شمارهٔ ۳۴۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به بررسی عدم شناخت واقعی انسان از خودش می‌پردازد. هرچند شخص به علم و حکمت دست یافته و از طریق شریعت به روحانیت رسیده، اما هنوز ممکن است از آلودگی‌ها و نواقص خود بی‌خبر باشد. به عبارت دیگر، حتی اگر فردی عالم و مجتهد باشد، ممکن است درکی واقعی از درون خود نداشته باشد.