شمارهٔ ۶۲۲ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر وعده همیدهی و جان میسوزی
گاهم بکرشمه نهان میسوزی
شمعی تو و صد زبان چرب است ترا
القصه مرا بصد زبان میسوزی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به محبوب خود اشاره می‌کند که اگر وعده‌ای به او داده باشد و در عین حال دلش برای او بسوزد، باز هم در دلش آتش عشق را احساس می‌کند. او محبوب را به شمعی تشبیه می‌کند که درخشش و جذابیتش برای دیگران زیاد است و در نهایت می‌گوید که محبوبش با زبانی شیرین و جذاب، او را می‌سوزاند.