نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۵۰ اهلی شیرازی

اهلی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

خوشباش که بنده گر نکویانه نکوست

محروم نمیشود کس از رحمت دوست

گر خوانده شوی چاره همان بندگیست

ور رانده شوی کجا روی کان به ازوست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر چه انسان ممکن است در زندگی به خوبی‌ها و نیکی‌ها دست نیابد، اما از رحمت و لطف الهی محروم نمی‌شود. اگر کسی در مسیر بندگی خدا قرار گیرد، مشکل او حل شده و در غیر این صورت، هیچ جایی بهتر از رحمت الهی برای او وجود ندارد. به نوعی، این شعر بر اهمیت بندگی و ارتباط با خداوند تأکید دارد.