شمارهٔ ۱۴۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از گنج و ارزش واقعی خود در درون صحبت می‌کند، حتی اگر ظاهرش خراب و ویران باشد. او بیان می‌کند که غم و اندوهی در او نیست و زمانه فقط به ظاهر چیزها توجه می‌کند. شاعر خود را درویش و خوشدل می‌داند و این درویشی را به عنوان هنری در خود می‌بیند، ولی در عین حال، به عیبی که در این وضعیت دارد نیز اشاره می‌کند.