شمارهٔ ۳۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که شناخت یاری که به صورت و بصیرت ملکوتی و معنوی می‌باشد، تنها بر عهده کسانی است که طبع و نفس آنها آزمایش شده و نیکو است. وی می‌گوید که اگر کسی نابینا باشد (بی‌دیده)، نمی‌تواند بین فرشته و دیو تفاوت قائل شود، زیرا برای او هر دو یکسان خواهند بود. به بیان دیگر، تنها کسی که بصیرت و درک درست دارد، می‌تواند واقعاً وجود معنوی را بشناسد.