شمارهٔ ۵۷۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به راز دل و احساسات خود اشاره می‌کند و از بیگانگی خود به رغم زیبایی‌های باغ سخن می‌گوید. او به این نکته اشاره می‌کند که ممکن است معرفت و درک عمیق‌تری از زندگی را در گوش دیگران به گوشند. در نهایت، او به کنایه موازی به دنبال خارج کردن فتیله‌ای از گوش می‌پردازد که به نوعی نشان‌دهنده تلاش برای درک بهتر و رهایی از محدودیت‌ها است.