شمارهٔ ۵۷ اثیر اخسیکتی
اثیر اخسیکتی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
خطاست پیش خرد در همه فنون هنر
عطارد ار قلمی راند جز بفتوی من
گرت بود هوس دلبران پرده لطف
بیا که جلوه کنانند وقت اتقی من
بسان طفل نوآموز پیر عقل آنگه
نوشته درس حقایق همه ز املی من
بنو بهار حقایق میان روضه فضل
شکوفه دار معانی است شاخ طوبی من
قیاس شعری من چون قیاس برهانی است
برآنک محض صواب است عین دعوی من
بصیرتم چو گشاده است چشم عقل از آنک
نقاب زرق بگیرد ز روی تقوی من
بسر مه سخنم کس نمیرسد زان است
ز من زمانه تغافل طریق دعوی من
مرا به نظم ستودند چون ز رقت حال
حکایتی است سخنهای من ز شکوی من
هنوز سطوت الفاظ من ندانستند
دریغ آنکه ندیدند روی دعوی من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن شعری است که به بیان ویژگی‌های هنر و دانش پرداخته و تأکید می‌کند که هر گونه ادعایی در این زمینه باید بر اساس خرد و حقیقت باشد. شاعر معتقد است که اگر کسی در جستجوی زیبایی و حقیقت است، باید از دیدگاه خود غفلت نکند و به دقت به معانی عمیق بپردازد. او همچنین به خودباوری و اصالت در بیان احساسات و معانی اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که دانش و ادبیات او از تجربیات و درک ژرف او ناشی می‌شود. شاعر می‌گوید که اگرچه افراد ممکن است نتوانند به عمق سخن او پی ببرند، اما او با قدرت و آگاهی به بیان افکار و احساساتش ادامه خواهد داد.