بخش ۷ - دایره موتلفه اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / قصیدهٔ دوم در مدح سلطان یعقوب
مگو فلک چو تو خود آورد بصد دوران
نیابد او چو تو شاهی حلیم و هم قهار
فلک خود بصد دوران نیابد چو تو شاهی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به تقدیر و ویژگی‌های خاص یک پادشاه اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که فلک (آسمان یا سرنوشت) هیچ‌گاه نمی‌تواند پادشاهی همچون تو را که هم در عین حلیم بودن قهار است، پیدا کند. به بیان دیگر، ویژگی‌های منحصر به فرد و قدرت تو نسبت به زمان و دنیا بی‌نظیر است.