شمارهٔ ۳۲ اثیر اخسیکتی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تصویر زیبای سروی می‌پردازد که به چمن می‌رسد و در کنار آن، روحی که از سفر دوری کرده به تن بازمی‌گردد. او می‌گوید که این اشک و آه شب و روز بی‌هد بوده و در انتظار رحمت و لطف خداوند بوده است. در نهایت، می‌فهمیم که خداوند با نگاهی مهربان به او توجه کرده است.