شمارهٔ ۱۹۰ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این معناست که زاهد (زاهدانی که تنها به ظواهر دین می‌پردازند) به هیچ چیزی دست نمی‌یابند و نمی‌توانند به عمق معارف عارفان برسند. هرچند که آن‌ها تلاش کنند که درون خود را پاک کنند، اما هرگز نمی‌توانند به صفای دل عارفان دست یابند. در واقع، اشاره به این دارد که صفای باطن و درک حقیقی از مسایل معنوی، فراتر از اعمال ظاهری است.