شمارهٔ ۲۰۴ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نوعی حسرت و غم عشق اشاره می‌کند. او رنگ اشک‌های خود را که نشانی از عشق و درد دل است، با رنگ لعل (گوهر) مقایسه می‌کند و می‌پرسد که این اشک‌ها چه ارزشی دارند در برابر لعل سرد و بی‌روح. به عبارت دیگر، او می‌گوید که احساسات عمیق و واقعی عشق و درد، ارزش بیشتری از زیبایی ظاهری دارند.