شمارهٔ ۲۵۰ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به احساسات ناشی از جدایی می‌پردازد و می‌گوید که مردم به خاطر فراق معشوق به سر و سامان نیامده و مانند مجنون سرگردان شده‌اند. او از معشوق می‌خواهد که بازگردد تا دل‌های نگران و پریشان، مانند خاکی که در بیابان پراکنده شده، دوباره جمع شوند و آرامش یابند.