شمارهٔ ۴۰۷ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زانگونه شوی زنده بتقدیر دگر
کز سبزه جوان شد چمن و پیر دگر
آنروز که نطفه بودی ایشخص چه بود
فردا که شوی خاک همان گیر دگر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره تغییرات زندگی و سرنوشت انسان است. شاعر اشاره می‌کند که انسان در گذر زمان از یک حالت به حالت دیگر تغییر می‌کند، مانند سبز شدن چمن که در جوانی به شکوفایی می‌رسد و سپس پیر می‌شود. سوالاتی در مورد هویت فرد در مراحل مختلف زندگی مطرح می‌شود، از زمانی که هنوز در رحم مادر است تا زمانی که به خاک برمی‌گردد، و در نهایت به تأکید بر سرنوشت مشترک همه انسان‌ها اشاره دارد.