شمارهٔ ۴۲ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
مگو که یاد تو اهلی نمیکند نفسی
که ذکر خیر تو تا زنده است میگوید
مرنج اگر نرسد جانب تو نامه او
که می نویسد و سیلاب گریه میشوید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و وابستگی به یاد کسی است. شاعر میگوید که حتی اگر کلمات عشق به طرف او نرسند و نامه‌ای در دلش نوشته نشود، یاد و ذکر آن محبت همیشه زنده است و او همچنان در دل درد و حسرت را احساس می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که یاد معشوق اگرچه گاه دور است، ولی همچنان در دل جا دارد و شاعر از دل تنگی‌های ناشی از فراق، رنجیده خاطر نیست.