شمارهٔ ۲۶۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به زیبایی و لطافت عشق و معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگرچه ممکن است ملکه‌ای از زیبایی برخوردار باشد، اما آن زیبایی نمکینی ندارد. همچنین، از گل‌هایی یاد می‌کند که زیبا هستند اما بوی وفا ندارند. شاعر بیان می‌کند که اگر کسی در وفای او شک دارد، خود او هم هیچ‌گاه به وفای دیگران اعتماد ندارد. او می‌گوید که راه عشق و صبر جدا از هم است و همچنین از نداشتن یاری و چشم‌داشت به آسمان و سرنوشت خود شکایت می‌کند. به طور کلی، ابیات نشان‌دهنده‌ی تلخی و دشواری‌های عشق و وفا هستند.