رباعیات — دیوان اشعار اهلی شیرازی

Name: رباعیات — دیوان اشعار اهلی شیرازی
Author: اهلی شیرازی

اهلی شیرازی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۵ — یارب نظر لطف بسویم بگشا
شمارهٔ ۳ — ای همچو گهر در صدف سینه ما
شمارهٔ ۴ — یارب سگ کوی مقبلی ساز مرا
شمارهٔ ۱ — ایخواجه که فهم نکته سنج است ترا
شمارهٔ ۲ — از کسب کمال اگر ملال است ترا
شمارهٔ ۱۳ — ای گل که غم تو خار ره گشت مرا
شمارهٔ ۶ — گر درد دل از غم حبیب است مرا
شمارهٔ ۷ — گر نیست کلید بخت در پنجه ما
شمارهٔ ۸ — زان روز که آب و گل سرشتند مرا
شمارهٔ ۱۰ — تا بلبل خویش یار گفته است مرا
شمارهٔ ۱۱ — تا چشم بود به جام جمشید ترا
شمارهٔ ۹ — تا زلف تو کرد در غم آغشته مرا
شمارهٔ ۱۲ — ای کرده چو ذره حسرت اندوز مرا
شمارهٔ ۱۸ — ای تنگ شکر، دهن بگفتن بگشا
شمارهٔ ۲۰ — هرچند ز غصه دل فکار است مرا
شمارهٔ ۲۱ — گر باده کشی مپوش و مستی بنما
شمارهٔ ۱۴ — ایمرغ چمن که کار عشقست ترا
شمارهٔ ۱۵ — شیرین دهنا، شکر لبا، تازه خطا،
شمارهٔ ۱۶ — ای رفته و در دام بلا هشته مرا
شمارهٔ ۱۷ — ساقی دل من سوی تواش راه کجا؟
شمارهٔ ۱۹ — عذرا بجفا اگر کشد وامق را
شمارهٔ ۲۵ — مانیم چو غنچه سر فرو برده به جیب
شمارهٔ ۲۸ — اهلی تو مراد از لب دلبر مطلب
شمارهٔ ۲۶ — ما مست ره و هوای دل طبع فریب
شمارهٔ ۲۷ — خوشباش که بر دوزخیان روز حساب
شمارهٔ ۲۹ — خورشید سپهر بی زوالی عشق است
شمارهٔ ۲۳ — گر سوخته نیستی در درد مکوب
شمارهٔ ۲۲ — چون نافه از آن سرم فرو رفته بجیب
شمارهٔ ۲۴ — ما بنده پیریم سرا پا همه عیب
شمارهٔ ۳۴ — هر کس که ملامتی سرانجام وی است
شمارهٔ ۳۶ — از گلشن عیش جام مقصود که جست؟
شمارهٔ ۳۳ — هر دل که اسیر محنت اوست خوشست
شمارهٔ ۳۵ — آنکس که خطا از کلک گهر بار نوشت
شمارهٔ ۳۷ — از جان منت فراغ اگر ایساقیست
شمارهٔ ۳۱ — آنکس که بخوبان لب خندان دادست
شمارهٔ ۳۰ — صد خانه ز خوناب دلم ویران است
شمارهٔ ۳۲ — آبی زدم مسیح یارت شده است
شمارهٔ ۴۰ — صیاد وشی که دام دل مجلس اوست
شمارهٔ ۴۳ — تا نرگس مست یار در قهر منست
شمارهٔ ۴۲ — ای مه که رخت آینه هر نظریست
شمارهٔ ۴۱ — ساقی بحیات خضر کس رهبر نیست
شمارهٔ ۴۵ — گر در چمن از تو گفتگو خواهد رفت
شمارهٔ ۴۴ — ما را سوی معشوق اگر میل و هواست
شمارهٔ ۳۸ — یاری که بصورت و بسیرت ملکیست
شمارهٔ ۳۹ — دل مست بتان ز صورت چون مه اوست
شمارهٔ ۴۸ — با روی تو کآب زندگی از صافیست
شمارهٔ ۴۹ — شیرین دهنی چون قندو لعلی چو نبات
شمارهٔ ۵۱ — اهلی شب عشق آن دل افروز گذشت
شمارهٔ ۵۰ — ای خفته بخواب غفلت اندر ظلمات
شمارهٔ ۴۶ — گر رند خراباتی و گر خلوتی است
شمارهٔ ۴۷ — هر چند که فتنه در جهان عشق انداخت
شمارهٔ ۵۲ — این حسرت و غم که با من درویش است
شمارهٔ ۵۳ — باز آتش من بلند آوازه شدست
شمارهٔ ۵۵ — آن بت که ز فرق تا قدم صنع خداست
شمارهٔ ۵۶ — در مستی اگر کسی نکویا نه نکوست
شمارهٔ ۵۷ — واقف ز شب سیاه این سوخته کیست
شمارهٔ ۵۸ — اهلی همه عمر بت پرست ار چه بزیست
شمارهٔ ۶۰ — یاد تو حریف من دیوانه بس است
شمارهٔ ۵۹ — گیرم که مرا هر سر مو یک قلم است
شمارهٔ ۶۱ — من پیرم اگر کشته شوم از ستمت
شمارهٔ ۵۴ — مجنون که ز بیم طعنه از خلق جداست
شمارهٔ ۶۹ — در دیده عقل عاشقی سوختن است
شمارهٔ ۶۴ — بی بختم و دست و دل ز اندیشه تهیست
شمارهٔ ۶۳ — عمریست که میرود دل اندر ره دوست
شمارهٔ ۶۷ — سامان دل از بی سر و سامانی ماست
شمارهٔ ۶۶ — می نوش که آنکه کعبه کردست و کنشت
شمارهٔ ۶۸ — در نزد حکیم مس هم از جنس طلاست
شمارهٔ ۶۵ — ای برهمن آن عارض چون لاله پرست
شمارهٔ ۶۲ — در ملک جهان حیات جاوید یکیست
شمارهٔ ۷۷ — ای غایت هر هنر که در آدم هست
شمارهٔ ۷۰ — عشق آب حیات و خضر فرح فالست
شمارهٔ ۷۱ — هر چند که صیت شعرم « ظ » آفاق شنفت
شمارهٔ ۷۲ — عشق است که آرزوی جان همه اوست
شمارهٔ ۷۴ — پروانه صفت سوز دلم پنهان است
شمارهٔ ۷۳ — آن شاهد شوخ بین که نغزی عجبست
شمارهٔ ۷۶ — ای گل که رخ ترا صفایی عجبست
شمارهٔ ۷۵ — سبز شکرین که نیشکر بندهٔ اوست
شمارهٔ ۸۳ — آنکس که ز حسن او جلوه گرست
شمارهٔ ۸۱ — در وادی عشق کز صفت بیرونست
شمارهٔ ۸۴ — آن بت که خراب او سامریست
شمارهٔ ۸۲ — گردون طبق از بلندی همت بست
شمارهٔ ۸۰ — عمرست شبی که با حریف طربیست
شمارهٔ ۸۵ — آنی که دم مسیح یارت شده است
شمارهٔ ۷۸ — آن غمزده ام که زهر غم نوش منست
شمارهٔ ۷۹ — ای آنکه در تو قبله اهل وفاست
شمارهٔ ۸۷ — خورشید مرا بنیکبختان نگه است
شمارهٔ ۹۲ — ناید نفسم از دل غمساز درست
شمارهٔ ۹۱ — ساقی که طبیب درد مشتاقی ماست
شمارهٔ ۸۹ — بد مهری چرخ بی وفا معلومست
شمارهٔ ۸۸ — ای سرو که هرگز نبود درد و غمت
شمارهٔ ۹۰ — گر روی بخاک مالیم عین وفاست
شمارهٔ ۸۶ — بیمارم و هر کس که ببالین منست
شمارهٔ ۹۳ — دنیا به اساس و نعمت و برگ خوش است
شمارهٔ ۹۸ — در آینه خاطرت از هر که شکی است
شمارهٔ ۹۹ — زاهد، به رخ آن مه چو نگاه افکندت
شمارهٔ ۱۰۰ — بهتر ز کمال عشق جانپرور چیست
شمارهٔ ۹۵ — هر سوخته پخته کی بود در ره دوست
شمارهٔ ۱۰۱ — اهلی که هزار بلبل از وی خجل است
شمارهٔ ۹۶ — در مذهب عشق مست و مستوره یکیست
شمارهٔ ۹۴ — اهلی هنر و معرفت آموختنی است
شمارهٔ ۹۷ — جان یک نفس است و عمر مرغ قفس است
شمارهٔ ۱۰۹ — ای میوه سر درختی باغ بهشت
شمارهٔ ۱۰۳ — جز محنت و غصه حاصل دنیا چیست
شمارهٔ ۱۰۴ — عالم که چو چشم باز کردی هیچست
شمارهٔ ۱۰۶ — این عالم بی وفا ندانیم که چیست
شمارهٔ ۱۰۵ — شهدی همه نیش است و در او نوش کم است
شمارهٔ ۱۰۷ — امروز که دوران فلکت با تو نکوست
شمارهٔ ۱۰۸ — تا کی زغمت دو دیده تر خواهد گشت
شمارهٔ ۱۰۲ — عاشق که غمی در دل آگاه ویست
شمارهٔ ۱۱۲ — زینگونه که عمر من درویش گذشت
شمارهٔ ۱۱۴ — باز آ که نماند بی توام تاب حیات
شمارهٔ ۱۱۳ — در مذهب عاشقان که رمزی دگرست
شمارهٔ ۱۱۷ — از جام کرم قسمت هر کس دوریست
شمارهٔ ۱۱۵ — ما صاف دلیم و کار دشمن دغلیست
شمارهٔ ۱۱۱ — عمرم که بگفتگو درین خانه گذشت
شمارهٔ ۱۱۰ — هر چند که عاشقی دل افکارتر است
شمارهٔ ۱۱۶ — یارب تو شکسته مرا ساز درست
شمارهٔ ۱۱۸ — مجنون چه اگر تشنه بحسن لیلی است
شمارهٔ ۱۲۲ — یک گربه ده و بصد « همی » منصرف است
شمارهٔ ۱۲۰ — عارف بجز از عارف آگاه کجاست
شمارهٔ ۱۲۳ — پامال شود بفتنه هر مال که هست
شمارهٔ ۱۲۴ — کشتیست دو کون و ما تماشا گر کشت
شمارهٔ ۱۱۹ — گر آدم و گر فرشته گر دیو و پری است
شمارهٔ ۱۲۱ — جان دو جهان ز شخص من در سخنست
شمارهٔ ۱۲۵ — مقصود خدا ز خلق اسرار دل است
شمارهٔ ۱۲۸ — بخشش نبود جز صفت حضرت دوست
شمارهٔ ۱۲۹ — آن نیست هنر که خانه پر گنج و زرست
شمارهٔ ۱۳۱ — ممسک بجهان به بیش و کم محرومست
شمارهٔ ۱۳۳ — آنرا که هنر نباشد و پایه بخت
شمارهٔ ۱۳۰ — آنکس نعمش زیاده باشد همه وقت
شمارهٔ ۱۳۲ — با خلق اگر غرض نباشد سخنت
شمارهٔ ۱۲۶ — بی صبر نصیب کس در این مایده نیست
شمارهٔ ۱۲۷ — در غیبت بیگنه یکی پرده در است
شمارهٔ ۱۳۹ — شهوت ضررش مگو که حالی پیداست
شمارهٔ ۱۴۰ — وصلت نه بنسبت و به بختی که بداست
شمارهٔ ۱۳۴ — ای دانش خود گشته هنر در نظرت
شمارهٔ ۱۳۶ — غیر از ره عیش گرچه دلخواهی نیست
شمارهٔ ۱۴۱ — آخر ز جهان غرقه بخون باید رفت
شمارهٔ ۱۳۷ — ای خفته که راه بیخودی پیشه تست
شمارهٔ ۱۳۸ — هر تازه خطی که بهر زو با تو یکیست
شمارهٔ ۱۳۵ — در باغ می از نیک و بد مردم مست
شمارهٔ ۱۴۵ — چو پیر شدی لذت دوران هیچست
شمارهٔ ۱۴۴ — برخاست میان بسته دلم چابک و چست
شمارهٔ ۱۴۶ — خوش آنکه بخلقش سربازاری نیست
شمارهٔ ۱۴۷ — من گنجم اگر خرابیم آیین است
شمارهٔ ۱۴۸ — ای با تو عدم وجود هر چیز که هست
شمارهٔ ۱۴۹ — آسوده در لطف حق از هر سوریست
شمارهٔ ۱۴۳ — ای مست فرح که ساغرت هست بدست
شمارهٔ ۱۴۲ — با ظلمت مرگ برق جان را چه ثبات
شمارهٔ ۱۵۱ — احمد سبب وجود آدم شده است
شمارهٔ ۱۵۳ — مفتاح در گنج جهان نادعلی است
شمارهٔ ۱۵۲ — تخمیر نبوت و ولایت ازلی است
شمارهٔ ۱۵۴ — کس سر خدا بی نبی الله نیافت
شمارهٔ ۱۵۵ — آن بنده حق لطف ازل شامل اوست
شمارهٔ ۱۵۷ — از آل علی هر چه ترا دل باشد
شمارهٔ ۱۵۶ — خوش وقت شهیدی که بخون خفت و برفت
شمارهٔ ۱۵۰ — خوشباش که بنده گر نکویانه نکوست
شمارهٔ ۱۶۰ — هر چند که کار شیخ بر نیکو عملیست
شمارهٔ ۱۵۹ — صید حرم دل همگی نور و صفاست
شمارهٔ ۱۶۲ — اهلی که نظر یافته از آل عباست
شمارهٔ ۱۶۵ — ای دیو هوس رفته ترا در رگ و پوست
شمارهٔ ۱۵۸ — « والتین » به حسن قسم ز معبود غنی است
شمارهٔ ۱۶۳ — هر جا که مزار و مرقد آل عباست
شمارهٔ ۱۶۱ — اهلی اگرت آرزوی آب بقاست
شمارهٔ ۱۶۴ — خواهی بگذری چابک و چست
شمارهٔ ۱۶۹ — ایطالب کعبه گر ترا میل صفاست
شمارهٔ ۱۶۸ — شیریست درنده نفس سرکش که تراست
شمارهٔ ۱۷۱ — آن چار کتاب حق که آمد ز نخست
شمارهٔ ۱۷۰ — ایزد که بکعبه کرد حکم سفرت
شمارهٔ ۱۶۶ — آدم که جبلی از قضا زلت اوست
شمارهٔ ۱۷۲ — بر چرخ قدم نهی به سعی و حرکت
شمارهٔ ۱۷۳ — آنرا که شرف ز صحبت همنفسی است
شمارهٔ ۱۶۷ — هر سجده که میکنی پی خدمت دوست
شمارهٔ ۱۷۸ — برخیز که بخت در سبب ساختن است
شمارهٔ ۱۷۹ — دردی کش عشق جمله صافی بین است
شمارهٔ ۱۸۱ — پیش تو مرا شرم و حیا خواهد کشت
شمارهٔ ۱۷۴ — ایزد که برحمت نظری سوی تو داشت
شمارهٔ ۱۸۰ — اکنون که بهار عمر در نشو و نماست
شمارهٔ ۱۷۶ — کج دست که در مال کسانش نظر است
شمارهٔ ۱۷۷ — فرزند که بی حیا و شرم و ادب است
شمارهٔ ۱۷۵ — جوری ز زمانه بر بد اندیش نرفت
شمارهٔ ۱۸۸ — مست می وصل او اگر شیر بود
شمارهٔ ۱۸۲ — شیر از که از آب و هوا خلدوش است
شمارهٔ ۱۸۴ — خنجر بکف تو کز صفا رم زده است
شمارهٔ ۱۸۳ — گر کار جهان ز غصه بی تاری نیست
شمارهٔ ۱۸۶ — گردر تر و خشک دهر گشتی همه هیچ
شمارهٔ ۱۸۵ — جز هجر نصیب عاشق بیدل چیست
شمارهٔ ۱۸۷ — عیش و طرب جهان فانی همه هیچ
شمارهٔ ۱۸۹ — منعم همه مال و کسب زر میداند
شمارهٔ ۱۹۱ — هر چند که نیشکر دلاویز بود
شمارهٔ ۱۹۵ — تا کی رطب لبت باغیار رسد
شمارهٔ ۱۹۳ — هرگز فلکم باده رخشان ندهد
شمارهٔ ۱۹۶ — زاهد که اساس دین برونق طلبد
شمارهٔ ۱۹۲ — از کوشش من بمن نوایی نرسد
شمارهٔ ۱۹۰ — زاهد زورع بر سر هر شی نرسد
شمارهٔ ۱۹۴ — عشق ار پی زینت و هنر میسوزد « کذا »
شمارهٔ ۱۹۷ — گردون که ازو هر چه دلم خواست نشد
شمارهٔ ۲۰۰ — عاشق ز غم تو کی دهان باز کند
شمارهٔ ۲۰۲ — هر چند لب تو شربت نوش بود
شمارهٔ ۲۰۳ — هر چند که صبح عیش ما کم بدمد
شمارهٔ ۲۰۵ — با همچو منی که همسخن خواهد بود
شمارهٔ ۲۰۱ — گر یار نه آنچنان نماید که بود
شمارهٔ ۲۰۴ — رنگی که سرشگ من ز حسرت دارد
شمارهٔ ۱۹۹ — آسیب نهان به خرمن ما نرسد
شمارهٔ ۱۹۸ — کی ره سوی عشق عقل آگاه برد
شمارهٔ ۲۱۰ — عاشق نه که از می دل راحت دارد
شمارهٔ ۲۰۷ — چون یار برون از دل پر خون نشود
شمارهٔ ۲۰۹ — اهلی که ز سودای بتان سود ندید
شمارهٔ ۲۱۱ — ای آمده از عدم سوی ملک وجود
شمارهٔ ۲۱۲ — تا تیغ بر استخوان ز جورت نرسید
شمارهٔ ۲۱۳ — رسوایی ما ز تنگدستی خیزد
شمارهٔ ۲۰۶ — ای کز گل روی تو رخم زرد بود
شمارهٔ ۲۰۸ — برخیز که وصل ساقی از کف برود
شمارهٔ ۲۲۰ — بس دور مشو که عمر بس بیتو مباد
شمارهٔ ۲۲۱ — گر عشق بنای جان ز بنیاد برد
شمارهٔ ۲۱۴ — دردی که دوای او قضا را نرسد
شمارهٔ ۲۱۵ — خوشباش که غم کلید شادی باشد
شمارهٔ ۲۱۶ — صد عاشق اگر کشته ز بیداد بود
شمارهٔ ۲۱۷ — گر پیش تو سر ز کشتن افتد به سجود
شمارهٔ ۲۱۹ — زان گرد گنه بذیل عشاق رسد
شمارهٔ ۲۱۸ — شوخی که چو سرو ناز دلکش باشد
شمارهٔ ۲۲۵ — هر کس که به دقن بدندان نگزید
شمارهٔ ۲۲۶ — ایساقی جان که جای فدای تو بود
شمارهٔ ۲۲۹ — می خور که حیات جاودانت بدهند
شمارهٔ ۲۲۲ — خوش آنکه دمی زمانه یارم باشد
شمارهٔ ۲۲۷ — گر دل ز غبار غم درون پاک کند
شمارهٔ ۲۲۸ — در عشق تو کس جز رخ زردش نرسد
شمارهٔ ۲۲۳ — تا خنده زنان لبت به بستان آمد
شمارهٔ ۲۲۴ — تا کی ستمت بر دل نا شاد رسد
شمارهٔ ۲۳۶ — طالب که دلش در پی مطلوب بود
شمارهٔ ۲۳۴ — هر چند دلم بوصل فایز نشود
شمارهٔ ۲۳۵ — هر چند دلم زعشق آزار کشید
شمارهٔ ۲۳۰ — چشم بد کس بچشم مستت نرسد
شمارهٔ ۲۳۱ — گر حسن چون حسن شیرین ننمود
شمارهٔ ۲۳۷ — گاهیم بعشق و مستی آموخته اند
شمارهٔ ۲۳۲ — زان چشم سیه که دل سیه میگردد
شمارهٔ ۲۳۳ — تا دست بود در وفا خواهم زد
شمارهٔ ۲۳۹ — تا کی غم دل عاشق بی بخت خورد
شمارهٔ ۲۳۸ — در آتش پدر نگاه لیلی چون کرد
شمارهٔ ۲۴۰ — تا چند چنین عهد شکن خواهی بود
شمارهٔ ۲۴۲ — آمد غم دل که آب آدم ببرد
شمارهٔ ۲۴۱ — خاک قدم تو نافه چین ارزد
شمارهٔ ۲۴۳ — آنشمع دمی ز چشم روشن نرود
شمارهٔ ۲۴۵ — گر سینه ما چاک ز نظاره بود
شمارهٔ ۲۴۴ — آنی که حسد مه از صفای تو برد
شمارهٔ ۲۴۷ — می خور که فلک نقد بقا میدزدد
شمارهٔ ۲۴۶ — مشتاق تو فردوس برین را چکند
شمارهٔ ۲۴۹ — ما را شب هجر او آید چه شود؟
شمارهٔ ۲۵۱ — از دل چو دمی غم تو بیرون نرود
شمارهٔ ۲۴۸ — هر که سگ تست بر دری ننشیند
شمارهٔ ۲۵۰ — در هجر تو خلق از سر و سامان شده اند
شمارهٔ ۲۵۲ — آنرا که مراد از در امید دهند
شمارهٔ ۲۵۳ — طاوس اگر بجلوه پر باز کند
شمارهٔ ۲۵۵ — هر دل که درو مهر کسی ریش کند
شمارهٔ ۲۵۴ — آن شمع دمی ز چشم روشن نرود
شمارهٔ ۲۵۷ — در هودج عشق عقل واپس نرسد
شمارهٔ ۲۵۶ — تا دل غم جان داشت بدلبر نرسید
شمارهٔ ۲۵۸ — گاهم ره بتخانه نکو می‌آید
شمارهٔ ۲۶۰ — کس نیست که کشته ایماه نشد
شمارهٔ ۲۵۹ — دل کز تو پریچهره مشوش باشد
شمارهٔ ۲۶۱ — دل آینه دار ترک و تاجیک بود
شمارهٔ ۲۶۴ — گر کشته شویم بر تو باری نرسد
شمارهٔ ۲۶۵ — هرگاه که شمع قامتم میسوزد
شمارهٔ ۲۶۷ — بر چرخ نه هر ستاره یی زهره بود
شمارهٔ ۲۶۶ — هرگز دلم از عشق پشیمان نشود
شمارهٔ ۲۶۸ — عیش و طرب از مایه هستی خیزد
شمارهٔ ۲۶۹ — ایسرو سهی هر که هوای تو کند
شمارهٔ ۲۶۲ — اهلی که ره علم و هنر میسپرد
شمارهٔ ۲۶۳ — هر کو غم آنسرو سرافراز خرید
شمارهٔ ۲۷۲ — عشقت که زغم رشته جانم گسلد
شمارهٔ ۲۷۵ — آنسرو قدان که گلرخ و ماه وشند
شمارهٔ ۲۷۷ — یارب دل کس جز از تو خرم نشود
شمارهٔ ۲۷۶ — در عشق اساس چاره کردن نبود
شمارهٔ ۲۷۱ — ای جان جهان تن تو را درد مباد
شمارهٔ ۲۷۳ — آن تنگ دهن که غنچه حیرانش شد
شمارهٔ ۲۷۰ — در بحر غم تو عالمی جان دادند
شمارهٔ ۲۷۴ — جان بهر غمست و بیغم امکان نبود
شمارهٔ ۲۸۳ — روز غم اگر بکوتهی میگردد
شمارهٔ ۲۸۵ — اکسیر نظر ورای تعلیم بود
شمارهٔ ۲۸۴ — خر نیست کسی که از جهان ناز خرد
شمارهٔ ۲۷۸ — از هر چه در این دایره موجود بود
شمارهٔ ۲۸۰ — با آنکه زبان کلید هر کار بود
شمارهٔ ۲۷۹ — آن جو که بریده گشت از چشمه خود
شمارهٔ ۲۸۲ — اهلی بسخن کشت تو خرمن نشود
شمارهٔ ۲۸۱ — طایر صفتان بخلق زوری نگنند
شمارهٔ ۲۹۰ — هر ذره که صبر یار خود خواهد کرد
شمارهٔ ۲۸۷ — با خلق خدا نمیتوان غوغا کرد
شمارهٔ ۲۸۶ — آسوده بود هر که کم آزار بود
شمارهٔ ۲۸۸ — آنان که اساس کار بر خلق نهند
شمارهٔ ۲۹۱ — مستی که ندامت از شرابش باشد
شمارهٔ ۲۹۲ — تا ظلمت محنت بنهایت نرسد
شمارهٔ ۲۸۹ — هر سخت سخن که تلخگویی دارد
شمارهٔ ۲۹۳ — هر صحبت مستیی خماری دارد
شمارهٔ ۲۹۶ — این مدعیان کی بشکایت ارزند
شمارهٔ ۲۹۷ — خاکی که چو گرد گرد درها گردد
شمارهٔ ۲۹۵ — عاقل ز حسود خود حذر خواهد کرد
شمارهٔ ۲۹۹ — گر پیش سخی شب زر گردون باشد
شمارهٔ ۲۹۸ — نو کیسه که همچو غنچه زرناک شود
شمارهٔ ۳۰۰ — درویش سخی را همه کس یار بود
شمارهٔ ۲۹۴ — آنان که بخلق از ره معنی نگرند
شمارهٔ ۳۰۱ — آن خواجه گرش گاه بخرمن نقتد
شمارهٔ ۳۰۸ — مردم همه جوهری و صاحب نظرند
شمارهٔ ۳۰۹ — می را که خمار در کمین است چه سود
شمارهٔ ۳۰۲ — از بخل درین سرا کسی میر نشد
شمارهٔ ۳۰۳ — تعظیم خسان به جا و مسکن باشد
شمارهٔ ۳۰۵ — هر بیخردی که نخوتش کار بود
شمارهٔ ۳۰۴ — سهل است که مرد گوشه یی بگزیند
شمارهٔ ۳۰۶ — آدم ز ادب فرشته اطوار بود
شمارهٔ ۳۰۷ — آنانکه به بند زینت و زیب تنند
شمارهٔ ۳۱۰ — گر عمر بکار می کنی حیف بود
شمارهٔ ۳۱۱ — می باده‌فروش داد و زر می‌طلبد
شمارهٔ ۳۱۲ — ای پیر شکسته توبه سست نهاد
شمارهٔ ۳۱۳ — گر رخش هوای دل اسیرت نبود
شمارهٔ ۳۱۴ — در روی جوانان نظری می‌باید
شمارهٔ ۳۱۶ — کس در پی آزار دل افکار مباد
شمارهٔ ۳۱۵ — شهوت نهلی که چون شرابت ببرد
شمارهٔ ۳۱۷ — آدم که بعشق محرم یار بود
شمارهٔ ۳۱۸ — عاشق که همیشه وصل یارش باشد
شمارهٔ ۳۲۰ — آنانکه بخوبی زنان مینازند
شمارهٔ ۳۱۹ — خوش گفت پدر مرا کسی مرد بود
شمارهٔ ۳۲۱ — دست تو بشاهدان عالم نرسد
شمارهٔ ۳۲۳ — دردا که رسید پیری و داد نوید
شمارهٔ ۳۲۲ — آدم که نتش سرای ویران باشد
شمارهٔ ۳۲۴ — این غره عمر عاقبت سلخ شود
شمارهٔ ۳۲۵ — آن خواجه که خانه را بکهگل اندود
شمارهٔ ۳۲۷ — گردون که همیشه خاطر آزار بود
شمارهٔ ۳۳۱ — هر چیز که نوبهار و نوبر باشد
شمارهٔ ۳۲۸ — گلزار جهان که غیر خارش نبود
شمارهٔ ۳۳۰ — گردون تن ما چه خانه جان میکرد
شمارهٔ ۳۲۹ — پیری که ز خستگی تنش تاب خورد
شمارهٔ ۳۳۲ — بیگانه وشی که دیر دیرش بینند
شمارهٔ ۳۲۶ — هر چند که خصم کینه ور میباشد
شمارهٔ ۳۳۳ — تا کار بخلقت نفتد یار تو اند
شمارهٔ ۳۳۶ — من نقد درستم نه مس روی اندود
شمارهٔ ۳۳۴ — فریاد که عمر رفت و حرمان بفزود
شمارهٔ ۳۳۵ — نقش سخنم بنقش نقاش بود
شمارهٔ ۳۳۷ — تا رهزن خواب در سرایت نبرد
شمارهٔ ۳۳۸ — عمر تو اگر بخواب غفلت گذرد
شمارهٔ ۳۴۰ — پروانه تر از شمع روشن طلبد
شمارهٔ ۳۳۹ — هر چیز که در علم تو معلوم بود
شمارهٔ ۳۴۱ — مست تو کسی بود که چون آه کند
شمارهٔ ۳۴۵ — از آل علی هر چه ترا دل باشد
شمارهٔ ۳۴۶ — بر مهر علی خوش نفسان میجوشند
شمارهٔ ۳۴۷ — ما را ز حسین تشنه چون یاد آید
شمارهٔ ۳۴۹ — هر چند به حکمت شده یی فرد و وحید
شمارهٔ ۳۴۸ — با علم خدا عین یقین میباید
شمارهٔ ۳۴۴ — از بس که دلم پیام او می‌شنود
شمارهٔ ۳۴۳ — در راه حق انبیا چو انجم گشتند
شمارهٔ ۳۴۲ — هر چیز که در جهان نمودی دارد
شمارهٔ ۳۵۴ — صایم بود آنکه خاطری شاد کند
شمارهٔ ۳۵۵ — حج یافت کس کزو کس آزار ندید
شمارهٔ ۳۵۷ — انوار فرشته از فلک میتابد
شمارهٔ ۳۵۶ — زنهار مگو فرشته امکان نبود
شمارهٔ ۳۵۰ — گر خرقه عارفان بصد چاک بود
شمارهٔ ۳۵۱ — هر جانوری که در جهان باشد و بود
شمارهٔ ۳۵۲ — گر مال خدا دهی تباهی ببرد
شمارهٔ ۳۵۳ — افراط طعام هر که غمناک کند
شمارهٔ ۳۵۸ — گر تن ز فروغ روح وامانده شود
شمارهٔ ۳۵۹ — گر کوزه تن سفال در یوزه شود
شمارهٔ ۳۶۰ — آنانکه ز شاخ بخت برخوردارند
شمارهٔ ۳۶۲ — مرد آن نبود که چشمش آلوده بود
شمارهٔ ۳۶۱ — بیگانه وشی با من دیوانه چه سود
شمارهٔ ۳۶۳ — تا پیر و معلم از تو خرم نشود
شمارهٔ ۳۶۴ — در راه طلب کسی بجایی برسد
شمارهٔ ۳۶۵ — بر علم و هنر گرچه کسش دق نرسد
شمارهٔ ۳۶۶ — آنرا که خیال دلفروزی باشد
شمارهٔ ۳۶۷ — با صاحب حسن دیده حس باشد
شمارهٔ ۳۶۸ — از مستی شد ملک نگون خواهد بود
شمارهٔ ۳۶۹ — سلطان که خراج بر رعیت فکند
شمارهٔ ۳۷۱ — بی تجربه به هر کی با یکی یار شود
شمارهٔ ۳۷۰ — باید دل شه بعفو خواهان باشد
شمارهٔ ۳۷۳ — از بنده هنر ارادت شاه بود
شمارهٔ ۳۷۲ — جز سرو قدان که مردم از ناز کشند
شمارهٔ ۳۷۶ — زن را که بجام عیش دستی باشد
شمارهٔ ۳۷۵ — گویم سخنی اگر ترا هوش بود
شمارهٔ ۳۷۷ — فرخنده سعادتی که معبود دهد
شمارهٔ ۳۸۰ — شیخ است بر آن که کار خود نیک کند
شمارهٔ ۳۷۸ — فرزند تو بهتر آنکه خود رو نبود
شمارهٔ ۳۸۱ — شیراز که کس درو هنر نپذیرد
شمارهٔ ۳۷۴ — ظالم بقیامت اعتقادش نبود
شمارهٔ ۳۷۹ — پرسید کسی که آخر آیا چه شود
شمارهٔ ۳۸۲ — شیراز که گل درو بصد لون بود
شمارهٔ ۳۸۳ — هر کس که بوقت عقد زن نار خرید
شمارهٔ ۳۸۴ — مرغی که ز بند غم گشادش باشد
شمارهٔ ۳۸۵ — هر چند که دل بوصل دادیم نشد
شمارهٔ ۳۸۸ — آورد پری از گل من باد خبر
شمارهٔ ۳۸۷ — ای تازه جوان بیا و پیری بنگر
شمارهٔ ۳۸۶ — هر کس که نه سر بپای دلدار نهد
شمارهٔ ۳۸۹ — ایخواجه ز کف رسوم حکمت مگذار
شمارهٔ ۳۹۰ — آمد سحری بخوابم آنشاخ شکر
شمارهٔ ۳۹۱ — آنمه بجفا ز ما برید آخر کار
شمارهٔ ۳۹۳ — گر دم نزنم فسونه گویی کم گیر
شمارهٔ ۳۹۴ — آنگل که غمش ز پادشاهی خوشتر
شمارهٔ ۳۹۶ — یارب گنهم ببخش و عذرم بپذیر
شمارهٔ ۳۹۵ — یارب تو ز چشم غیر مستورم دار
شمارهٔ ۳۹۲ — رویت چمن است صد گل آورده ببار
شمارهٔ ۳۹۷ — یارب تو مراد من غمناک بر آر
شمارهٔ ۴۰۰ — هر چند که تنگدستی ای شاخ بهار
شمارهٔ ۳۹۹ — زنهار بغیبت از کسی نام مبر
شمارهٔ ۴۰۲ — ای مست حق از می مجازی بگذر
شمارهٔ ۴۰۱ — ای قطره آب از منی و ما بگذر
شمارهٔ ۴۰۵ — گه بر در کعبه ایم گه بر در دیر
شمارهٔ ۴۰۳ — هرچند بدلخواه رود ظاهر عمر
شمارهٔ ۳۹۸ — گر راز دلت نگفته باشد بهتر
شمارهٔ ۴۰۴ — مشنو که چو من عمر تباهیست دگر
شمارهٔ ۴۱۰ — ای نخل جوان درین چمن با گل و خار
شمارهٔ ۴۱۱ — حکمت ز ره دلیل و برهان آموز
شمارهٔ ۴۱۲ — در ملک جهان چه دیدی از عمر دراز
شمارهٔ ۴۰۷ — زانگونه شوی زنده بتقدیر دگر
شمارهٔ ۴۱۳ — در مهر علی کوش و در ایمان آویز
شمارهٔ ۴۰۸ — از پرسش دوستان قدم باز مگیر
شمارهٔ ۴۰۶ — آنرا که اجل شکست پیمانه عمر
شمارهٔ ۴۰۹ — آنکس که بخدمت تو تن کرد اسیر
شمارهٔ ۴۱۴ — آدم بطهارت و تمیز است عزیز
شمارهٔ ۴۱۵ — عیدست بیا دل اسیری بنواز
شمارهٔ ۴۱۶ — ساقی قدحی که شد در گلشن باز
شمارهٔ ۴۱۸ — با فتنه عشق خوبرویان مستیز
شمارهٔ ۴۱۷ — جان رفت و سر پریدنم نیست هنوز
شمارهٔ ۴۲۱ — چو باده خوری مزن به بیهوده نفس
شمارهٔ ۴۲۰ — من سوزنم و تو در مثل مغناطیس
شمارهٔ ۴۱۹ — بگذر ز هوای شهوت و رغبت نفس
شمارهٔ ۴۲۳ — گاهی ز اسیران جگر ریش بپرس
شمارهٔ ۴۲۲ — ای مست وصال یار از اغیار بترس
شمارهٔ ۴۲۵ — یارب خجلم چنان ز آلایش خویش
شمارهٔ ۴۲۴ — بیمار و جز تو یاریم نیست ز کس
شمارهٔ ۴۲۶ — خاموش نشین و فتنه انگیز مباش
شمارهٔ ۴۲۷ — شهوت مپرست و بر بتان ناظر باش
شمارهٔ ۴۲۸ — دل همچو چراغ روغن از خون بودش
شمارهٔ ۴۲۹ — دوش از غم عمر رفته در منزل خویش
شمارهٔ ۴۳۰ — کسری که فلک بمعدلت پروردش
شمارهٔ ۴۳۲ — فرزند نکو بر آر ای صاحب هش
شمارهٔ ۴۳۱ — با خلق کرم کن و به آزار مکوش
شمارهٔ ۴۳۳ — آن قد چو سرو بین و روی چو مهش
شمارهٔ ۴۳۵ — گرخانه سیه زعشق او شد مخروش
شمارهٔ ۴۳۴ — عقل است کسی که شه برد فرمانش
شمارهٔ ۴۳۶ — تا کی نگرم بدیده روشن خویش
شمارهٔ ۴۳۷ — گر دوست نصیب ما نکردست فراغ
شمارهٔ ۴۴۳ — آدم به کریوه ایست در راه فلک
شمارهٔ ۴۴۲ — گر بگسلی از لذت تن همچو ملک
شمارهٔ ۴۳۸ — ایمه که ندارم از تو پروای چراغ
شمارهٔ ۴۴۴ — اهلی که مرید تو بود پیر فلک
شمارهٔ ۴۴۵ — فرزند بخوی و بوی خودساز بزرگ
شمارهٔ ۴۳۹ — پیریم و فقیر و ناتوانیم و ضعیف
شمارهٔ ۴۴۰ — دهقان چو بخاک افکند تخم ضعیف
شمارهٔ ۴۴۱ — برخیز و طواف کعبه مشمار گزاف
شمارهٔ ۴۴۸ — اهلی ز جهانیان چو مجنون بگسل
شمارهٔ ۴۴۹ — زاد همه راه برگ و سازست ایدل
شمارهٔ ۴۵۱ — ساقی من مست کی شوم همدم عقل
شمارهٔ ۴۴۶ — در طور فنا چو موسی از خود بگسل
شمارهٔ ۴۵۰ — فرزند تو شاخیست تر از اول حال
شمارهٔ ۴۴۷ — شهوت چه حرام و چه حلال است وبال
شمارهٔ ۴۵۲ — ایسرو سهی درآ در آغوش چو گل
شمارهٔ ۴۵۳ — اهلی در نظم و گوهر طبع فضول
شمارهٔ ۴۵۷ — یا رب گنه آلوده ز دنیا مبرم
شمارهٔ ۴۵۸ — یا رب مهل اندر گنه اندوختنم
شمارهٔ ۴۵۹ — یا رب من اگر گناه بیحد کردم
شمارهٔ ۴۶۱ — گر در همه آفاق بگردی چو نسیم
شمارهٔ ۴۵۵ — ایمه که رخت گرفته صد خرده بگل
شمارهٔ ۴۵۶ — من خود نرسم بوصل آنطرفه غزال
شمارهٔ ۴۶۰ — ما گنج غمیم و غم ز حق خواسته ایم
شمارهٔ ۴۵۴ — اهلی ز جهانیان چو مجنون بگسل
شمارهٔ ۴۶۸ — از شصت گذشت عمر و رهبر نشدیم
شمارهٔ ۴۶۳ — ما با می و مستی سر تقوی داریم
شمارهٔ ۴۶۴ — تا کی ز خمار می سرافکنده شویم
شمارهٔ ۴۶۵ — تا چند بعالم مکرر نگریم
شمارهٔ ۴۶۶ — از بسکه زناکسان پریشان شده ام
شمارهٔ ۴۶۷ — گه در طلب عیش و سروری بودیم
شمارهٔ ۴۶۹ — چل سال بوادی طلب افتادم
شمارهٔ ۴۶۲ — صاحب هنری را که بود طبع سلیم
شمارهٔ ۴۷۱ — ساقی بخرابات اگر گام نهم
شمارهٔ ۴۷۲ — هر چند مجرد از خلایق شده ایم
شمارهٔ ۴۷۳ — فریاد که مردم و نگویی چه کسم
شمارهٔ ۴۷۵ — تا کی غمت ایشوخ سمتکار خوریم
شمارهٔ ۴۷۴ — مشنو که کس از جهان رسیدست بکام
شمارهٔ ۴۷۷ — ایسرو روان که خوشتری از جانم
شمارهٔ ۴۷۶ — من بلبل تلخ عیش شیرین سخنم
شمارهٔ ۴۷۰ — ایشاه شهید بیتو ما چون باشیم
شمارهٔ ۴۷۸ — ای یوسف جان که من خریدار توام
شمارهٔ ۴۸۴ — ای راحت جان که مست دیدار توام
شمارهٔ ۴۸۱ — دل سوخت ز عشق و دیده شد گریان هم
شمارهٔ ۴۸۳ — گر از دهنت روایتی میگویم
شمارهٔ ۴۸۲ — عمریست که من کشته دیدار توام
شمارهٔ ۴۸۵ — مستم من و ناصبور و ناپروا هم
شمارهٔ ۴۷۹ — ساقی بنشین که با تو دمساز شویم
شمارهٔ ۴۸۰ — دستم نرسد بوصل آنمه چکنم؟
شمارهٔ ۴۹۲ — ما ز هر غم عشق تو چون قند خوریم
شمارهٔ ۴۹۳ — من سوخته دل ز آتش تقدیرم
شمارهٔ ۴۸۶ — هرگز بغم جهان فرسوده نیم
شمارهٔ ۴۸۷ — بیروی تو چند جان بحسرت بدهم
شمارهٔ ۴۸۸ — گه وصف گلی بصد زبان میگویم
شمارهٔ ۴۹۰ — ای تازه جوان کز تو دل افروخته ام
شمارهٔ ۴۸۹ — در بند کسی فتاده از سادگیم
شمارهٔ ۴۹۱ — ما با رخ یار آینه جم چکنیم
شمارهٔ ۴۹۸ — خورشید رخا ز مهر خود داد دهم
شمارهٔ ۴۹۷ — آنشوخ که من شاه بتانش گویم
شمارهٔ ۵۰۰ — ای گل گله تو پیش هر کس چکنم
شمارهٔ ۴۹۹ — گر من صفت سینه مجروح کنم
شمارهٔ ۴۹۶ — ای کز ستم تو راحتی می یابم
شمارهٔ ۴۹۴ — با درد خوش دلم چه درمان دارم؟
شمارهٔ ۴۹۵ — تا سر بودم سر جوانان دارم
شمارهٔ ۵۰۱ — من غیر تو ای مایه راحت چکنم
شمارهٔ ۵۰۷ — در عشق تو دور از دل خرم ماییم
شمارهٔ ۵۰۲ — گاهی ز در کعب صفا میجستیم
شمارهٔ ۵۰۸ — دل کو که حدیث دیگران گوش کنم
شمارهٔ ۵۰۹ — از نرگس مخمور تو من مست دلم
شمارهٔ ۵۰۳ — از عشق هوای نیکنامی داریم
شمارهٔ ۵۰۴ — عمریست که بهر کام دارم ناکام
شمارهٔ ۵۰۵ — گر سر ننهم بجور دشمن چکنم؟
شمارهٔ ۵۰۶ — آب و گل ما که دشمانند بهم
شمارهٔ ۵۱۶ — یک لحظه فراغ خاطر گوشه نشین
شمارهٔ ۵۱۷ — درویش توان به کهنه رختی بودن
شمارهٔ ۵۱۵ — هرچند بود کلید هر کار زبان
شمارهٔ ۵۱۲ — عمری همه صحبت که و مه دیدم
شمارهٔ ۵۱۱ — از رشته فقر خرقه ای بافته ایم
شمارهٔ ۵۱۰ — جان در غم او نماند و دلشاد شدم
شمارهٔ ۵۱۳ — یارب که مرا کار بسامان گردان
شمارهٔ ۵۱۴ — در خانه تن مشو دلا خانه نشین
شمارهٔ ۵۲۱ — هر چند که پی برم بر اسرار نهان
شمارهٔ ۵۲۳ — معراج رسول و قاب قوسین ببین
شمارهٔ ۵۲۴ — جز در ره علم دین دل آسوده مکن
شمارهٔ ۵۲۲ — اهلی ز توفیق بد تبرا میکن
شمارهٔ ۵۱۹ — پیش از تو شه زمانه بودند کسان
شمارهٔ ۵۲۵ — گرد ترک کرم کند تو تر کیش ببین
شمارهٔ ۵۱۸ — زنهار که بد گفتن کس وِرد مکن
شمارهٔ ۵۲۰ — خوش نیست بهار گلشن دهر از آن
شمارهٔ ۵۲۷ — با حق پدی نا حق در جنگ مزن
شمارهٔ ۵۲۶ — بی وجه مبخش و بی سبب نیز مزن
شمارهٔ ۵۲۸ — خوش وقت بهار و بانگ مرغان حزین
شمارهٔ ۵۳۳ — چو گریه خون گشاد خواهم دادن
شمارهٔ ۵۲۹ — ما گریه کنان بر سر خاک پدران
شمارهٔ ۵۳۱ — از پند رفیق مهربان عار مکن
شمارهٔ ۵۳۰ — قرآن که درو گنج الهیست درون
شمارهٔ ۵۳۲ — یا رب بکرم درد مرا درمان کن
شمارهٔ ۵۳۹ — هرگز نکنی میل من ایعهد شکن
شمارهٔ ۵۳۷ — دل را بغم زمانه آلوده مکن
شمارهٔ ۵۳۸ — برخیز و مکن تکیه به عمر گذران
شمارهٔ ۵۴۱ — یارب دل من ز سینه ریشان گردان
شمارهٔ ۵۳۴ — ایسرو قد لاله رخ غنچه دهن
شمارهٔ ۵۳۶ — هر چند ز جور بخت نامقبل من
شمارهٔ ۵۳۵ — از بهر سری ذلیل نتوان بودن
شمارهٔ ۵۴۰ — عیسی دم ماست بخش شیرین نفسان
شمارهٔ ۵۴۴ — ساقی قدحی ببخش و بیداد مکن
شمارهٔ ۵۴۵ — هرگز نشود حسن چنین خوار که من
شمارهٔ ۵۴۶ — تا حال من حزین چه خواهد بودن
شمارهٔ ۵۴۷ — ساقی، چو چراغ سحرم زار و زبون
شمارهٔ ۵۴۸ — ای یوسف جان درون پیراهن تو
شمارهٔ ۵۴۹ — باد است سخن ز مدح پر باد مشو
شمارهٔ ۵۴۲ — اهلی بگسل ز صحبت هیچکسان
شمارهٔ ۵۴۳ — اهلی که بود خاک ره درد کشان
شمارهٔ ۵۵۵ — با اینهمه بی نیازی و حشمت تو
شمارهٔ ۵۵۷ — ای برقع ماه زلف همچون شب تو
شمارهٔ ۵۵۲ — هرکس که هوای نفس شد پیشه او
شمارهٔ ۵۵۰ — بسرشت بچل صباح ایزد گل تو
شمارهٔ ۵۵۳ — زن دوست نداری که بود دشمن تو
شمارهٔ ۵۵۶ — گفتی غرضت ز بندگی چیست بگو
شمارهٔ ۵۵۴ — چون سبزه نخست بود همسایه سرو
شمارهٔ ۵۵۱ — گر سفله غنی شود چه جود آید ازو
شمارهٔ ۵۶۳ — درمعرکه بگریز ز پیکان همه
شمارهٔ ۵۵۸ — ما را همه دم هوای یاریست ز نو
شمارهٔ ۵۶۵ — عالم شب و روزیست درین حادثه گاه
شمارهٔ ۵۵۹ — اهلی چو سگ تو شد مشو غافل ازو
شمارهٔ ۵۶۰ — آن دل که نگشته ام دمی خرم ازو
شمارهٔ ۵۶۱ — یارب تو خداوندی و ما بنده همه
شمارهٔ ۵۶۲ — دشمن چو توانا شود و خونخواره
شمارهٔ ۵۶۴ — آدم که خداش سرفرازی داده
شمارهٔ ۵۶۸ — در عشق زبونی از زبردستی به
شمارهٔ ۵۶۹ — ایچشمه آفتاب با روی چو ماه
شمارهٔ ۵۷۰ — عشق تو بلای عقل و دین است همه
شمارهٔ ۵۷۱ — یا رب بکرم نگاهدارنده تویی
شمارهٔ ۵۶۷ — آن گل که بود رخش گلستان همه
شمارهٔ ۵۷۳ — ای آب بقا اگر ز گل پاک شوی
شمارهٔ ۵۶۶ — ما میوه این چمن چشیدیم همه
شمارهٔ ۵۷۲ — ای محرم راز دل چه بیگانه وشی
شمارهٔ ۵۷۵ — اهلی بسخن کجا رسیدی باری
شمارهٔ ۵۷۹ — گر در پی قول و فعل سنجیده شوی
شمارهٔ ۵۷۶ — گر از همه کس بلطف و احسان گذری
شمارهٔ ۵۷۷ — ایخواجه ز بخل اگر تو ایمان بدهی
شمارهٔ ۵۸۱ — از عامه مشو ملول اگر با درکی
شمارهٔ ۵۸۰ — ایخاک چرا چو آتش از جا شده‌ای
شمارهٔ ۵۷۴ — اهلی ز جهان چو قسمت خویش خوری
شمارهٔ ۵۷۸ — با هر که دمی نشست و برخاست کنی
شمارهٔ ۵۸۸ — یارب خجلم بغایت از روی نبی
شمارهٔ ۵۸۷ — اهلی تو گهی قبول جانان گردی
شمارهٔ ۵۸۹ — شرع از پی آن بود که غوغا نکنی
شمارهٔ ۵۸۲ — رحمان طلبی ز اهل عرفان گردی
شمارهٔ ۵۸۳ — خضر ره ماست عقل در راهبری
شمارهٔ ۵۸۵ — هر سبزه گل که بر دمد ز آب و گلی
شمارهٔ ۵۸۶ — من گرچه نمیزنم دم از دانایی
شمارهٔ ۵۸۴ — هر چند حریف شاهد نغز شوی
شمارهٔ ۵۹۱ — گر حج نکنی کجا بجایی برسی
شمارهٔ ۵۹۳ — هر گاه که در معنی قرآن برسی
شمارهٔ ۵۹۲ — ایخواجه که در حقیقت حق کوشی
شمارهٔ ۵۹۵ — هر چند که جز بلطف باری نخوری
شمارهٔ ۵۹۴ — گر منکر حشر و نشر و رستاخیزی
شمارهٔ ۵۹۶ — بی تربیت حکیم چیزی نشوی
شمارهٔ ۵۹۷ — گر در نظر خجسته فالی برسی
شمارهٔ ۵۹۰ — ایخواجه که از خلق بمال افزونی
شمارهٔ ۵۹۹ — خوش زی بکسان که بینی از دهر خوشی
شمارهٔ ۵۹۸ — آن به که بکس مزاح بازی نکنی
شمارهٔ ۶۰۰ — از مهر بتان اگر چه فرسوده شوی
شمارهٔ ۶۰۱ — در خانه اگر نکو سرشتی داری
شمارهٔ ۶۰۲ — گر بخت مدد کند که بویی ببری
شمارهٔ ۶۰۳ — ای آنکه چو نخل تازه آراسته‌ای
شمارهٔ ۶۰۴ — ای گوهر دل که گنج شاهی داری
شمارهٔ ۶۰۵ — یارب بکام دولت خویش رسی
شمارهٔ ۶۰۷ — گر بر عدم و وجود عالم نفسی
شمارهٔ ۶۰۸ — آن گل که بنازکی ندارد بدلی
شمارهٔ ۶۰۹ — خوش آنکه گشاد چشم و دل سوی کسی
شمارهٔ ۶۱۱ — ساقی تو مگر چشم کرم باز کنی
شمارهٔ ۶۱۲ — گر طالب فیض آب انگور شوی
شمارهٔ ۶۰۶ — پروانه‌صفت اهلی اگر سوخته‌ای
شمارهٔ ۶۱۰ — عاشق شوی آنزمان که تن خاک کنی
شمارهٔ ۶۱۳ — اهلی بدر آ ز گوشه تنهایی
شمارهٔ ۶۱۸ — ای باد بیک سخن دلم خوش کردی
شمارهٔ ۶۲۱ — ساقی نظری به بینوایی باری
شمارهٔ ۶۱۹ — آنی که بحسن از مه و خورشید بهی
شمارهٔ ۶۲۰ — ای کز مه خود چو سایه بی نور تری
شمارهٔ ۶۱۷ — از عشق اگر جگر کبابی باشی
شمارهٔ ۶۱۵ — جان در غم یوسف چو زلیخا نکنی
شمارهٔ ۶۱۶ — آراسته آمد و چه آراستنی
شمارهٔ ۶۱۴ — گر خاک رهش بدیده ام گل کردی
شمارهٔ ۶۲۴ — گر زلف چو شست او قضا بگشادی
شمارهٔ ۶۲۳ — گفتی ز زبان سبزه زار و لب جوی
شمارهٔ ۶۲۶ — می نوش نه آنچنان که از دست شوی
شمارهٔ ۶۲۷ — در راه سخن جز به ادب راه مپوی
شمارهٔ ۶۲۵ — اهلی تو که با اهل ریا نزدیکی
شمارهٔ ۶۲۸ — گر با همه کس راست روی پیشه کنی
شمارهٔ ۶۲۲ — گر وعده همیدهی و جان میسوزی
شمارهٔ ۶۲۹ — گر خلق فرشته اند اگر دیو و پری
شمارهٔ ۶۳۱ — آنگل که بود به حسن شمع چگلی
شمارهٔ ۶۳۰ — با یوسف خویش گرگ در پوست تویی
شمارهٔ ۶۳۲ — خوش گفت به باغ بلبل نغمه سرای