برگ سوم ده قماش اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / صنف هشتم که قماش است و کم براست / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای آنکه دو عارضت چراغ چمنند
لبهای تو رونق شکر می شکنند
یکره بچمن گذر که گلهای چمن
در پای تو ده قماش رنگین فکنند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت چهره معشوق اشاره میکند و او را به عنوان چراغی در میان گلهای چمن توصیف میکند. لبهای زیبا و شیرین معشوق میتواند فضای چمن را زنده و شاداب کند. همچنین، او از این میگوید که در کنار زیبایی معشوق، گلهای چمن رنگین و زیبا خواهند شد.