شمارهٔ ۳۶۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت شخصی می‌پردازد که در جمع افراد دیگر دیده می‌شود. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که این زیبایی باید از چشم‌ها دور بماند تا جلوه‌گری و راز آن حفظ شود. در واقع، تا زمانی که نگاه‌ها به او نرسد، زیبایی‌اش مانند گل و نرگس بی‌نظیر خواهد ماند.