شمارهٔ ۳۷۷ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
فرخنده سعادتی که معبود دهد
آنستکه وصلت بدو مسعود دهد
پیوست شد آن دو نخل امید بهم
امید که صد میوه مقصود دهد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به رابطه معنوی و خوشایند میان خود و معبود اشاره می‌کند و می‌گوید که بزرگ‌ترین نعمت این است که به حقیقت و وصال الهی برسد. او همچنین به دو نخل امید اشاره می‌کند که با هم پیوسته‌اند و از آنها میوه‌های مطلوب به دست می‌آید. این میوه‌ها نماد آرزوها و اهدافی هستند که در رسیدن به معبود تحقق می‌یابند.