شمارهٔ ۲۷۵ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آنسرو قدان که گلرخ و ماه وشند
با سنبل زلف و نرگس چشم خوشند
پیوسته نه بر دل کسان داغ نهند
خود نیز چو لاله گه گهی داغ کشند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و دلربایی معشوقه‌ای با نام‌های گلرخ و ماه وش اشاره دارد که دارای موهای شبیه سنبل و چشمانی شبیه نرگس است. این معشوق نه تنها دل دیگران را می‌سوزاند بلکه خود نیز در اوقاتی دچار درد و رنج می‌شود، مانند لاله‌ای که گاهی داغ می‌کشد.