شمارهٔ ۴۱ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / ساقینامهٔ رباعی / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ساقی قدحی که سوز داغم نرود
تا روغن باده در چراغم نرود
بویی که چو غنچه در دماغم ز می است
مغزم بشکافی ز دماغم نرود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از ساقی می‌خواهد که قدحی (کاسی) به او بدهد تا حسی که داغی و سوزی در او ایجاد کرده، فروکش کند. او تأکید می‌کند که تا وقتی روغن باده در چراغش باقی است، همین احساس را خواهد داشت. همچنین اشاره می‌کند که بوی شراب مانند بویی خوش از غنچه در ذهنش نشسته و این حس او را شگفت‌زده کرده و نمی‌تواند از آن رهایی یابد.