شمارهٔ ۸۷ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خورشید مرا بنیکبختان نگه است
بخش من از او چو سایه بخت سیه است
خورشید و شان سزای اوج شرفند
گر ذره بآسمان رود خاک ره است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به ارتباط میان خورشید و سرنوشت انسان‌ها اشاره می‌کند. او می‌گوید که خورشید برای نیکبختان نور و روشنایی بخش است، اما بخش او به خاطر تقدیرش مانند سایه‌ای تیره و شوم است. همچنین به مقام و شأن خورشید و افتخارات آن اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که حتی اگر ذره‌ای به آسمان برود، باز هم در خاک و محلی حقیر باقی خواهد ماند. این شعر به تضاد میان عظمت خورشید و سرنوشت ناگوار برخی انسان‌ها می‌پردازد.