بخش ۳۴ - ذهبی اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به تصویر کردن اشک‌های رودی می‌پردازد که مانند قطره‌های باران از چشمی نمدیده (ای یعنی بی‌خود) می‌ریزد. او بیان می‌کند که این اشک‌ها هر کدام به تنهایی می‌آیند و هرگز نمی‌توانند تهی و خالی باشند. در واقع، این تصویر نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق و پیوسته‌ای است که درون رود و اشک نهفته است.