنداری ازوست
شمارهٔ ۳۳۳ — بی شمع رخت هیچ صفا در دل ما نیست
شمارهٔ ۳۳۲ — آن شمع گلرخان که رخش لاله زار ماست
شمارهٔ ۳۳۵ — هیچت ز خون ما غم روز جواب نیست
شمارهٔ ۳۴۰ — مریز بی گنهم خون که جست و جویی
شمارهٔ ۳۴۲ — عیسی دم ما همدم اگر نیست غمی نیست
شمارهٔ ۳۴۵ — ساقی، جهان سرشک حریفان گرفته است
شمارهٔ ۳۴۷ — تن عاشق همای لامکان است
شمارهٔ ۳۴۳ — آتشی دردل من شمع رخت درزده است
شمارهٔ ۳۴۶ — در ره عشق از خضر هم زندگی واماندگی است
شمارهٔ ۳۴۱ — کدام زخم که بر من ز دلستانی نیست
شمارهٔ ۳۴۴ — هزار سال سفر از وجود تا عدم است
شمارهٔ ۳۵۱ — جان من در دوستی نامهربان می‌بینمت
شمارهٔ ۳۴۸ — بحق شام وصال و بعهد روز نخست
شمارهٔ ۳۵۳ — آن سرو هرگه از نظر من گذشته است
شمارهٔ ۳۵۴ — برقی که ز نعل فرس سیم تنی خاست
شمارهٔ ۳۵۰ — مرا ز عشق نه عقل و نه دین دنیایی است
شمارهٔ ۳۴۹ — نوبهار آمد چو گل رخها ز می خواهد شکفت
شمارهٔ ۳۵۲ — آن سرو ناز کز چمن جان دمیده است
شمارهٔ ۳۵۵ — گر بمسجد گذری با این رخ و آن چشم مست
شمارهٔ ۳۶۰ — وقت مستی چون عرق از روی دلجوی تو خاست
شمارهٔ ۳۵۶ — پیر مغان گدای درش همچو ما بسی است
شمارهٔ ۳۶۳ — ای باغبان چه حاصل از سرو ناز باغت
شمارهٔ ۳۵۹ — مرا چو شبنم از آن مایه حیات کم است
شمارهٔ ۳۵۸ — حیات تشنه لبان وصل آن مسیح دم است
شمارهٔ ۳۶۲ — دور از تو شب و روز مرا خواب حرام است
شمارهٔ ۳۶۱ — ذوقی است که در تیره شبی چون شب مویت
شمارهٔ ۳۵۷ — وادی مجنون جگر سوزست و کس را تاب نیست
شمارهٔ ۳۶۹ — چون کوهکن با بیستون گفتم توانم راز گفت
شمارهٔ ۳۶۸ — عمر من تا کی بآه آتشین خواهد گذشت
شمارهٔ ۳۷۰ — گرچه ز گلهای می دامن ما شستنی است
شمارهٔ ۳۶۵ — گر لب بنهی بر لب مستان چه تفاوت؟
شمارهٔ ۳۶۶ — قدرم چو مه از مهر سعادت اثر تست
شمارهٔ ۳۶۴ — باغبان، آنسرو اگر برطرف جو خواهد نشست
شمارهٔ ۳۶۷ — یکشب که در فراق جمال تو دلبرست
شمارهٔ ۳۷۱ — بی بخت و یارم مرا از مرگ چشم یاری است
شمارهٔ ۳۷۳ — نه عاشق است که واله بر وی چون مه تست
شمارهٔ ۳۷۶ — عنان کار نه دردست مصلحت بین است
شمارهٔ ۳۷۸ — خواب مرگم باد اگر دور از تو خوابم آرزوست
شمارهٔ ۳۷۹ — تو را صد خوبی و بر هر یکی صد دیده حیرانت
شمارهٔ ۳۷۲ — در عشق تو تا در غم خویشی ملامت است
شمارهٔ ۳۷۴ — دید چشمم پای او بر خاک و خاک ره نگشت
شمارهٔ ۳۷۵ — گر یار مرا میل من خسته بسی نیست
شمارهٔ ۳۷۷ — اگر ز کین‌کشی‌ام غم ز خشم و کینم نیست
شمارهٔ ۳۸۰ — رشکم از کس نبود گرد و جهان حاصل اوست
شمارهٔ ۳۸۶ — در خیال وصل جفا پیشه من است
شمارهٔ ۳۸۷ — گر نمیخواهی مرا، صید دل غمدیده چیست
شمارهٔ ۳۸۳ — مجاورم چو سگان بهر پارس در کویت
شمارهٔ ۳۸۵ — تو باغ حسنی و صد عندلیب زار تراست
شمارهٔ ۳۸۱ — عیش ما یک عشوه از چشم سیاه او بس است
شمارهٔ ۳۸۲ — سجده بت گر کنم در نظرم روی تست
شمارهٔ ۳۸۴ — چو خط به کشتنم آورد لعل خندانت
شمارهٔ ۳۸۹ — درد می مرهم ریش دل بیمار غم است
شمارهٔ ۳۹۵ — شادم اگرچه خاطرم اندوهگین ازوست
شمارهٔ ۳۹۰ — چشم دلم چو دیده از آن شمع روشن است
شمارهٔ ۳۹۱ — شمع روی تو نه افروخته چشم من ازوست
شمارهٔ ۳۹۴ — رقیب از کوی آن دهقان پسر رفت
شمارهٔ ۳۹۳ — سرو من برق صفت آمد و چون باد برفت
شمارهٔ ۳۹۲ — دینم ببرد آن بت و گوید که جان کجاست
شمارهٔ ۳۸۸ — کس به خود دلبسته آن زلف چون زنجیر نیست
شمارهٔ ۳۹۸ — آنکه فرشته را ازو دست امید کوته است
شمارهٔ ۴۰۳ — هر کس که پا نهاد بکویت ز دست رفت
شمارهٔ ۳۹۹ — آنکس طلبد کعبه که بیگانه عشق است
شمارهٔ ۴۰۰ — می خور که فکر عالم پر غم نباشدت
شمارهٔ ۴۰۲ — باورم ناید که شد در پوست مجنون سوی دوست
شمارهٔ ۳۹۶ — یار اگر زان رقیبان و گرزان من است
شمارهٔ ۳۹۷ — پری رخان که سرم خاک راه ایشانست
شمارهٔ ۴۰۱ — از جلوه محبت خورشید حسن دوست
شمارهٔ ۴۰۵ — داغ دلم آن نیست که بامن سخنت نیست
شمارهٔ ۴۰۴ — ناصح چو دل نماند نصیحت چه فایده
شمارهٔ ۴۱۰ — ساقی که یار ما بود اغیار را چه بحث؟
شمارهٔ ۴۰۶ — آنشمع که حسنش دل ارباب وفا سوخت
شمارهٔ ۴۰۷ — شمعی که ز سوز دل گرمش خبری هست
شمارهٔ ۴۰۸ — نالهٔ من جان غم‌پرورد می‌داند که چیست
شمارهٔ ۴۱۱ — سوختیم از غم و این آتش پنهان همه هیچ
شمارهٔ ۴۰۹ — نیست کس، خورشید من، کو درد پرورد تو نیست
شمارهٔ ۴۱۹ — مستان تو گر باغ و بهاری طلبیدند
شمارهٔ ۴۱۳ — معلم را بگو فریاد از آن شوخ
شمارهٔ ۴۱۷ — وصل تو گر زمانه نصیب رقیب کرد
شمارهٔ ۴۱۸ — ساقیا می ده که صبر و عشق مهجور از همند
شمارهٔ ۴۱۵ — مسکینی ما را نتوان شرح و بیان کرد
شمارهٔ ۴۱۲ — نصیب ما نشد از وصل یار جز غم هیچ
شمارهٔ ۴۱۴ — دوش از دیرم ملک در حلقه او را برد
شمارهٔ ۴۱۶ — آن آفتاب حسن سحر میل باده کرد
شمارهٔ ۴۲۷ — خرم دلی که ره بسر کار خویش برد
شمارهٔ ۴۲۶ — خوبان همه محبوب دل و آفت جانند
شمارهٔ ۴۲۰ — آب حیات کس بجز از جرعه کش نخورد
شمارهٔ ۴۲۳ — از روزگار تیره دلم بر غبار چند؟
شمارهٔ ۴۲۲ — رسید یار و دلم بی قرار خواهد کرد
شمارهٔ ۴۲۴ — سفید موی و سیه نامه از گنه تا چند؟
شمارهٔ ۴۲۱ — خوبان که همچو شمع ز نور آفریده‌اند
شمارهٔ ۴۲۵ — خلق از سگت نه از بد دشمن فغان کنند
شمارهٔ ۴۲۹ — چو خستگان ز درد دل گشاد می‌یابند
شمارهٔ ۴۳۱ — لعلت بخنده هرچه دلم از تو خواست کرد
شمارهٔ ۴۳۵ — خوبان که نیش بر جگر ریش می‌زنند
شمارهٔ ۴۳۴ — نامهٔ شوق ترا تا به کبوتر ندهند
شمارهٔ ۴۳۰ — سوز حدیث شمع زبان را خبر نکرد
شمارهٔ ۴۳۳ — گاهم دو آهوی تو سگ خویش خوانده‌اند
شمارهٔ ۴۳۲ — شاهان اگر بصحبت رندان نظر کنند
شمارهٔ ۴۲۸ — چشم ز گریه خانه مردم پر آب کرد
شمارهٔ ۴۳۷ — تا دل سر زلف یار گم کرد
شمارهٔ ۴۳۸ — گر سگان تو انیس من محزون شده اند
شمارهٔ ۴۴۳ — من اگر حسرت روی تو چنین خواهم برد
شمارهٔ ۴۳۹ — هرچند آهنین دل ما ناز بیش کرد
شمارهٔ ۴۴۰ — هردل که جز خیال تو در وی مقام کرد
شمارهٔ ۴۳۶ — امروز دل از آینه جان نظرت کرد
شمارهٔ ۴۴۱ — تا جهان بوده است با نیکان بدان در کینه‌اند
شمارهٔ ۴۴۲ — خورشید اوج عزت خوبان ماه رویند
شمارهٔ ۴۴۶ — گر حسن و دلبری بتو مهپاره داده اند
شمارهٔ ۴۴۷ — وصلش نماند و تلخی زهر فراق ماند
شمارهٔ ۴۴۸ — در عرق شد چو رخش ز آتش می تابی خورد
شمارهٔ ۴۵۰ — بجای آب حیاتم شکر لبی دادند
شمارهٔ ۴۴۴ — یار شد مست و دل ما بفغان باز آورد
شمارهٔ ۴۴۹ — کار ما عشق است و مارا بهر آن آورده اند
شمارهٔ ۴۵۱ — جمعی که دل بهرزه پریشان نکرده اند
شمارهٔ ۴۴۵ — گرچه در پای تو ای شمع بسی سوخته‌اند
شمارهٔ ۴۵۲ — یاران چه شد که پرسش یاری نمیکند
شمارهٔ ۴۵۳ — بسکه از گرم اختلاطی گلرخان آتش وشند
شمارهٔ ۴۵۷ — هرکه مست تو نشد جام شرابش ندهند
شمارهٔ ۴۵۵ — خوبان دل گرم و نفس سرد چه دانند؟
شمارهٔ ۴۵۹ — تو آفتابی و شوق تو ناتوانم کرد
شمارهٔ ۴۵۸ — زاهد، مرا که بیدل و دین آفریده اند
شمارهٔ ۴۵۴ — گر قسمن ما شد ز ازل غم چه توان کرد؟
شمارهٔ ۴۵۶ — در چنگ غمت سخت اسیرم چه توان کرد؟
شمارهٔ ۴۶۰ — ایکه رخسارت ز روی لاله آب و رنگ برد
شمارهٔ ۴۶۱ — قومی نشسته با تو و می نوش میکنند
شمارهٔ ۴۶۴ — مجنون شوم و وارهم از بوالهوسی چند
شمارهٔ ۴۶۷ — باز شمعم خانه روشن، کوری اغیار کرد
شمارهٔ ۴۶۲ — شدم هلاک و ز من جز دریغ و درد نماند
شمارهٔ ۴۶۵ — کجا با آن طبیب جان حریفان حال من گویند
شمارهٔ ۴۶۶ — قناعت از دو عالم میتوان کرد
شمارهٔ ۴۶۳ — خوبان بگلشن از نظر ما چه میروند؟
شمارهٔ ۴۷۳ — از گرد راه دل بامید تو شاد بود
شمارهٔ ۴۷۲ — خاری که راه در دل از آن جور پیشه کرد
شمارهٔ ۴۶۸ — فصل بهار و خلق بعشرت نشسته اند
شمارهٔ ۴۷۱ — فلک بدور تو طفلی که در وجود آورد
شمارهٔ ۴۷۴ — دور فلک که جام مرادم نمیدهد
شمارهٔ ۴۷۵ — عرش و معراج نه در خورد من زار بود
شمارهٔ ۴۶۹ — زلف یار از دست رفت و دل ازو دیوانه ماند
شمارهٔ ۴۷۰ — مشنو که بی تو ناله زارم هوس نماند
شمارهٔ ۴۷۸ — هرکه سوی قبله مقصود رو می‌آورد
شمارهٔ ۴۷۷ — وصل ما یکنفس از روی نکویی باشد
شمارهٔ ۴۷۹ — ترک دین بهر تو چون عاشق مسکین ندهد
شمارهٔ ۴۸۱ — هرگز غبار حسرت دور از دلم نشد
شمارهٔ ۴۸۲ — چو شهسوار مرا رخ ز باده گلگون شد
شمارهٔ ۴۸۳ — کی از لعل تو جان من بیک دیدن بیاساید
شمارهٔ ۴۷۶ — چو دل به وصل دهم جوریار نگذارد
شمارهٔ ۴۸۰ — نیست جان رفتن که نور از چشم روشن می‌رود
شمارهٔ ۴۸۹ — نیاز من نخرد کس، که کس فقیر مباد
شمارهٔ ۴۹۱ — از صحبت ما درد کشان بازنخیزد
شمارهٔ ۴۸۶ — چون میل دل خلق جهان سوی تو یابند
شمارهٔ ۴۸۷ — گر بعد عمری یکنفس ما را نظر سویش بود
شمارهٔ ۴۸۸ — بخاک مرده اگر برق عشق برگیرد
شمارهٔ ۴۹۰ — هرکه چون باد از سر کوی تو بیرون می‌رود
شمارهٔ ۴۸۴ — زان پری ما را دل دیوانه رسوا می‌کند
شمارهٔ ۴۸۵ — تا کلک قضا نقد وجود از عدم آورد
شمارهٔ ۴۹۷ — هرکس که چشم مست تو نظاره می‌کند
شمارهٔ ۴۹۳ — فراخ دستی گل داد عیش و مستی داد
شمارهٔ ۴۹۶ — آه گر می ز غمت عاشق غمناک نزد
شمارهٔ ۴۹۵ — هرکه چون صورت چین دیده بروی تو گشاد
شمارهٔ ۴۹۲ — خوشباس که روزی گل امید برآید
شمارهٔ ۴۹۴ — کی بود عاشق کسی کز سوختن غمگین بود
شمارهٔ ۴۹۸ — گرفتم آنکه بشکل تو دیگری باشد
شمارهٔ ۴۹۹ — عالم از سیل فنا گرچه خطرها دارد
شمارهٔ ۵۰۱ — روز ازل که جز رقم کفر و دین نبود
شمارهٔ ۵۰۳ — چو گلت شکفت از می عرق از کناره سرزد
شمارهٔ ۵۰۴ — ای همنفسان دست ز ما باز گذارید
شمارهٔ ۵۰۷ — هر کدورت که نصیب من دلخسته شود
شمارهٔ ۵۰۲ — چو دل بوصل نهم جور یار نگذارد
شمارهٔ ۵۰۰ — شوخی که خون من چو می ناب می‌خورد
شمارهٔ ۵۰۵ — سگ آن طیب انفاسم که رشک مشک چین باشد
شمارهٔ ۵۰۶ — دل شکسته ما گنجی از وفا دارد
شمارهٔ ۵۱۱ — چه سود کوشش اگر دوست کام ما ندهد
شمارهٔ ۵۰۹ — تا پری را چون تو خواندم دوری از مردم کند
شمارهٔ ۵۱۰ — آن تقوی ام که از همه کس احتراز بود
شمارهٔ ۵۱۵ — عاقبت داغ دل ما بدوا هم برسد
شمارهٔ ۵۱۴ — سر من اگر نشانی ز در کنشت دارد
شمارهٔ ۵۰۸ — داغ پنهان دلم هر دیده مشکل بنگرد
شمارهٔ ۵۱۲ — نه هر دل کز نوا دم زد قبول دلنواز افتد
شمارهٔ ۵۱۳ — ز بسکه گرد رهت جان عاشقان دارد
شمارهٔ ۵۱۶ — دلم از شوق او مصحف چو بهر فال بگشاید
شمارهٔ ۵۱۷ — گرم چو شمع برد یار سر چه خواهد شد
شمارهٔ ۵۱۹ — محرومی ما جز گنه بخت نباشد
شمارهٔ ۵۲۰ — گفتم ار عاشق شوم گاهی غمی خواهم کشید
شمارهٔ ۵۲۳ — دل از غم زار و یارش صحبت اغیار می‌باید
شمارهٔ ۵۱۸ — دل کارزوی وصل تو در سینه او بود
شمارهٔ ۵۲۲ — کلک قضا که صورت ابروی او کشید
شمارهٔ ۵۲۱ — گفتم که جان قربان کنم آن مه چو مهمان در رسد
شمارهٔ ۵۲۵ — شاید که پرده زان رخ باد صبا گشاید
شمارهٔ ۵۲۴ — بر من از دورش به نوبت ساغر می می‌رسد
شمارهٔ ۵۲۶ — جایم بروز واقعه پهلوی او کنید
شمارهٔ ۵۲۸ — چون ننالم که ز عشقم همه بیداد رسد
شمارهٔ ۵۲۹ — اطیفه عجب از غمزه نرگست دادند
شمارهٔ ۵۲۷ — دلی که شاد ز وصل تو دیر دیر شود
شمارهٔ ۵۳۱ — صیدِ آن شوخم که هرگه بزم عشرت می‌نهد
شمارهٔ ۵۳۰ — خوشم به هجر تو گر وصل صد حضور آرد
شمارهٔ ۵۳۲ — سر به جای پای در میخانه می‌باید نهاد
شمارهٔ ۵۳۵ — چون گل روی تو را آتش می تاب دهد
شمارهٔ ۵۳۴ — بعد مرگم زاغ چون هر پاره جایی افکند
شمارهٔ ۵۳۶ — مرا حیات ابد از لبت هوس باشد
شمارهٔ ۵۳۷ — شیوه خوبی لیلی همه کس چون داند؟
شمارهٔ ۵۳۹ — کی بمن وصل چنین غایه مویی برسد
شمارهٔ ۵۳۸ — خط دمید از رخ او کار بلا بالا شد
شمارهٔ ۵۳۳ — نصیب کوهکن از وصل دوست چون باشد
شمارهٔ ۵۴۳ — نه آه از جان زار من برآمد
شمارهٔ ۵۴۰ — چشم صاحبدل نظر چون بر رخ گل می‌کند
شمارهٔ ۵۴۶ — گر مست تو آهی ز سر درد برآرد
شمارهٔ ۵۴۴ — زد جامه چاک و سینه صافی چو مه نمود
شمارهٔ ۵۴۲ — عجب که شمع شبی در سرای من سوزد
شمارهٔ ۵۴۵ — چشم زناز یوسفش سوی پدر نمی فتد
شمارهٔ ۵۴۷ — گویند شب جمعه مخور می که غم آرد
شمارهٔ ۵۴۱ — هرکه شد سامان طلب پیوسته دردسر کشد
شمارهٔ ۵۵۲ — بهر جان قصد تو گر بر دل مجروح بود
شمارهٔ ۵۴۸ — ز آشنایی من کاخرش جدایی بود
شمارهٔ ۵۵۳ — عیسی گذاشت دنیا، قارون اسیر او شد
شمارهٔ ۵۵۴ — گر نه چاه دقنت عقل زره می فکند
شمارهٔ ۵۵۵ — هر که آگه ز دل سوخته من باشد
شمارهٔ ۵۴۹ — او که از دیده خونابه چکانم نرود
شمارهٔ ۵۵۰ — سوی که روم من؟ که دلم سوی تو باشد
شمارهٔ ۵۵۱ — دلا، ز تخت سلیمان کسی چه یاد دارد
شمارهٔ ۵۵۹ — ای تازه گل که بوی خوشت دم ز روح زد
شمارهٔ ۵۵۶ — بر مرگ رقیبان تو خرم نتوان بود
شمارهٔ ۵۶۲ — ابر نوروزی چو گل را بر ورق شبنم زند
شمارهٔ ۵۶۰ — آب حیات اگر بسر کوی او رود
شمارهٔ ۵۶۳ — عاشق دلریش را زخم تو مرهم دهد
شمارهٔ ۵۵۷ — عشق گنجینه اسرار الهی باشد
شمارهٔ ۵۵۸ — یار برخاست برقص آن قد و قامت نگرید
شمارهٔ ۵۶۱ — آن گل چو شمع بر من مدهوش میزند
شمارهٔ ۵۷۱ — کس عشوه خونخواری او را نشناسد
شمارهٔ ۵۶۴ — چشمه نوش نوخطان مهر گیابر آورد
شمارهٔ ۵۶۵ — وجود ما زغمت تا عدم نخواهد شد
شمارهٔ ۵۶۹ — چشم مجنون هرچه بیند صورت لیلی بود
شمارهٔ ۵۷۰ — شادمان از وصل جانان بخت ما هرگز نبود
شمارهٔ ۵۶۶ — در سجده خود آن مه صد آفتاب بیند
شمارهٔ ۵۶۸ — مایه خوبی غم بیچارگان خوردن بود
شمارهٔ ۵۶۷ — سرشک شادی وصل ارچه جان گداز آمد
شمارهٔ ۵۷۷ — گرسنه شرح زخمت گوید گنه ندارد
شمارهٔ ۵۷۸ — فلک که مشعل مهرش زبام میسوزد
شمارهٔ ۵۷۹ — روی نیاز ما همه دم بر زمین بود
شمارهٔ ۵۷۲ — گر جوش گریه یی دل خامت بر آورد
شمارهٔ ۵۷۵ — چند چراغ آه من عمر مرا تبه کند
شمارهٔ ۵۷۳ — جان هلاک از شوق و یار از دیه ما می‌رود
شمارهٔ ۵۷۶ — زلف قلابش ز کف دل‌ها چو ماهی می‌برد
شمارهٔ ۵۷۴ — در عشق اگر از کشته شدن مرد بماند
شمارهٔ ۵۸۱ — روزی که ماه ابروی آن شوخ کم نمود
شمارهٔ ۵۸۰ — کس چون تو نبودست و نخواهد پس ازین بود
شمارهٔ ۵۸۷ — ای کرده چشمت عالمی مست از شراب ناز خود
شمارهٔ ۵۸۳ — شام غم دل‌خستگان را بی‌تو جان بر لب رسد
شمارهٔ ۵۸۶ — عمرم بآه و ناله و فریاد می رود
شمارهٔ ۵۸۵ — امید وصالت فرح جان حزین بود
شمارهٔ ۵۸۲ — بقرار یک نظر دل ز تو چون کنار گیرد
شمارهٔ ۵۸۴ — از دیده رفت و از دل پر خون نمیرود
شمارهٔ ۵۸۸ — کی سگت از استخوان من شکار من شود
شمارهٔ ۵۸۹ — نقد دلم چو غنچه به مستی ز دست شد
شمارهٔ ۵۹۰ — یارم به چوگان باختن چون رو به میدان می‌نهد
شمارهٔ ۵۹۴ — چراغ چشم دل آن دلربا بر افروزد
شمارهٔ ۵۹۱ — افغان که درد ما بدوا کم نمی شود
شمارهٔ ۵۹۲ — چو غنچه گرچه لبت مهر بر دهان دارد
شمارهٔ ۵۹۳ — تا من از مادر نزادم غم که زاینده شد
شمارهٔ ۵۹۵ — با جان چو شد سرشته غم عشق چون رود
شمارهٔ ۵۹۷ — شانه می‌خواهم که دم زان کاکل پُرخم زند
شمارهٔ ۶۰۳ — خون شد جگر از خنده که آن رشک ملک زد
شمارهٔ ۶۰۱ — هر که فکر از برق آه عاشق مسکین کند
شمارهٔ ۵۹۹ — عاشق چو مرغ بسمل پروای سر ندارد
شمارهٔ ۶۰۰ — تا یوسفش چاکی چو گل در جیب پیراهن نشد
شمارهٔ ۶۰۲ — خوش روزگار وصل که ما را دویی نبود
شمارهٔ ۵۹۶ — بهر خونریز من از خواب صبوی یار شد
شمارهٔ ۵۹۸ — عیب دلم کند آن کز دل خبر ندارد
شمارهٔ ۶۰۹ — تا یار ز شوخی بکناری ننشیند
شمارهٔ ۶۱۱ — منت قتل از رقیبم باز می باید کشید
شمارهٔ ۶۰۶ — شوقی دگر امروز دلم سوی تو دارد
شمارهٔ ۶۰۸ — رخت که پیر و جوان را بیک نظر سوزد
شمارهٔ ۶۰۵ — بر آستان حرم زاهدی که سر میزد
شمارهٔ ۶۰۴ — چو نافه تا جگرم غرق خون نخواهد شد
شمارهٔ ۶۱۰ — گرچه کار دلم از صبر به سامان نشود
شمارهٔ ۶۰۷ — قاصد رسید و بوی خوشی باز میرسد
شمارهٔ ۶۱۴ — تهیست کشتی می عمر از آن بغم گذرد
شمارهٔ ۶۱۷ — کس چون غم زلیخا یوسف ندیده داند؟
شمارهٔ ۶۱۶ — هر گرد بلایی که خدا خواسته باشد
شمارهٔ ۶۱۵ — گشتیم پیر و یار همان نوجوان که بود
شمارهٔ ۶۱۸ — مرا ز هجر بهشتی رخی بجان دارد
شمارهٔ ۶۱۲ — باز از فریب وعده دلم را شکیب داد
شمارهٔ ۶۱۹ — گرچه با روی نکو خوی نکو می باید
شمارهٔ ۶۱۳ — دل ز جور فلک بجان آمد
شمارهٔ ۶۲۰ — جان به فکر جهان نمی‌ارزد
شمارهٔ ۶۲۳ — بی تو چو شمع کرده ام گریه و خنده کار خود
شمارهٔ ۶۲۴ — جام وصلت بکف کج نظران نتوان دید
شمارهٔ ۶۲۱ — از تماشای تو کس منع دل ما نکند
شمارهٔ ۶۲۷ — مستی و گر فرشته ز لعل تو بو برد
شمارهٔ ۶۲۵ — جز در حرم کوی تو دل خانه نگیرد
شمارهٔ ۶۲۶ — دو دیده در ره آن مه که کی سواره در آید
شمارهٔ ۶۲۲ — گر صد هزار رنج و تعب باغبان برد
شمارهٔ ۶۳۰ — حسن کس از دلم آن شکل و شمایل نبرد
شمارهٔ ۶۳۱ — بر شمع فلک حسنت آن لحظه که ناز آرد
شمارهٔ ۶۳۳ — در ره دوست که باشد؟ که جفایی نکشد
شمارهٔ ۶۳۴ — مرا دردی است کز درمان کس تسکین نخواهد شد
شمارهٔ ۶۲۸ — حدیث ما و تو هر بوالهوس نمیداند
شمارهٔ ۶۲۹ — هر کس که طاق ابروی او سجده گه کند
شمارهٔ ۶۳۲ — گرچه اشک من خبر از بی‌گناهی می‌دهد
شمارهٔ ۶۳۵ — گر کشد گاهی عنان از ناز و میل ما کند
شمارهٔ ۶۴۳ — ز تاب آتش غم سینه چاک خواهم شد
شمارهٔ ۶۳۸ — با من رقیب دون کسی از همدمی نشد
شمارهٔ ۶۴۱ — گر درد خسته یی را درمان دهی چه باشد؟
شمارهٔ ۶۴۲ — در کوی بتان جز بفقیری نتوان بود
شمارهٔ ۶۳۹ — ای شاه حسن آنکه ترا تخت و تاج داد
شمارهٔ ۶۴۰ — چون غنچه بیدل تنگیی کسرا لبی خندان نشد
شمارهٔ ۶۳۶ — به هر ناجنس چون طوطی دل ما کی سخن دارد
شمارهٔ ۶۳۷ — لبت از روزه چرا خشک چو عناب شود
شمارهٔ ۶۴۸ — من مجنون نمی یابم کسی محرم به حال خود
شمارهٔ ۶۴۷ — من که بیهوشم از او مست شرابم می‌کنید
شمارهٔ ۶۵۱ — تا عشق از آن ما شد بخت از جهان بر افتاد
شمارهٔ ۶۴۵ — رقیب از رشک من هر لحظه در خارها دارد
شمارهٔ ۶۴۶ — سایه کی بر خاک من آن سر و چالاک افکند
شمارهٔ ۶۴۹ — گرچه بر ما روزگار تیره مشکل می‌رود
شمارهٔ ۶۴۴ — نسیم باد بهارم بهوش می آرد
شمارهٔ ۶۵۰ — در خواب گنج وصلت جان خراب ببیند
شمارهٔ ۶۵۹ — هرکه مفلس گشت رسوای خلایق می‌شود
شمارهٔ ۶۵۲ — صید دست آموزم و قدرم نمیدانی چه سود
شمارهٔ ۶۵۳ — غم و فرح بمن می پرست میگذرد
شمارهٔ ۶۵۴ — کس از فراغ تو عیش و فراغ را چکند
شمارهٔ ۶۵۸ — با همه شاد و ملول از من بیچاره شود
شمارهٔ ۶۵۵ — نیشکر قامت من آنکه دل من دارد
شمارهٔ ۶۵۶ — گویند که با غیری وین گرچه یقین باشد
شمارهٔ ۶۵۷ — مرا صد خار از آن نوگل اگر در دل درون آید
شمارهٔ ۶۶۲ — دوستان چون میرم آن خشت درم بالین کنید
شمارهٔ ۶۶۷ — مرا از دوریت تا کی صبوری کار خواهد بود
شمارهٔ ۶۶۱ — یک بوسه هرگزم لب سیمین بری نداد
شمارهٔ ۶۶۵ — گرنه ابرو ترش آن غمزه خونریز کند
شمارهٔ ۶۶۰ — اگر از غم تو صد جان به یکی نفس برآید
شمارهٔ ۶۶۴ — دلم بریان و تن سوزان و آهم آتشین باشد
شمارهٔ ۶۶۳ — لعلت به تلخ گویی دل در خروش آرد
شمارهٔ ۶۶۶ — گهی که بر منت از مرحمت نظر باشد
شمارهٔ ۶۷۴ — شمع من همنفست گر دگری خواهد بود
شمارهٔ ۶۶۸ — گر دلت آینه صورت مقصود بود
شمارهٔ ۶۷۱ — از آن در دیده یعقوبش غم یوسف غبار آرد
شمارهٔ ۶۶۹ — سوار من که سرخصم خاک راهت باد
شمارهٔ ۶۷۰ — دیده گر جای تو ای چشمه خورشید شود
شمارهٔ ۶۷۳ — چون مرغ بسملم خبر ار ترک سر نشد
شمارهٔ ۶۷۵ — بسکه عاشق چشم تر بر نامه اش ناخوانده سود
شمارهٔ ۶۷۲ — به پیری چو نوجوانان تا کِیَم دل مست مِی باشد؟
شمارهٔ ۶۷۶ — شوخی که می نخورده دل خلق خون کند
شمارهٔ ۶۸۱ — آن سبز چو رنگش ز می ناب برآید
شمارهٔ ۶۸۲ — دفع غم دور از تو میل باده‌ام چون می‌شود
شمارهٔ ۶۷۷ — هر کس که بدان سرو قباپوش نشیند
شمارهٔ ۶۷۸ — ذوق دیدار تو در جان بلاکش باشد
شمارهٔ ۶۸۳ — میرود از برم دگر، تا ببر که میرود؟
شمارهٔ ۶۷۹ — چو آتشپاره ام ، از در درآمد خانه گلشن شد
شمارهٔ ۶۸۰ — اگرچه مستی می صد عذاب می‌آرد
شمارهٔ ۶۸۵ — گل به یاد عارضت دل را گشادی می‌دهد
شمارهٔ ۶۸۴ — نسیم گل دگران را دماغ تازه کند
شمارهٔ ۶۹۱ — مرا که گبر و مسلمان نظر پرست شناسد
شمارهٔ ۶۸۶ — دنیا همه هیچ است و وفا هیچ ندارد
شمارهٔ ۶۸۷ — زبسکه روزم از آن مه ملال می خیزد
شمارهٔ ۶۹۰ — آگه از شمع رخش هم عاشقی چون من شود
شمارهٔ ۶۸۹ — از خاک رهم عشق بر افلاک برآرد
شمارهٔ ۶۸۸ — گر آه کشم آن سگ کویم بسر آید
شمارهٔ ۶۹۶ — رشک رقیب تا کیم ای بیوفا کشد
شمارهٔ ۶۹۸ — دیده هر که از هوس سوی تو سیمتن بود
شمارهٔ ۶۹۲ — سحر چو آه من می پرست میخیزد
شمارهٔ ۶۹۴ — چو بهر قتل غیر آن مه به تیغ آبگون خیزد
شمارهٔ ۶۹۷ — هرچند بیخم می‌کَنی، وصلت گرم خرم کند
شمارهٔ ۶۹۹ — چشم صاحبدل نظر چون بر رخ گل می‌کند
شمارهٔ ۶۹۵ — صبا چو جعد سر زلف یار من بگشود
شمارهٔ ۶۹۳ — سرا پای تنم هر دم ز موج دیده تر گردد
شمارهٔ ۷۰۵ — چار دیوار جهان کز غصه دلها خون کند
شمارهٔ ۷۰۴ — بذات حق که مرا تا وجود خواهد بود
شمارهٔ ۷۰۷ — در لعل لبش چاشنی خنده ببینید
شمارهٔ ۷۰۱ — چه عیب ار خون بگریم چون مرا رندی ز کوی خود
شمارهٔ ۷۰۶ — لیلی نبودش این نمک شیرین چنین زیبا نشد
شمارهٔ ۷۰۲ — ناقه لیلی که سر در کوه و هامون می‌کند
شمارهٔ ۷۰۳ — خاک ره خواست سرم یار و چنان خواهد بود
شمارهٔ ۷۰۰ — کسی از خار خار جان مجنون کی خبر دارد
شمارهٔ ۷۰۸ — یار از سر کوچه چو مه برآمد
شمارهٔ ۷۱۰ — تا تورا آرزوی همنفسی با من شد
شمارهٔ ۷۱۴ — فکر وصلت کسش خیال مباد
شمارهٔ ۷۰۹ — از سایه خود میرمد دل کز رقیب آزرده شد
شمارهٔ ۷۱۲ — نظاره بین که عاشق بیچاره میکند
شمارهٔ ۷۱۱ — فیروزی بخت همه کس لعل تو بخشید
شمارهٔ ۷۱۳ — هرچند که گفتم غم دل سود ندارد
شمارهٔ ۷۱۵ — صبر کن ای باغبان کاندوه بلبل بگذرد
شمارهٔ ۷۱۹ — مه دو هفته اگر رفت عمر ساقی باد
شمارهٔ ۷۱۷ — آنکه لعلش دم عیسی به کرامت دارد
شمارهٔ ۷۲۱ — هرگز از کوی تو کس دور بشمشیر نشد
شمارهٔ ۷۱۶ — ایخوش آنکس که چو گل مستی بیباک کند
شمارهٔ ۷۲۰ — نصیب ما ز ازل درد و داغ و هجران شد
شمارهٔ ۷۱۸ — مرا تصور وصلت خیال باطل بود
شمارهٔ ۷۲۳ — زنده می‌سازد لب او خلق و ما را می‌کشد
شمارهٔ ۷۲۲ — عیسی دم من کز نفسش جان بتن آید
شمارهٔ ۷۳۱ — گرچه از عشق بتان صبر و دل و هوشم شد
شمارهٔ ۷۳۰ — شد سگش یار رقیب و جور با خود می‌کند
شمارهٔ ۷۲۷ — جوش سودای غم دل پایم از جا می‌برد
شمارهٔ ۷۲۶ — ساقی ز زهر چشم بمن قهر میکند
شمارهٔ ۷۲۴ — آمد آن عیسی نفس کز عشوه و نازم کشد
شمارهٔ ۷۲۸ — عاشق آشفته دل از طعنه خامی نشود
شمارهٔ ۷۲۹ — هیچ لب تشنه به میخانه سری بر نکند
شمارهٔ ۷۲۵ — خوش آنکه دل زغم هجر بر کناری بود
شمارهٔ ۷۳۳ — گنجی است عشق کز وی صد جان هلاک گردد
شمارهٔ ۷۳۹ — بیخود شده بودم چو سخن یار بمن کرد
شمارهٔ ۷۳۲ — هر شمع جمالی که بر افروخته باشد
شمارهٔ ۷۳۶ — با فتنه چشم تو چه تدبیر توان کرد
شمارهٔ ۷۳۴ — صید یوسف صورتان دل از ره معنی کند
شمارهٔ ۷۳۷ — بغیر خون جگر دل شراب ناب نخورد
شمارهٔ ۷۳۸ — گرمی کوثر بدان لبهای خندان داده اند
شمارهٔ ۷۳۵ — مشاطه تو جلوه ناز ای پسر بود
شمارهٔ ۷۴۵ — گرچه بر فرهاد شیرین جور بی اندازه کرد
شمارهٔ ۷۴۰ — مپرس یوسف من کز تو گلرخان چونند
شمارهٔ ۷۴۳ — عاشقان ره بسر گنج الهی دارند
شمارهٔ ۷۴۲ — مست رفتی و ز شوقت جگرم چاک بماند
شمارهٔ ۷۴۴ — وه که این شیرین‌غزالان بازی ما می‌دهند
شمارهٔ ۷۴۶ — نتوان بر ساقی سخن از توبه عیان کرد
شمارهٔ ۷۴۷ — چون لاله جهانی بغمت غرقه بخونند
شمارهٔ ۷۴۱ — کی شود سرو من آگه ز دل افکاری چند
شمارهٔ ۷۵۱ — صبوری از غمت ایشوخ بیوفا تاچند
شمارهٔ ۷۵۳ — روزی که قدسیان گل آدم سرشته اند
شمارهٔ ۷۵۵ — سرو قدان که دل از عاشق محتاج برند
شمارهٔ ۷۴۸ — سرو من تا چو مه از خانه زین گشت بلند
شمارهٔ ۷۴۹ — خوبان که فرق تاقدم از جان سرشته اند
شمارهٔ ۷۵۰ — گر کاکلی بتان بسر خود رها کنند
شمارهٔ ۷۵۲ — خوبان اگرچه در پی دلهای خسته اند
شمارهٔ ۷۵۴ — مرا بکوی تو شوق از در نیاز آورد
شمارهٔ ۷۶۱ — رخ تو داغ کهن تازه از ملاحت کرد
شمارهٔ ۷۶۲ — سبز لیلی وش من آنکه مرا مجنون کرد
شمارهٔ ۷۶۳ — دی که آن کان نمک خنده بر این مجنون کرد
شمارهٔ ۷۵۶ — نفی خوبان کردم از خاطر که بار خاطرند
شمارهٔ ۷۵۸ — جایی که فلک پیش بتان پشت دوتا کرد
شمارهٔ ۷۵۷ — بکوی دوست که از ما پیام خواهد برد؟
شمارهٔ ۷۵۹ — به مهر او اثرم جز دریغ و درد نماند
شمارهٔ ۷۶۰ — در جان و دل بیک نگه آن شوخ راه کرد
شمارهٔ ۷۶۸ — خوبان سمن چهره ستم خوی نباشند
شمارهٔ ۷۷۱ — هیچم ز گریه قدر برین خاک کو نماند
شمارهٔ ۷۶۷ — یاران همه مست و خبر از خویش ندارند
شمارهٔ ۷۶۹ — یک سخن گفت آن لب و جان شهیدان تازه کرد
شمارهٔ ۷۶۴ — عاشقان گردم گرم از دل غمناک زنند
شمارهٔ ۷۷۰ — دی نظر دیده بر آن نعل سم توسن کرد
شمارهٔ ۷۶۶ — ایمرغ آزاد از قفس پر بر دل افکاران مخند
شمارهٔ ۷۶۵ — پیش اغیار آن پریرخ تا دو سنبل شانه کرد
شمارهٔ ۷۷۲ — بر من خسته رقیبان چو گذر می آرند
شمارهٔ ۷۷۴ — کس زنده کی از هجر تو ای عهد گسل ماند
شمارهٔ ۷۷۳ — داغت خبر ز سوز من دل فکار کرد
شمارهٔ ۷۷۵ — گرچه ارباب خرد طایفه یی پرهنرند
شمارهٔ ۷۷۶ — گه بصلحند این بتان گه رسم جنگی مینهند
شمارهٔ ۷۷۸ — دل ز فریب گلرخان بی تو شکیب چون کند
شمارهٔ ۷۷۷ — ایشه خوبان که ملک حسنت ارزانی بود
شمارهٔ ۷۷۹ — خط سبزی که سر از لعل تو برخواهد کرد
شمارهٔ ۷۸۱ — جان آفرین که جان همه عالم آفرید
شمارهٔ ۷۸۰ — رخ او را دهان شکرافشانی چنین باید
شمارهٔ ۷۸۶ — خیال آن لب می جان ناتوان سوزد
شمارهٔ ۷۸۵ — چند آن می لب عاشق مخمور ببیند
شمارهٔ ۷۸۳ — با قد چون نیشکر آن سبز شیرین بنگرید
شمارهٔ ۷۸۲ — آن نوجوان ز جور پشیمان نمیشود
شمارهٔ ۷۸۷ — آن سرو اگر از چشم من در چشم دشمن می‌شود
شمارهٔ ۷۸۴ — لعل او از خون عاشق می بکام خود کشد
شمارهٔ ۷۸۹ — دل خورد غم که چرا مرده صفت خاک شود
شمارهٔ ۷۹۵ — بیا که نرگس ساقی بشارتی دارد
شمارهٔ ۷۹۳ — شب همچو شمع آتش آهم زبانه زد
شمارهٔ ۷۹۴ — تو یار اگر نشوی بخت یار چون گردد
شمارهٔ ۷۹۰ — گر من از درد تو مردم هرگزت دردی مباد
شمارهٔ ۷۹۲ — بتر ز محنت هجر ای پسر چه خواهد بود
شمارهٔ ۷۹۱ — کیست کو خاک ز بیداد تو بر سر نکند
شمارهٔ ۷۸۸ — گذر ز حسن خوش این بت پرست پیر ندارد
شمارهٔ ۷۹۷ — حسنت که ذره را مه تابنده میکند
شمارهٔ ۷۹۸ — کم همنفسی پاکدل و راست زبان بود
شمارهٔ ۷۹۹ — خم مویش که در کین من بیمار می پیچد
شمارهٔ ۸۰۰ — کس به هجر تو یار کس نشود
شمارهٔ ۸۰۲ — این جوانمردی که پیر میفروشان میکند
شمارهٔ ۸۰۳ — هرکه را از چشم تر اشکی به دامن می‌چکد
شمارهٔ ۸۰۱ — خوش آن که مست شوی تا بهانه برخیزد
شمارهٔ ۷۹۶ — دور از تو دل من به که پیغام فرستد
شمارهٔ ۸۰۹ — گر میل تو جان سوزس عشاق نمی بود
شمارهٔ ۸۰۶ — به تاج عشق سر آدمی عزیز بود
شمارهٔ ۸۱۰ — ناخوش آن عمر که دور از رخ آن ماه رود
شمارهٔ ۸۰۵ — اگر آن پری بعاشق نظر از وصال دارد
شمارهٔ ۸۰۴ — تا کام ماه یکشب از دیدنش برآمد
شمارهٔ ۸۰۷ — یارم وداع کرد و ز آغوش میرود
شمارهٔ ۸۰۸ — کمال صنع الهی در آن جمال بود
شمارهٔ ۸۱۱ — شمشاد تو پروای کس از ناز ندارد
شمارهٔ ۸۱۴ — اجل درآمد و بخت از درم نمی‌آید
شمارهٔ ۸۱۳ — عیبم مکن که عقل تو از کف زمام داد
شمارهٔ ۸۱۶ — از بتان دل برکنم گویم مسلمان دگر
شمارهٔ ۸۱۷ — بچه مهر و چه وفا با تو نشینم دگر
شمارهٔ ۸۱۸ — چند بود دمبدم چشم تو خونریز تر
شمارهٔ ۸۱۹ — ای به زیبایی و دلجویی ز خوبان خوب‌تر
شمارهٔ ۸۱۲ — سرم فدای رهی باد کان سوار آید
شمارهٔ ۸۱۵ — سرشک شادی وصل از چه جانگداز آمد
شمارهٔ ۸۲۲ — توبه کردم از می و معشوق سرمستم دگر
شمارهٔ ۸۲۱ — شهسوارا، ز من سوخته خرمن مگذر
شمارهٔ ۸۲۴ — سوز دلم باتو گفت حرف نهانی دگر
شمارهٔ ۸۲۷ — بازآمدی که شمع دل افروزیم دگر
شمارهٔ ۸۲۳ — پایه معراج جان خواهی ز دنیا درگذر
شمارهٔ ۸۲۵ — سنبل بگشا بر گل و سروت به خرام آر
شمارهٔ ۸۲۶ — یا مکن قول بتان گوش و بما خرده مگیر
شمارهٔ ۸۲۰ — ساقیا مستم لب خود از لب من دور دار
شمارهٔ ۸۳۳ — ای ز خورشید رخت هر ساعتم سوزی دگر
شمارهٔ ۸۳۲ — مهرم چو میکشد مکش از شیوه های جور
شمارهٔ ۸۳۵ — فصل گل نوروز شد دارد جهان حالی دگر
شمارهٔ ۸۳۴ — ای همچو گل شکفته و از گل شکفته تر
شمارهٔ ۸۲۸ — ای بچشم جان من حسن تو شورانگیزتر
شمارهٔ ۸۳۰ — هزار شکر که عالم بکام ماست دگر
شمارهٔ ۸۲۹ — از بهر قتل عاشق دلخسته چشم یار
شمارهٔ ۸۳۱ — بیا ای باد و چون مور ضعیفم سوی جانان بر
شمارهٔ ۸۳۷ — کاکل شکست و شد گره کار بسته تر
شمارهٔ ۸۳۹ — معلم، آن گل نو را به خار و خس مگذار
شمارهٔ ۸۴۱ — در دل آمد یار و گشت از دیده غمدیده دور
شمارهٔ ۸۴۲ — یک جرعه به خاکم فکن و خاک بجوش آر
شمارهٔ ۸۳۶ — بسنگی دوستان را یاد میدار
شمارهٔ ۸۴۰ — ای بی تو روزم از شب غم جانگدازتر
شمارهٔ ۸۴۳ — جان رفت و دل مقید صد غم بود هنوز
شمارهٔ ۸۳۸ — پیش خورشید رخش کی ماه گردد جلوه گر
شمارهٔ ۸۴۶ — مهی که چشم امیدم بسوی اوست هنوز
شمارهٔ ۸۴۸ — هرچند که چون شمع مرا سوخته‌ای باز
شمارهٔ ۸۴۴ — ای باد مکش برقع جانان مرا باز
شمارهٔ ۸۴۵ — از تیر تو در خاک طپد مرغ هوا باز
شمارهٔ ۸۵۰ — ای برق محبت که ره من زده‌ای باز
شمارهٔ ۸۴۹ — المنه لله که دگر مرغ خوش آواز
شمارهٔ ۸۴۷ — هجران گذشت و نوبت دیدن رسید باز
شمارهٔ ۸۵۱ — گرچه زارم سوختی من عاشق زارم هنوز
شمارهٔ ۸۵۹ — فریاد که یار می‌رود باز
شمارهٔ ۸۵۴ — گل من مگو که لب را بکسی گشاد هرگز
شمارهٔ ۸۵۸ — ساغر زده و شمع قد افراخته‌ای باز
شمارهٔ ۸۵۲ — جان رفت و دل ز عشق پریشان بود هنوز
شمارهٔ ۸۵۳ — عیسی دم من وقت سماع طرب انگیز
شمارهٔ ۸۵۶ — در عین عتاب از بر ما میگذری باز
شمارهٔ ۸۵۷ — دیده بوصل آرمید دل نشود خوش هنوز
شمارهٔ ۸۵۵ — شکر خدا که چشم تو بر ما فتاد باز
شمارهٔ ۸۶۰ — سوختم بهر خدا در هجر ازین بیشم مسوز
شمارهٔ ۸۶۳ — اشارت تو بجان دادنم بشارت بس
شمارهٔ ۸۶۴ — هرگز گلی نچید دل من ز باغ کس
شمارهٔ ۸۶۷ — نظر بنرگس او کن ز خشم و ناز مپرس
شمارهٔ ۸۶۱ — سرم بریدی و مهر تو در دل است هنوز
شمارهٔ ۸۶۲ — از بیم غصه شب و خوف ملال روز
شمارهٔ ۸۶۵ — حال من دور از آن جمال مپرس
شمارهٔ ۸۶۶ — نوازش تو قیامی ز سرو قامت بس
شمارهٔ ۸۷۰ — گدای دل شو و فارغ ز پادشاهی باش
شمارهٔ ۸۶۸ — تا غرق بحر خون نشوی از جفای کس
شمارهٔ ۸۶۹ — گو جام جم مباش، سفال شراب بس
شمارهٔ ۸۷۲ — غم پریشان سازم از مستی چو زلف پرخمش
شمارهٔ ۸۷۱ — مستم و در جوش می بینم دل مجنون خویش
شمارهٔ ۸۷۳ — مرو از دیده چو برق و بمن زار ببخش
شمارهٔ ۸۷۴ — چو مه بمهر فلک شهره در جهان کم باش
شمارهٔ ۸۷۵ — آن پریرو هرکه خواهد دست دل در گردنش
شمارهٔ ۸۷۷ — چون کعبه هرانکس که نشد شاد بکویش
شمارهٔ ۸۷۶ — ای دل گه وصلش بجوار دگران باش
شمارهٔ ۸۸۳ — من نه آنم که بنالم ز دل افکاری خویش
شمارهٔ ۸۸۰ — دلا چو باز گریزان ز وصل مردم باش
شمارهٔ ۸۷۹ — در کوی تو تا کس قدم از ما ننهد پیش
شمارهٔ ۸۸۲ — ما که از اول بلی گفتیم با دلدار خویش
شمارهٔ ۸۷۸ — امشب که چراغ نظری چرب زبان باش
شمارهٔ ۸۸۱ — گریه خواهد ریخت خون من تو خود آسوده باش
شمارهٔ ۸۸۴ — یار باید بر سر ما سایه گستر بودنش
شمارهٔ ۸۸۶ — بصبح وصل کشد این شب ستم خوشباش
شمارهٔ ۸۹۰ — نیست عیب از لاله گر لافد به گلبرگ ترش
شمارهٔ ۸۸۸ — چون بخیال آیدم سرو قباپوش خویش
شمارهٔ ۸۸۵ — کشته ام خار ملامت همه پیرامن خویش
شمارهٔ ۸۹۱ — عاقبت بگذرد این تیره شب غم خوشباش
شمارهٔ ۸۸۷ — از یار مکن ناله و لب بسته ز غم باش
شمارهٔ ۸۸۹ — کوی او خواهی دلا محنت کش اغیار باش
شمارهٔ ۸۹۵ — مگسل ز یار و بر سر عهد نخست باش
شمارهٔ ۸۹۳ — میرم بدان تغافل و پروا نکردنش
شمارهٔ ۸۹۷ — هر کو بهشت وصل او امروز باشد حاصلش
شمارهٔ ۸۹۶ — من آب خضر جویم بهر سگان کویش
شمارهٔ ۸۹۴ — از ضعف اگر در آینه بینم جمال خویش
شمارهٔ ۸۹۸ — نشد از زخم تیر آهو گریزان روز نخجیرش
شمارهٔ ۸۹۹ — بس گل شکفت و کرد خزان نوبهار خویش
شمارهٔ ۸۹۲ — تا تو زیر پوست همچون گرگی ای پشمینه پوش
شمارهٔ ۹۰۰ — چو وقت گریه کردن رو نهم بر سوی دیوارش
شمارهٔ ۹۰۶ — ای اجل مهلت من ده که ببوسم دهنش
شمارهٔ ۹۰۵ — چند سوزیم ز داغ دل بیحاصل خویش
شمارهٔ ۹۰۲ — تا شسته شد ز شیر لب روح پرورش
شمارهٔ ۹۰۷ — نمیخواهد که دست کس رسد بر طاق ابرویش
شمارهٔ ۹۰۱ — از حسرت آن لب که نبخشد شکر خویش
شمارهٔ ۹۰۴ — کوهکن چون بر نیامد با دل خود رای خویش
شمارهٔ ۹۰۳ — ره ز مستی بزنم باز به ویرانه خویش
شمارهٔ ۹۱۱ — چون شیشه پرم از غم پیمان گسل خویش
شمارهٔ ۹۱۳ — چو گفتم از کف من زلف را به تاب مکش
شمارهٔ ۹۰۹ — هرکه شد سویش چو سایه در قفا می‌افتمش
شمارهٔ ۹۰۸ — در غمت گر جان غم‌پرور نباشد گو مباش
شمارهٔ ۹۱۵ — خسته یی کان عنبرین مو بگذرد زود از سرش
شمارهٔ ۹۱۰ — نقش پای او که محراب دعا می یابمش
شمارهٔ ۹۱۴ — عیش اگر خواهی سگ خوبان مردم زاده باش
شمارهٔ ۹۱۲ — صد تلخ دهان میگزد از غصه لب خویش
شمارهٔ ۹۲۲ — گر تشنه آب خضری از سر اخلاص
شمارهٔ ۹۲۳ — عاشق دم کشتن ز جان آسان برآید همچو شمع
شمارهٔ ۹۱۷ — چون در کعبه به تقلید گرفتار مباش
شمارهٔ ۹۱۶ — نبود کسی که نبود بلب تو اشتیاقش
شمارهٔ ۹۲۱ — بر مست خود به پیری و عمر تبه ببخش
شمارهٔ ۹۲۰ — روشنی بخش دلم شد تن غم پرور خویش
شمارهٔ ۹۱۸ — خوش آن ساعت که آن ساقی نشاننم پیش خود مستش
شمارهٔ ۹۱۹ — گر فراغت طلبی همنفس رندان باش
شمارهٔ ۹۲۹ — با حسن دوست دل نشکیبد ز داغ عشق
شمارهٔ ۹۳۰ — ز بسکه سینه خراش است زخم خار فراق
شمارهٔ ۹۳۱ — عیبم مکن اگر (که) من هستم (خراب) عشق
شمارهٔ ۹۲۶ — مجنون منم گریخته عمری ز بند عشق
شمارهٔ ۹۲۵ — چند فتد به کشتنم زلف تو ماه برطرف
شمارهٔ ۹۲۸ — یار مستغنی و ما مستغرق دریای عشق
شمارهٔ ۹۲۴ — ز بهر کلبه عاشق دلا مجوی چراغ
شمارهٔ ۹۲۷ — ماییم همچو مجنون استاد مذهب عشق
شمارهٔ ۹۳۳ — می‌زدی تیری به غیر و بر جگر خوردم ز رشک
شمارهٔ ۹۳۵ — با سینه نالان ز نی و چنگ چه حاصل
شمارهٔ ۹۳۲ — من چون خم صافی دلم گر غرقه ام در خون چه باک
شمارهٔ ۹۳۴ — گر سنگ زدی بر من و آسوده دل تنگ
شمارهٔ ۹۳۶ — پرتوی گر افکنی در چشم از شمع جمال
شمارهٔ ۹۳۸ — هر چند من سگ توام ای مشگبو غزال
شمارهٔ ۹۳۷ — صد بار اگر از جور توام خون رود از دل
شمارهٔ ۹۳۹ — چون لاله از داغ درون دارم دهان بر دود دل
شمارهٔ ۹۴۴ — عاشق منم که با چو تو خونخواره‌ای خوشم
شمارهٔ ۹۴۵ — چندان ز خلق درد ترا گوش میکنیم
شمارهٔ ۹۴۰ — عاشق که برفروخت چراغت ز داغ دل
شمارهٔ ۹۴۶ — ما شیشه ناموس به میخانه شکستیم
شمارهٔ ۹۴۱ — بزخم تیر تو جان رفت و خاک تن شد گل
شمارهٔ ۹۴۲ — ز خشم و ناز تو صد شوق شد فزون در دل
شمارهٔ ۹۴۷ — درعشق گنهکارم اگر خاک نگردم
شمارهٔ ۹۴۳ — ما تا حدیث سبز خطان گوش کرده ایم
شمارهٔ ۹۴۸ — چون مرغ نیم بسمل چندانکه می‌تپیدم
شمارهٔ ۹۴۹ — سجده بردم بدرش دوش چو تنها گشتم
شمارهٔ ۹۵۰ — گر صدهزار کاسه خون نوش میکنم
شمارهٔ ۹۵۱ — ما فیض دل و فیض الهی همه داریم
شمارهٔ ۹۵۳ — ز سنگ دل شکنان دل حزین چرا داریم
شمارهٔ ۹۵۲ — ما تحمل بر جفاهای تو ای گل می‌کنیم
شمارهٔ ۹۵۴ — با هرگل نورسته که برخاست نشستیم
شمارهٔ ۹۵۵ — غرق خونم که ازین بحر کناری گیرم
شمارهٔ ۹۵۸ — من از محرومی خود یا زرشک محرمان سوزم
شمارهٔ ۹۶۰ — داند دل تو راز من وزان تو من هم
شمارهٔ ۹۵۹ — اگر تو جان طلبی جان در آستین دارم
شمارهٔ ۹۶۱ — رفتیم برون زین چمن و هیچ نگفتیم
شمارهٔ ۹۶۲ — ساقی کریم و یار خطاپوش و شاه هم
شمارهٔ ۹۵۶ — ما از ازل به عشق تو دیوانه زاده‌ایم
شمارهٔ ۹۵۷ — عالمی گر خون خورند از عشق ما هم می‌خوریم
شمارهٔ ۹۶۳ — دیوانه عشق توام مجنون مادرزاد هم
شمارهٔ ۹۶۹ — من خسته ای فلک کی دمی از تو شاد گشتم
شمارهٔ ۹۶۸ — نوروزی ازین ما بفراغی ننشستیم
شمارهٔ ۹۶۴ — در صحبت کس جام فراغی نکشیدیم
شمارهٔ ۹۷۰ — آنچنانم ز فراقت که ندانم چکنم
شمارهٔ ۹۶۷ — برتافت رخ چو آینه آنماه چون کنم
شمارهٔ ۹۷۱ — چون سایه گذر زان مه رخساره نداریم
شمارهٔ ۹۶۵ — از داغ می اگرچه در آتش چو لاله ام
شمارهٔ ۹۶۶ — خوش آنکه مست بروی تو دیده باز کنم
شمارهٔ ۹۷۵ — نه چنان بگرد کویت من ناصبور گردم
شمارهٔ ۹۷۴ — من سوخته خال و خط سیمبرانم
شمارهٔ ۹۷۳ — ماییم که در دیر خرابات مقیمیم
شمارهٔ ۹۷۶ — تاچند وصل روی تو ایمه طلب کنیم
شمارهٔ ۹۷۸ — شبها چو سگان در طلبت در بدر افتم
شمارهٔ ۹۷۲ — از بسکه شدم جامه دران نعره زنان هم
شمارهٔ ۹۷۷ — چه شود گرت زمانی من دلفکار بینم
شمارهٔ ۹۷۹ — چون لاله جگر چاک شدم غرقه بخون هم
شمارهٔ ۹۸۰ — آنم که دل بعالم پرغم نمیدهم
شمارهٔ ۹۸۴ — ز بسکه رخنه ز تیر تو در درون دارم
شمارهٔ ۹۸۷ — دی در رهش چو دیدم بس شرمناک گشتم
شمارهٔ ۹۸۶ — نیستم طاقت که آه داد خواهی بشنوم
شمارهٔ ۹۸۵ — کنون که جامه چو من میدری که سر مستم
شمارهٔ ۹۸۲ — گنجی چو تو در سینه به کونین چه کارم؟
شمارهٔ ۹۸۱ — تو شوخ نوجوانی من پیر ناتوانم
شمارهٔ ۹۸۳ — تو با فراغ خود امروز شاد و فردا هم
شمارهٔ ۹۹۱ — چندان بر آستان خرابات سر نهم
شمارهٔ ۹۹۴ — چند نالم ز غم و شهر پر آوازه کنم
شمارهٔ ۹۸۹ — یاد من کردی من از بخت این زیادت یافتم
شمارهٔ ۹۹۵ — من که از دور ترا بینم و مدهوش شوم
شمارهٔ ۹۹۳ — خوش آنکه تو بازآیی و من پای تو بوسم
شمارهٔ ۹۹۰ — تا کی از گریه گره بر لب فریاد زنم
شمارهٔ ۹۹۲ — هر چند که خود دل ببلای تو سپردم
شمارهٔ ۹۸۸ — می ده که بی غبار غمی از جهان روم
شمارهٔ ۱۰۰۳ — خوش آنکه پیش تو دور از دیار خود گریم
شمارهٔ ۱۰۰۱ — عمریست که من خاک ره درد کشانم
شمارهٔ ۱۰۰۲ — عمریکه بیرخت من درمانده بوده ام
شمارهٔ ۹۹۶ — تا کی بغیر گویی من چشم و گوش باشم
شمارهٔ ۹۹۸ — من لاف تقوی تا بکی در خرمن طاعت زنم
شمارهٔ ۹۹۷ — دل کباب از لعل او چون از دلش بیرون کنم
شمارهٔ ۹۹۹ — دور از درت به تیغ نه از بهر جان شدم
شمارهٔ ۱۰۰۰ — تو در آتش ز تب چو نشمع و من دور از درت گردم
شمارهٔ ۱۰۰۶ — ناچار اگر دمی ز سر کوی او روم
شمارهٔ ۱۰۰۷ — در سجود آستانت از سفر باز آمدیم
شمارهٔ ۱۰۰۴ — دل با تو بگفتار و زبان با دگرانم
شمارهٔ ۱۰۱۱ — ای جگر از تو پر نمک دیده شور بخت هم
شمارهٔ ۱۰۰۸ — سنگ جفا بقصد دل زار خسته‌ام
شمارهٔ ۱۰۱۰ — هر چند از وصالت ای آفتاب دورم
شمارهٔ ۱۰۰۵ — بیک نظر که بر آن مه شب وصال کنم
شمارهٔ ۱۰۰۹ — با کس سخن مگو که من از غیرت آتشم
شمارهٔ ۱۰۱۵ — پیش تو غم دل که نهان بود نگفتیم
شمارهٔ ۱۰۱۶ — تو عیش کن بفراغت که من سپند توام
شمارهٔ ۱۰۱۹ — سگ توام من و عمری بغم اسیر شدم
شمارهٔ ۱۰۱۳ — نه تاب وصل و نه صبرم کز و کناره کنم
شمارهٔ ۱۰۱۲ — ظَن مبر کز دودِ دل پیشت شکایت می‌کنم
شمارهٔ ۱۰۱۸ — سوختم چندانکه سر زد شعله از پیراهنم
شمارهٔ ۱۰۱۴ — منم آنکه مست و بیخود ز غم تو لاله رویم
شمارهٔ ۱۰۱۷ — سایه صفت ز ماه خود میل وصال میکنم
شمارهٔ ۱۰۲۶ — چو ماه نوجمال عالم افروزش که می بینم
شمارهٔ ۱۰۲۳ — پیرم چو چنگ با قد پرخم شکسته ام
شمارهٔ ۱۰۲۵ — عمری‌ست کز عشق بتان این شور و مستی می‌کنم
شمارهٔ ۱۰۲۷ — سوختم از نوش وصلت کارزو میداشتم
شمارهٔ ۱۰۲۰ — ز در مران اگر آلوده و هوسناکیم
شمارهٔ ۱۰۲۱ — حسرت فرو خورم چه به رویت نظر کنم
شمارهٔ ۱۰۲۲ — هرگز از بخت نیامد قدحی در دستم
شمارهٔ ۱۰۲۴ — ایگل که بوصل تو رسیدن نتوانم
شمارهٔ ۱۰۲۹ — سرو من، چون سخن از لعل چو قندت گویم
شمارهٔ ۱۰۳۲ — پیش تو ایطبیب جان بسکه ز خویش میروم
شمارهٔ ۱۰۳۴ — چند از هوس آن لب چون قند بسوزم
شمارهٔ ۱۰۳۰ — بصبر اگرچه بسی روزها بسر کردم
شمارهٔ ۱۰۳۵ — سخن نگفته بهم جنگ و ماجرا داریم
شمارهٔ ۱۰۳۳ — غیرت عشق کی هلد، کز ستم تو دم زنم
شمارهٔ ۱۰۳۱ — کاش آنزمان که سوخته میشد ستاره ام
شمارهٔ ۱۰۲۸ — از برون چون مگس آلوده بشهد هوسیم
شمارهٔ ۱۰۴۳ — چو بینم هر دمت با غیر از غیرت خراب افتم
شمارهٔ ۱۰۳۷ — منعت از همنفسان چند بصد پند کنم
شمارهٔ ۱۰۳۹ — ز بسکه خار ملامت کشیده دامانم
شمارهٔ ۱۰۴۰ — هست کحل بصر از خاک ره او هوسم
شمارهٔ ۱۰۳۸ — با چون تو شوخی سرو قد عاشق کش و طناز هم
شمارهٔ ۱۰۴۲ — دل از آرزو چه خون شد بدعا چه کام خواهم
شمارهٔ ۱۰۳۶ — تا کی خمار محنت آن سیمبر کشم
شمارهٔ ۱۰۴۱ — جان نذر کرده ام که بپایت فدا کنم
شمارهٔ ۱۰۴۴ — دش از داغت زمانی در غم دل بوده ام
شمارهٔ ۱۰۴۵ — طوفان کنم از اشک و رخ خاک بشویم
شمارهٔ ۱۰۴۶ — شب وعده داد مست و بره دیده دوختم
شمارهٔ ۱۰۴۸ — روز آخر کز جهان با دیده گریان روم
شمارهٔ ۱۰۴۷ — شدم بازیچهٔ طفلان که در هرجا که بنشینم
شمارهٔ ۱۰۵۰ — ندارم چاره یی جانا که با لعلت در آمیزم
شمارهٔ ۱۰۴۹ — من که چون لاله ز داغ تو بر افروخته ام
شمارهٔ ۱۰۵۱ — اسیر در دم و یک همنفس نمی بینم
شمارهٔ ۱۰۵۴ — مردیم ز غم تا بتو محبوب رسیدیم
شمارهٔ ۱۰۵۵ — گرچه در رسم ادب از دگران کم نشدیم
شمارهٔ ۱۰۵۶ — از بسکه می وصلت بیرون رود از دستم
شمارهٔ ۱۰۵۸ — من کز غمت ز دیده می لاله گون خورم
شمارهٔ ۱۰۵۳ — از جور چه دل ملول دارم
شمارهٔ ۱۰۵۷ — دل چو کوه از حسرت لعل تو خونشد چون کنم
شمارهٔ ۱۰۵۲ — آن عید مشتاقان که من قربان او صد جان کنم
شمارهٔ ۱۰۵۹ — دیوانه عشقم دهن از خنده نبندم
شمارهٔ ۱۰۶۰ — توبه کردم عمری اکنون باده صافی میکنم
شمارهٔ ۱۰۶۱ — شبهای هجر اگر چه دل ریش سوزدم
شمارهٔ ۱۰۶۵ — کشت چون صیدم سگ یار و کشد در خاک هم
شمارهٔ ۱۰۶۶ — تا بکی توبه کنیم از می و دردم شکنیم
شمارهٔ ۱۰۶۴ — گمره شدیم بسکه بره مست رفته ایم
شمارهٔ ۱۰۶۲ — ما از صفای سینه چو آیینه همیم
شمارهٔ ۱۰۶۳ — چون چشم حسرت از تو بسرو سهی کنیم
شمارهٔ ۱۰۶۷ — روزه بگذشت و هوای می بیغش دارم
شمارهٔ ۱۰۷۳ — چو شمع بیتو همه آه سوزناک شدم
شمارهٔ ۱۰۷۰ — تو در چمن چو نباشی گل و سمن چکنم
شمارهٔ ۱۰۷۲ — همین خرسندی ام بس گرچه دور از محفلش گردم
شمارهٔ ۱۰۶۹ — نگویی در پیت چونعاشقان هرجا نمیگردم
شمارهٔ ۱۰۷۵ — با آنکه ز شوق نظری خواب ندارم
شمارهٔ ۱۰۶۸ — من از گلهای خون دل از آن رخساره تر دارم
شمارهٔ ۱۰۷۴ — ما وصل تو با بوالهوسان دوست نداریم
شمارهٔ ۱۰۷۱ — حدیث سوز دل چون شمع از آن معنی گران دارم
شمارهٔ ۱۰۷۹ — من آن مستم که از اطوار خود یکمو نمیگردم
شمارهٔ ۱۰۷۶ — عاشق مستم و محنت زده از بار دلم
شمارهٔ ۱۰۷۸ — از جهان فردم همین در بند رخسار توام
شمارهٔ ۱۰۷۷ — گرچه بی بختم و دور از رخ گلفام توام
شمارهٔ ۱۰۸۰ — تا نیست می از خود خبرم نیست که هستم
شمارهٔ ۱۰۸۳ — ما سایه صفت سوخته وصل تو ماهیم
شمارهٔ ۱۰۸۱ — ما جان ز شوق وصل تو صد باره داده‌ایم
شمارهٔ ۱۰۸۲ — مست آنم که ز دستت قدحی نوش کنم
شمارهٔ ۱۰۹۰ — من از اول ترا خورشید عالم سوز میدیدم
شمارهٔ ۱۰۸۵ — دمی که همنفسان گرم گفتگو بینم
شمارهٔ ۱۰۸۶ — تشنه درد توام وز پی درمان نروم
شمارهٔ ۱۰۸۷ — ز اشک همچو شفق بیتو غرق خون شده ام
شمارهٔ ۱۰۸۸ — غم چون تو آفتابی ز جهان پسند دارم
شمارهٔ ۱۰۹۱ — می بده کز غم دنیا دمی آسوده شویم
شمارهٔ ۱۰۸۴ — شور ستمت چند کند دور ز خویشم
شمارهٔ ۱۰۸۹ — چو چاره از غم خونخواره نمییابم
شمارهٔ ۱۰۹۳ — مه من که هرگز گزندت نه بینم
شمارهٔ ۱۰۹۶ — من از صفای درون گر ز خود برون آیم
شمارهٔ ۱۰۹۸ — من سوخته داغ درون پرور عشقم
شمارهٔ ۱۰۹۴ — ز خونم سیر کی گردد که با لعلش نظر دارم
شمارهٔ ۱۰۹۲ — تا یافته ام وصل تو در کینه خویشم
شمارهٔ ۱۰۹۷ — در چاره مرهم بدل پاره بماندم
شمارهٔ ۱۰۹۵ — هرچند که از یار جز آزار ندیدم
شمارهٔ ۱۰۹۹ — ساقی بیا که دست ارادت بهم دهیم
شمارهٔ ۱۱۰۲ — در کمال است جمال تو که ما می طلبیم
شمارهٔ ۱۱۰۳ — مگو که سر بگریبان نشسته غمناکم
شمارهٔ ۱۱۰۷ — مشنو که از تو سلسله مو در شکایتیم
شمارهٔ ۱۱۰۱ — همدمان رفتند و من از همرهان وامانده ام
شمارهٔ ۱۱۰۵ — خوش آنکه همنفس یار خویشتن بودم
شمارهٔ ۱۱۰۶ — نه کس ز بهر تو یارم نه یار کس من هم
شمارهٔ ۱۱۰۰ — از بسکه پیش روی بتان سجدها کنم
شمارهٔ ۱۱۰۴ — گیریم که خود خار بلا اینهمه کشتیم
شمارهٔ ۱۱۱۲ — ذره خاکم و در کوی تو گر گم باشم
شمارهٔ ۱۱۰۸ — زان مرهم دل غیر دل ریش ندیدیم
شمارهٔ ۱۱۱۳ — چند این دل سودازده را پند بگویم
شمارهٔ ۱۱۰۹ — ما حرف ملامت همه از سینه بشستیم
شمارهٔ ۱۱۱۴ — بپای سرو تو افتاده ایم و مدهوشیم
شمارهٔ ۱۱۱۵ — ترک خوبان گرچه از دست ملامت میکنیم
شمارهٔ ۱۱۱۰ — ز رقیب او چه سازم که کند نظر بکین هم
شمارهٔ ۱۱۱۱ — پیشت چو آب دیده خود خوار مانده ایم
شمارهٔ ۱۱۱۶ — خواهم غبار گردم از کوی او بر آیم
شمارهٔ ۱۱۱۷ — اگر تو دور کنی از درم صبور شوم
شمارهٔ ۱۱۲۰ — خوش آنکه نهی پای بسر منزل خاکم
شمارهٔ ۱۱۲۱ — چو یار رخت سفر بست من چه کار کنم؟
شمارهٔ ۱۱۲۳ — بهر جا چشم بگشایم جمال یار می بینم
شمارهٔ ۱۱۱۹ — دیده دریا چو شد از گریه چه تدبیر کنم
شمارهٔ ۱۱۲۲ — آنکه شب روز طرب کرد ز روی چو مهم
شمارهٔ ۱۱۱۸ — شرگشته ام و چاره تقدیر ندارم
شمارهٔ ۱۱۲۶ — سگ توییم و بر آن در شکسته حال خوشیم
شمارهٔ ۱۱۲۷ — از جهان چون لاله داغت ایسهی قد میبریم
شمارهٔ ۱۱۳۱ — چند نالم ز غم و شهر پر آوازه کنم
شمارهٔ ۱۱۲۸ — ایهمه آرزوی تو فکر من و خیال هم
شمارهٔ ۱۱۲۹ — من دردمند و ناتوان او سرکش و خونخواره هم
شمارهٔ ۱۱۳۰ — ما پیش تیغ سر به ارادت نهاده‌ایم
شمارهٔ ۱۱۲۵ — رخ بخون سرخ کند دیده گریان خودم
شمارهٔ ۱۱۲۴ — یکدم ایساقی جان می ده و مدهوش کنم
شمارهٔ ۱۱۳۵ — ایکه میسوزد رخت دلها بداغ خویشتن
شمارهٔ ۱۱۳۴ — ای که دین و دلم ایثار تو خواهد بودن
شمارهٔ ۱۱۳۹ — چند باشی با بدان یاد از نکو خواهی بکن
شمارهٔ ۱۱۳۳ — اگرچه رسم بود دل به دل‌ستان دادن
شمارهٔ ۱۱۳۷ — شبی درآ ز در ای شمع و خانه روشن کن
شمارهٔ ۱۱۳۶ — ما خود بریده ایم دل از کار خویشتن
شمارهٔ ۱۱۳۸ — پرسشی کن ای طبیب و جان ما را شاد کن
شمارهٔ ۱۱۳۲ — بگذر ز آب خضر و دم از جام جم مزن
شمارهٔ ۱۱۴۳ — چه حسن است این زهی خوبی مگر خورشید و ماه است این
شمارهٔ ۱۱۴۷ — آن نخل قد و لعل لب چون رطبش بین
شمارهٔ ۱۱۴۰ — ای روی دل افروز تو ماه همه خوبان
شمارهٔ ۱۱۴۶ — گر نه کافر بچه یی آتش دل تیز مکن
شمارهٔ ۱۱۴۴ — میخواست شب که داغ نهد دلستان من
شمارهٔ ۱۱۴۲ — دو ضعیفیم من و سایه در آنراه شدن
شمارهٔ ۱۱۴۵ — خوش است زیر سر آن خشت آستان دیدن
شمارهٔ ۱۱۴۱ — قد بین و رخ ببین و لب جانفزا ببین
شمارهٔ ۱۱۵۰ — گر با تو نیم دولتم ای شوخ بس است این
شمارهٔ ۱۱۴۹ — گر شوم خاک ره و سبزه دمد از گل من
شمارهٔ ۱۱۵۱ — زخم پنهان بردل عاشق تو میدانی زدن
شمارهٔ ۱۱۵۳ — هرکه زنجیرش نهد مشکین‌کمندی اینچنین
شمارهٔ ۱۱۵۲ — وَه که باز از کف عنانِ دل برون خواهد شدن
شمارهٔ ۱۱۵۵ — چنان گردد خیالش چشم اشکبار من
شمارهٔ ۱۱۵۴ — گرچه هجر امشب ره اهل نظر خواهد زدن
شمارهٔ ۱۱۴۸ — شبی با نامرادان باش و ترک خود مرادی کن
شمارهٔ ۱۱۶۳ — ای تو بروی همچو مه چشم و چراغ عاشقان
شمارهٔ ۱۱۵۶ — ای چرخ پی مجلس او ز آب و گل من
شمارهٔ ۱۱۶۱ — گر بوسه دهی زان لب خندان که دهم جان
شمارهٔ ۱۱۶۰ — اکنون که تنها دیدمت لطف ارنه آزاری بکن
شمارهٔ ۱۱۶۲ — دارد رقیب بهر تو چشم حسد به من
شمارهٔ ۱۱۵۷ — نشاید با لبت غیری چو طوطی هم‌نفس دیدن
شمارهٔ ۱۱۵۸ — نظاره تو به هر دیده کی توان کردن
شمارهٔ ۱۱۵۹ — ای سبز پر کرشمه مشکین قبای من
شمارهٔ ۱۱۶۶ — می‌میرم و خار غمت از جان نمی‌آید برون
شمارهٔ ۱۱۷۰ — ای سنبل زلف سیهت چین همه بر چین
شمارهٔ ۱۱۶۷ — موسم خزان ایگل در چمن گذاری کن
شمارهٔ ۱۱۶۸ — در دلم از تو گره به که گشاد از دگران
شمارهٔ ۱۱۷۱ — بآرزوی تو خوشحال میتوان بودن
شمارهٔ ۱۱۶۴ — خوشا سنگ جفایت خوردن و هم در نفس مردن
شمارهٔ ۱۱۶۹ — آشفته ام از هجر و تو آشفته تر از من
شمارهٔ ۱۱۶۵ — تو که پیش بی‌غمانی چو گل از نشاط خندان
شمارهٔ ۱۱۷۸ — کام دلم از وصل بیک سجده روا کن
شمارهٔ ۱۱۷۲ — او در دل و چون باد صبا در بدرم من
شمارهٔ ۱۱۷۹ — از در کعبه چه حاصل به در یار نشین
شمارهٔ ۱۱۷۳ — دل شکستند بسنگین دلیم سیمتنان
شمارهٔ ۱۱۷۷ — ایشوخ پر کرشمه کم التفات من
شمارهٔ ۱۱۷۴ — ساقی قدح پر از می چون سلسبیل کن
شمارهٔ ۱۱۷۵ — سگ این درم بسنگی دل من صبور میکن
شمارهٔ ۱۱۷۶ — دل که جای تست چون سازیم جای دیگران
شمارهٔ ۱۱۸۳ — سخن بگو و دل از من بیک سخن بستان
شمارهٔ ۱۱۸۵ — بر توسن ناز آنپسر میتاخت چون برق یمان
شمارهٔ ۱۱۸۰ — لبز غم تو خشک شد دیده تر هم آنچنان
شمارهٔ ۱۱۸۴ — گر با من مستی حذر از بیهده گو کن
شمارهٔ ۱۱۸۷ — در غنچه چو گل تا بکیی گوش بمن کن
شمارهٔ ۱۱۸۶ — وقت مرگ از سخنی درد مرا تسکین کن
شمارهٔ ۱۱۸۲ — خواهی که عاشقانه سماعت کند خوشان
شمارهٔ ۱۱۸۱ — شاه حسنی یکنظر سوی گدای خود ببین
شمارهٔ ۱۱۹۲ — ایدل به غم بساز و وصالش طلب مکن
شمارهٔ ۱۱۹۳ — سوختم چون لاله چشمی بر دل چاکم فکن
شمارهٔ ۱۱۹۱ — من زار و دل غمزده هم زار تر از من
شمارهٔ ۱۱۹۴ — درد از طبیب گرچه نهفتن نمی توان
شمارهٔ ۱۱۹۵ — من اگر شکسته عهدم تو وفای خود نگه کن
شمارهٔ ۱۱۸۸ — مزاج زهر اگر کوشش کنی شیرین توان کردن
شمارهٔ ۱۱۸۹ — آن جوان عاجز کش و من ناتوانی اینچنین
شمارهٔ ۱۱۹۰ — باده می‌نوش و بدین مشغله می‌گذران
شمارهٔ ۱۱۹۸ — کی مدعی نهد سر در سجده نکویان
شمارهٔ ۱۲۰۰ — تن را بسوز و جانرا با دوست همنشین کن
شمارهٔ ۱۲۰۳ — گرچه از داغ تو سوزد دل بیحاصل من
شمارهٔ ۱۲۰۱ — خون شد ز بخت بد جگر لخت‌لخت من
شمارهٔ ۱۱۹۶ — نپرسد جز وفا چیزی خدا روز جزا از من
شمارهٔ ۱۲۰۲ — مجنون منم در عهد تو لیلی تو در دوران من
شمارهٔ ۱۱۹۷ — به اعتقاد وفا بر کس اعتماد مکن
شمارهٔ ۱۱۹۹ — بیا ای عشق جان‌سوز آتشم در جان محزون زن
شمارهٔ ۱۲۰۴ — ز بهر جان نتوانم نظر برید از تو
شمارهٔ ۱۲۰۸ — هرچند که دیدم همه جور و ستم از تو
شمارهٔ ۱۲۰۷ — ز جور مدعی گویم که کم آیم بکوی تو
شمارهٔ ۱۲۰۵ — پای سگی که دیده ام شب به در سرای او
شمارهٔ ۱۲۰۹ — ای خلق جهانی همه مست طرب از تو
شمارهٔ ۱۲۰۶ — تا به کی چون سگ بنالد عاشق شبگرد او
شمارهٔ ۱۲۱۰ — خورشیدوار هرکه دلش سوخت داغ او
شمارهٔ ۱۲۱۱ — مرغ دلم که کشته شد از چشم مست تو
شمارهٔ ۱۲۱۵ — غم نیست کز زهر بلا تلخی کشد مسکین تو
شمارهٔ ۱۲۱۳ — از بسکه نازک است چو گل طبع و خوی تو
شمارهٔ ۱۲۱۴ — صیدم نکرد غنچه لبی جز بگفتگو
شمارهٔ ۱۲۱۷ — دلش رمیده شد آهو ز چین کاکل او
شمارهٔ ۱۲۱۹ — گرچه به تیغ جفا سینه فکارم از او
شمارهٔ ۱۲۱۸ — همچو رخسار تو در عالم گلی بیخار کو
شمارهٔ ۱۲۱۲ — سایم همه شب روی خود بر خاک دور از روی تو
شمارهٔ ۱۲۱۶ — نازکتر از گل است بسی طبع و خوی تو
شمارهٔ ۱۲۲۵ — به وفای او که گرم کشد نکنم فغان ز جفای او
شمارهٔ ۱۲۲۱ — ای دلم چون پسته از شور نمک بریان تو
شمارهٔ ۱۲۲۰ — بسوخت جان مرا اشتیاق خدمت تو
شمارهٔ ۱۲۲۲ — هرگز دلم ملول نگشت از جفای او
شمارهٔ ۱۲۲۳ — از کفر و دین بری شده ام از برای تو
شمارهٔ ۱۲۲۴ — بنمای آتشین رخ و مست شراب شو
شمارهٔ ۱۲۲۶ — تو آب خضری و ما تشنه عاشقان از تو
شمارهٔ ۱۲۲۷ — تا کی ز دهانش بود ایدل سخن تو
شمارهٔ ۱۲۳۱ — پیش پای خود ببین شاد از غم مردم مشو
شمارهٔ ۱۲۲۹ — آن بزم عیش ساقی و جام شراب کو
شمارهٔ ۱۲۳۰ — بر نقش شیرین کوهکن گریید چشم زار او
شمارهٔ ۱۲۳۲ — مشتی مگسانیم سپند شکر تو
شمارهٔ ۱۲۳۴ — بسکه حیران گشته ام در جلوه رفتار ازو
شمارهٔ ۱۲۳۵ — بسکه سوزیم چو شمع از هوس محفل او
شمارهٔ ۱۲۲۸ — سهل است نقد دین و دل گر صرف شد در کوی تو
شمارهٔ ۱۲۳۳ — قدر ارباب وفا نیست بخاک در تو
شمارهٔ ۱۲۴۱ — ماییم دل و دین بسر کار تو کرده
شمارهٔ ۱۲۴۳ — مدعی در جوش و ما بیهوش از آن نو گل شده
شمارهٔ ۱۲۳۸ — ای مرا داغی به دل از لعل آتش رنگ تو
شمارهٔ ۱۲۴۰ — من بنده صبا که دهد عرض رای تو
شمارهٔ ۱۲۳۶ — دل بکف میداشتم عمری نگاه از دست تو
شمارهٔ ۱۲۴۲ — زهی ز عارض تو گلرخان حجاب زده
شمارهٔ ۱۲۳۷ — هر که آن گل پا نهد در دیده نمناک او
شمارهٔ ۱۲۳۹ — مارا همین جواب سلام است کام ازو
شمارهٔ ۱۲۴۸ — تو به بزم عیش و نبود ره من در آن میانه
شمارهٔ ۱۲۴۶ — چون شمع دل از داغ تو افروختنش به
شمارهٔ ۱۲۴۷ — اگر چه عشق نکویان جراحتست همه
شمارهٔ ۱۲۴۹ — خبرم شدست کانمه هوس شراب کرده
شمارهٔ ۱۲۴۵ — خوش آنکه بودمه من زباده مست شده
شمارهٔ ۱۲۵۱ — ای مصور ز کف این تخته تعلیم بنه
شمارهٔ ۱۲۵۰ — رسید مست من از می به رخ گل افکنده
شمارهٔ ۱۲۴۴ — خوش حالتی است پیش تو از می خوشان شده
شمارهٔ ۱۲۵۴ — گهی که زلف بر آن روی مهوش افتاده
شمارهٔ ۱۲۵۶ — نه دیده مثل تو دیده نه کس نشان داده
شمارهٔ ۱۲۵۸ — جدایی از درت جانا بزهر آلوده تیرم به
شمارهٔ ۱۲۵۵ — کی دل بی‌دردی از داغ گزندی سوخته
شمارهٔ ۱۲۵۲ — تنم که غرقه بخون اشک لاله گون کرده
شمارهٔ ۱۲۵۹ — سرو من بنمای قد و خجلت شمشاد ده
شمارهٔ ۱۲۵۳ — آتش آهم نهال وادی ایمن شده
شمارهٔ ۱۲۵۷ — ساقیا، باده بدین مست دل افتاده مده
شمارهٔ ۱۲۶۵ — بیا و ساقی جان شو به تشنه آبی ده
شمارهٔ ۱۲۶۶ — بیمارم و لب تشنه و از قافله مانده
شمارهٔ ۱۲۶۰ — تا ساقی گلهذار رفته
شمارهٔ ۱۲۶۴ — ای با سگت فرشته دم از بندگی زده
شمارهٔ ۱۲۶۷ — مرغ غافل چه دل آسوده بنظاره شده
شمارهٔ ۱۲۶۱ — زلف سیه شانه کن جام مدامی بده
شمارهٔ ۱۲۶۳ — نوح اگر طوفان او افسانه مردم شده
شمارهٔ ۱۲۶۲ — ساقیا می بقدح ریز و ببد مست مده
شمارهٔ ۱۲۶۸ — بد فرصتت چرخ فلک تن فرو مده
شمارهٔ ۱۲۶۹ — در حسرت تو مردن ما از حیات به
شمارهٔ ۱۲۷۰ — پیش تو هر که هست چو صورت خموش به
شمارهٔ ۱۲۷۳ — روی نیاز بر ره آنسرو ناز به
شمارهٔ ۱۲۷۴ — دود چراغ خوردنم کرد چو لاله دل سیه
شمارهٔ ۱۲۷۲ — ای ز ملاحت آتشی بر جگر ملک زده
شمارهٔ ۱۲۷۵ — دامی نهاده آنمه از زلف تاب داده
شمارهٔ ۱۲۷۱ — از خواب جامه چاک و پریشان برآمده
شمارهٔ ۱۲۸۰ — من کیم خسته‌دلی حال دگرگون شده‌ای
شمارهٔ ۱۲۸۲ — هان ای خضر که آب بقا نوش کرده‌ای
شمارهٔ ۱۲۸۱ — در چمن با کف رنگین قدح ای گل زده‌ای
شمارهٔ ۱۲۷۶ — خطت که لب لعل شکر خای گرفته
شمارهٔ ۱۲۷۷ — بیا و درد هجران را دوا ده
شمارهٔ ۱۲۷۹ — عالم چو آفتاب پر از نور کرده‌ای
شمارهٔ ۱۲۷۸ — آدم و گندم، من و خال لب جانانه‌ای
شمارهٔ ۱۲۸۳ — در وقت گل چو غنچه چرا دل فسرده‌ای
شمارهٔ ۱۲۹۰ — چو طوطیان تو سخن بی نظیر میگویی
شمارهٔ ۱۲۸۷ — بقدر درد اگرم قوت سخن بودی
شمارهٔ ۱۲۸۴ — عالمی را تو به شوخی دل و جان سوخته‌ای
شمارهٔ ۱۲۸۵ — نیست از همت خود با دو جهانم کاری
شمارهٔ ۱۲۸۶ — چو بپای خم نهم سر نبری گمان مستی
شمارهٔ ۱۲۸۸ — بخلق درد تو بیهوده گفتم تا کی
شمارهٔ ۱۲۸۹ — چو ساقی گر بجامم دست بودی
شمارهٔ ۱۲۹۱ — دی بسکه چو گل در نظر افروخته بودی
شمارهٔ ۱۲۹۲ — رفتی و کنار از من دیوانه گرفتی
شمارهٔ ۱۲۹۹ — شب سگت دل خواست از عاشق چه بودی داشتی
شمارهٔ ۱۲۹۸ — تا کی ای رشک پری عالمی از غم بکشی
شمارهٔ ۱۲۹۵ — خواهم شبی گوش رضا بر حال زار من نهی
شمارهٔ ۱۲۹۳ — با دیگران بعشوه سخن هر نفس کنی
شمارهٔ ۱۲۹۴ — کعبه عاشق من کاش شکیبا بودی
شمارهٔ ۱۲۹۶ — با دل چه چاره سازم کز آرزوی رویی
شمارهٔ ۱۲۹۷ — این چه رفتارست کای شمشاد قامت می‌کنی
شمارهٔ ۱۳۰۶ — وقت آن شد که نظر درمن درمانده کنی
شمارهٔ ۱۳۰۳ — تا دست بر اسباب سلامت نفشانی
شمارهٔ ۱۳۰۲ — تا چند ز من گوشه ابروی بتابی
شمارهٔ ۱۳۰۴ — آن دم که دل ربودی در قصد دین نبودی
شمارهٔ ۱۳۰۷ — دی شامگه کز پیش من مرکب بتندی تاختی
شمارهٔ ۱۳۰۱ — چه جور بود که باز ای فلک بمن کردی
شمارهٔ ۱۳۰۵ — از غمزه گه عتاب و گهی خنده میکنی
شمارهٔ ۱۳۰۰ — چون بود روز جزایی مکن آزار کسی
شمارهٔ ۱۳۰۹ — چند سازم که شوم خاک و تو بر من گذری
شمارهٔ ۱۳۱۱ — منعت نکنم گر ببد اندیش نشینی
شمارهٔ ۱۳۱۴ — ایشوخ مرا اینهمه دلتنگ چه داری
شمارهٔ ۱۳۰۸ — به نظاره جوانان که کسی نیافت سیری
شمارهٔ ۱۳۱۵ — بخدا که بزم ما را ز غم تو شامگاهی
شمارهٔ ۱۳۱۰ — ای اشک جگر سوز که در چشم پر آیی
شمارهٔ ۱۳۱۳ — خنده یی کردی چو گل مارا چو بلبل سوختی
شمارهٔ ۱۳۱۲ — با قبای آل چون برقی بمیدان تاختی
شمارهٔ ۱۳۲۲ — از آن بجور دل مبتلای من داری
شمارهٔ ۱۳۲۰ — از من خبر ای پسر نداری
شمارهٔ ۱۳۱۶ — بصد کرشمه مهرم شکار خود کردی
شمارهٔ ۱۳۱۷ — بوعده بوسی ام از عشوه سازیی دادی
شمارهٔ ۱۳۲۱ — گر کشد خاطر حزین باری
شمارهٔ ۱۳۱۹ — هرکه یکساعت طبیب جان بیمارش تویی
شمارهٔ ۱۳۱۸ — اول ز عاشقان به وفا یاد می‌کنی
شمارهٔ ۱۳۲۳ — مرید ما شو ایشیخ اگر باما دمی باشی
شمارهٔ ۱۳۲۵ — دمی گر صورت شیرین سخن با کوهکن گفتی
شمارهٔ ۱۳۲۶ — از رشگ رخت گر دل گل درد نکردی
شمارهٔ ۱۳۲۸ — ایکه بر بالین طبیب جان بیمار منی
شمارهٔ ۱۳۲۹ — دل شکست آن مه مرا در آرزوی ناوکی
شمارهٔ ۱۳۲۴ — چند از بتان فریفته آب و گل شوی
شمارهٔ ۱۳۲۷ — گلی است عارض ساقی بنازکی کز وی
شمارهٔ ۱۳۳۱ — ما بنده حسنیم و گرفتار نگاهی
شمارهٔ ۱۳۳۰ — ای یوسف عزیز چه از ما نهان شوی
شمارهٔ ۱۳۳۵ — کاشکی ز اول بمن این کینه داری داشتی
شمارهٔ ۱۳۳۴ — در کوره غم تا نخورم سوزش و تابی
شمارهٔ ۱۳۳۳ — کی دل سبک باشک جگرگون کند کسی
شمارهٔ ۱۳۳۷ — بسکه دل در سینه من سوخت داغ دلبری
شمارهٔ ۱۳۳۲ — بچنین جمال خوبی که تو گلعذار داری
شمارهٔ ۱۳۳۹ — خواهم شبی بیایی و مهمان من شوی
شمارهٔ ۱۳۳۸ — دگرم ز چشم گریان بهزار دلستانی
شمارهٔ ۱۳۳۶ — عاشق بیخانمان گر اختیاری داشتی
شمارهٔ ۱۳۴۷ — کعبه گر میطلبی سعی کن آرام مجوی
شمارهٔ ۱۳۴۱ — من لایق آن نیستم تا یار همرازم کنی
شمارهٔ ۱۳۴۲ — میان خلق می‌خواهم که توسن بر سرم تازی
شمارهٔ ۱۳۴۳ — ای عاشق بی دیده که در عیب منستی
شمارهٔ ۱۳۴۴ — اگرچه چشم منی همنشین اغیاری
شمارهٔ ۱۳۴۵ — ایکه بر عاشق نگاه از لطف و احسان میکنی
شمارهٔ ۱۳۴۶ — غیرتم در دیده ها چون باد اگر ره داشتی
شمارهٔ ۱۳۴۰ — مارا کشی و زنده جاوید میکنی
شمارهٔ ۱۳۵۱ — گیرم دل من از غم دیوانه زیست باری
شمارهٔ ۱۳۵۳ — خوشیم با ستم و محنتی که میخواهی
شمارهٔ ۱۳۵۴ — تو مرا اگر نبخشی من و کنج نامرادی
شمارهٔ ۱۳۵۵ — ایکه بقتل عاشقان مست و خراب میروی
شمارهٔ ۱۳۴۹ — ز هستی تا نشان داری نشان تیر غم باشی
شمارهٔ ۱۳۵۰ — گر چو شمعم بکشی زنده بیک خنده کنی
شمارهٔ ۱۳۵۲ — بردی دلم اگرچه ندارم شکایتی
شمارهٔ ۱۳۴۸ — نظر ز آن نوغزال ایدل به بیداری تو میپوشی
شمارهٔ ۱۳۵۷ — گر به غم شادی ز عشقش شادمانی‌ها کنی
شمارهٔ ۱۳۵۶ — صوفی اگر حریف ما بهر شراب میشوی
شمارهٔ ۱۳۶۱ — ای ز جان شیرین تر و زیباتر از حور و پری
شمارهٔ ۱۳۶۲ — می خور که در سرای جهان نیست محکمی
شمارهٔ ۱۳۵۸ — ای بلعل شکرین چشمه حیوان کسی
شمارهٔ ۱۳۶۳ — گر بود یوسفش گرانجانی
شمارهٔ ۱۳۶۰ — با همه لطف و با منت این همه ناز و سرکشی
شمارهٔ ۱۳۵۹ — کاشکی فرق سرم فرش سرایت بودی
شمارهٔ ۱۳۶۹ — مستی و غم از طعن بداندیش نداری
شمارهٔ ۱۳۷۱ — صوفی تو نیی صافی از عشق چه میلافی
شمارهٔ ۱۳۶۴ — از خون دیدها شد کوی تو لاله‌زاری
شمارهٔ ۱۳۷۰ — نظری فکن که دارم تن زار و روی زردی
شمارهٔ ۱۳۶۷ — ایسرو اگر این سوخته را دست بدادی
شمارهٔ ۱۳۶۸ — دلا، با شمع خویشت در نگیرد گریه و زاری
شمارهٔ ۱۳۶۶ — باز دل میبردم عشوه سرو نازی
شمارهٔ ۱۳۶۵ — ای آب حیوان کاتشم از لعل نوشین میزنی
شمارهٔ ۱۳۷۲ — ایگل که غم عاشق مدهوش نداری
شمارهٔ ۱۳۷۳ — رفتی و چراغ ستم افروخته کردی
شمارهٔ ۱۳۷۵ — دولت اگر مدد کند گلبن باغ من شوی
شمارهٔ ۱۳۷۶ — از جهان این بس که نانی خشک و آبی خوش کنی
شمارهٔ ۱۳۷۹ — ایکه در آیینه بینی روی و ناز افزون کنی
شمارهٔ ۱۳۷۴ — گر درد من سر از دل فرهاد بر زدی
شمارهٔ ۱۳۷۷ — دشنام تلخ کز لب چون شکرم دهی
شمارهٔ ۱۳۷۸ — تو گر بخاک شهیدان گذار باز آری
شمارهٔ ۱۳۸۲ — پیش سگت چو اشک من لافد ز مردم زادگی
شمارهٔ ۱۳۸۵ — چه سر پیش آری و با خود مرا همراز گردانی
شمارهٔ ۱۳۸۱ — سوخت دل از ناله ام چند خروشد کسی
شمارهٔ ۱۳۸۰ — سوختم چند چو برق آیی و چون باد روی
شمارهٔ ۱۳۸۳ — سوختم شمع صفت تا شدم آتش نفسی
شمارهٔ ۱۳۸۶ — همه جانی از لطافت همه عمر و زندگانی
شمارهٔ ۱۳۸۴ — گشاد خنده زنان چشم برمن آفت جانی
شمارهٔ ۱۳۸۷ — اگرچه چشم منی همنشین اغیاری
شمارهٔ ۱۳۹۳ — باشد ای دل همدمان دوست یار خود کنی
شمارهٔ ۱۳۹۲ — بناوکی که مرا رخنه در درون کردی
شمارهٔ ۱۳۸۸ — گر به بتخانه درآیی و موافق باشی
شمارهٔ ۱۳۸۹ — بیا که می‌کُشدم درد آرزومندی
شمارهٔ ۱۳۹۱ — خورشید صفت با همه کس مهر نمایی
شمارهٔ ۱۳۹۰ — چو به تیغ کین ز خشمم بسر رکاب آیی