نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۱ اهلی شیرازی

اهلی شیرازی / ساقینامهٔ رباعی / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ساقی ز میی که لعلت او را ساقیست

دل برنکنم تا دمی از من باقیست

مشتاقم، از آن بدیدنت گستاخم

گستاخی من ز غایت مشتاقیست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که به او شرابی بدهد که رنگش شبیه لعل است. او تصمیم ندارد تا زمانی که زنده است، دل از عشق محبوبش بکند. او با ابراز اشتیاق به دیدن محبوبش، به صراحت می‌گوید که از شوق و علاقه‌اش بی‌پروا و گستاخ شده است.