شمارهٔ ۳۷۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شخصی از دیگری می‌پرسد که در پایان کار چه بر سر جان و تن او خواهد آمد. پاسخ شنونده این است که به حال خود نپردازد و به سرنوشت جان خود توجه کند، زیرا هرکس باید خود را در مواجهه با سرنوشت در نظر بگیرد. در واقع، اشاره به عدم شناخت و رازهای زندگی دارد.