شمارهٔ ۲۴۶ امیر معزی
امیر معزی نیشابوری / قصاید / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
خیمه‌ها بین زده به صحرا بر
جون سمائی به روی دریا بر
زردگل بین دمیده بر سبزه
راست چون کهربا به مینا بر
ژاله بین بر سمن فتاده چنانک
اشک وامق به‌روی عذرا بر
سوسن تازه بین که تفضیل است
بوی او را به مشک سارا بر
نسترن بین فکنده باد از شاخ
چون به بامی به سبز دیبا بر
مهر را بین زمهرفصل بهار
از نشیب آمده به بالا بر
خلق را بین به طبع فتنه شده
به نشاط و سماع و صهبا بر
شاه را بین ز بهر نصرت و فتح
علم افراشته به جوزا بر
شاد و خرم نشسته از بر تخت
همچو موسی به طور سینا بر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت در فصل بهار می‌پردازد. خیمه‌های برپا شده در دشت، زردگل‌هایی که بر روی سبزه می‌دمند، و اشک‌های وامق بر روی عذرا به تصویر کشیده می‌شوند. همچنین بوی خوش سوسن و نسترن نیز حس زیبایی را منتقل می‌کند. شاعر به سادگی و شادابی انسان‌ها در این فصل اشاره می‌کند که همه به خاطر پیروزی و سعادت در حال جشن و نشاط هستند. در نهایت، تصویر شاهی که در تخت نشسته و به خاطر نصرت و فتح، شاد و مسرور است، به آن زیبایی‌های طبیعی اضافه می‌شود.