بخش ۱۰ - از حشو مصارع اول این قصیده این قطعه بر می خیزد اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش و توصیف یک شخصیت بزرگ و سخنور می‌پردازد. شاعر بر این باور است که تنها کسی که می‌تواند به زیبایی‌های سخن بپردازد، خود آن شخصیت است و هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند به این خوبی از عواطف و معانی سخن بگوید. همچنین، شاعر به رحمت و لطف این شخصیت اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون نسیم محبت او، کسی نمی‌تواند از مشکلات و سختی‌ها رها شود. شخصیت مورد نظر همچون کعبه‌ای از رحمت است و در دسترس همه قرار دارد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که اگر این شخصیت به ستایش سخن نپردازد، هیچ ارزشی نخواهد داشت و هیچ‌کس نمی‌تواند به عظمت کلام او پی ببرد.