شمارهٔ ۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نقد و بررسی عیوب و ناپاکی‌ها می‌پردازد و می‌گوید که عیب و زشتی‌ها نه تنها به خارج مربوط می‌شود، بلکه ریشه در باطن انسان دارد. او اشاره می‌کند که اگر چیزی به ظاهر آلوده شده، این آلودگی از درون پاک شما نشأت گرفته است. در واقع، همه از یک ماده اولیه (خاک) ساخته شده‌ایم و به همین دلیل عیب و نقص‌ها به هم مرتبط هستند.