شمارهٔ ۶۱ اثیر اخسیکتی
اثیر اخسیکتی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
در رزم بر فلک زنی ار پر دلی کند
آنجا که سرکشان بزمین درکشند پای
بندند بر خراج بحار آنکه هر بهار
گرددزابرهم چو صدف گون گهر نمای
این خود بهانه ئی است بگریدفلک همی
با صد هزار دیده ز تیغت به های های
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به قدرت و شجاعت در جنگ اشاره میکند و به دلیری افرادی که بر آسمان تیر میزنند، میپردازد. او توصیف میکند که چگونه سرکشها به زمین افتاده و تحت کنترل قرار میگیرند. همچنین به شکل طبیعی مانند صدف که در فصل بهار جواهراتش را نمایان میکند، اشاره دارد. شاعر این وضعیت را بهانهای میداند که باعث میشود آسمان با گریه و اشک به تلافی قدرت و تیغهای جنگجو، به زاری بپردازد.