شمارهٔ ۲۲ اثیر اخسیکتی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر اندوه شاعر از گذر زمان و بیهودگی عمر است. او lament می‌کند که نه تنها چیزی از عمر باقی نمانده، بلکه دوستی نیز پیدا نکرده که دلش را آرام کند. وقتی به یادآوری گذشته و تجربیاتش می‌پردازد، متوجه می‌شود یا وفایی در کار نبوده یا اینکه آن وفا به هر دلیلی از بین رفته است. به طور کلی، شاعر احساس تنهایی و از دست رفتن ارزش‌ها را در زندگی خود ابراز می‌کند.