قصاید — امیر معزی

Name: قصاید — امیر معزی
Author: امیر معزی نیشابوری

امیر معزی نیشابوری / امیر معزی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — با نصرت و فتح و ظفر و دولت والا
شمارهٔ ۵ — آفتاب اندر شرف شد بر جهان فرمانروا
شمارهٔ ۲ — ای کرده فتح و نصرت در مشرق آشکارا
شمارهٔ ۴ — ای جهانداری که هستی پادشاهی را سزا
شمارهٔ ۶ — ایا ستارهٔ خوبان خَلُّخ و یغما
شمارهٔ ۳ — ای اصل ملک و دولت ای تاج دین و دنیا
شمارهٔ ۷ — هرکه آن چشم دژم بیند و آن زلف دوتا
شمارهٔ ۸ — باز آمد و آورد خزان لشکر سرما
شمارهٔ ۱۰ — برآمد ساج‌گون ابری ز روی ساج‌گون دریا
شمارهٔ ۱۱ — ایا سرو قد ترک سیمین قفا
شمارهٔ ۱۲ — همیشه باد بقا و سلامت بُت ما
شمارهٔ ۹ — آمدگه وداع چو تاریک شد هوا
شمارهٔ ۱۵ — بودم میان خلق یکی مرد پارسا
شمارهٔ ۱۶ — طال اللّیالی بَعدَکُم و اَبیَضَّ عَینی مِن بُکا
شمارهٔ ۱۴ — باغ شد از ابر پر ز لؤلؤ لالا
شمارهٔ ۱۳ — یافتی بر خوان اگر جویی رضای مرتضا
شمارهٔ ۲۳ — سال چون نو گشت فرزند نو آمد شاه را
شمارهٔ ۲۲ — ستاره سجده برد طلعت منیر تو را
شمارهٔ ۱۷ — هزار شکر کنم دولت مؤیّد را
شمارهٔ ۲۰ — دیدم به ره آن نگار خندان را
شمارهٔ ۱۹ — چو عاشق شد دل و جانم رخ و زلفین جانان را
شمارهٔ ۱۸ — گوهری گویا کزو شد دیده پرگوهر مرا
شمارهٔ ۲۴ — چو آ‌تش فلکی شد نهفته زیر حجاب
شمارهٔ ۲۱ — تا رای بود نصرت دین ناصر دین را
شمارهٔ ۲۹ — ماه است جام باده و شاه است آفتاب
شمارهٔ ۲۷ — شدست باغ پر از رشته‌های در خوشاب
شمارهٔ ۲۸ — آفتابی را همی ماند رخش عنبر نقاب
شمارهٔ ۲۶ — به فال فرّخ و عزم درست و رأی صواب
شمارهٔ ۲۵ — بر ماه لاله ‌داری و بر لاله مشک ناب
شمارهٔ ۳۰ — نرگس پرخواب او از چشم من بردست خواب
شمارهٔ ۳۱ — منت ایزد را که روشن شد ز نور آفتاب
شمارهٔ ۳۲ — چون ز بُرج شیر سوی خوشه آمد آفتاب
شمارهٔ ۳۳ — اگر نشاط ‌کند دهر واجب‌ است و صواب
شمارهٔ ۳۴ — ای زمین را رای تو چون آسمان را آفتاب
شمارهٔ ۳۵ — ای زلف و عارض تو به هم ابر و آفتاب
شمارهٔ ۳۶ — ز بسکه ماند دل و چشم من در آتش و آب
شمارهٔ ۳۸ — ای به عدل تو جهان یافته از جور نجات
شمارهٔ ۳۷ — آسمان است آن یا عالم پر تصویرست
شمارهٔ ۳۹ — خدای عرش گواه و زمانه آگاه است
شمارهٔ ۴۰ — چه سنت است‌ که در شهر زینت زَمَنَ است
شمارهٔ ۴۱ — هفت کشور در خط فرمان سلطان سنجرست
شمارهٔ ۴۲ — اگرچه ناموران را تفاخر از هنرست
شمارهٔ ۴۵ — ایام نشاط است که عید است و بهار است
شمارهٔ ۴۷ — رای ملک آرای خاتون آفتاب دیگرست
شمارهٔ ۴۸ — این چه شادی است‌ که زو در همه عالم خبرست
شمارهٔ ۴۶ — عید ا‌َضْحیٰ رسم و آیین خلیل آزرست
شمارهٔ ۴۳ — فرخ آن شاهی که هر ماهیش فتحی دیگرست
شمارهٔ ۴۴ — ایام و‌َرد و موسم عید پیمبرست
شمارهٔ ۵۵ — ای شده ملک و دین ز کلک تو راست
شمارهٔ ۴۹ — زلف و چشم دلبر من لاعِبَ است و ساحرست
شمارهٔ ۵۱ — آن‌روی نه روی‌است گل سرخ به‌بارست
شمارهٔ ۵۳ — ای دلبری که زلف تو دام است و چنبرست
شمارهٔ ۵۰ — جشن عید اندر شریعت سنت پیغمبرست
شمارهٔ ۵۴ — اگر سرای لباساتیان خرابات است
شمارهٔ ۵۶ — بتی‌که قامت او سرو را بماند راست
شمارهٔ ۵۲ — سنگین‌دلی که بر دل احرار قادرست
شمارهٔ ۵۹ — ای خسروی که مشرق و مغرب بهم توراست
شمارهٔ ۶۴ — از زین‌ دین عراق و خراسان مزین است
شمارهٔ ۶۰ — ای صاحب اعلی دل تو عالم اعلاست
شمارهٔ ۵۷ — یافت از یزدان ملک سلطان به شادی هرچه خواست
شمارهٔ ۶۲ — ای سروری‌ که قول تو چون وحی منزل است
شمارهٔ ۵۸ — خداوندی که تاج دین و دنیاست
شمارهٔ ۶۱ — آن خداوندی که او بر پادشاهان پادشاست
شمارهٔ ۶۳ — روی آن تُرک جهان آرای ماه روشن است
شمارهٔ ۶۶ — سدید ملک ملک عارض خراسان است
شمارهٔ ۶۵ — تا هست جهان دولت سلطان جهان است
شمارهٔ ۶۹ — تاج دنیا و دین خداوند است
شمارهٔ ۷۰ — شاه جهان که خسرو فرخنده اخترست
شمارهٔ ۷۲ — کف دست موسای پیغمبرست
شمارهٔ ۶۷ — تا که اسلام و شریعت به جهان آیین است
شمارهٔ ۷۱ — صنم من پسری لاله رخ و سیمبرست
شمارهٔ ۶۸ — چه گوهرست که کانش خُم دَهاقین است
شمارهٔ ۷۶ — شاهی که عدل و جود همه روزگار اوست
شمارهٔ ۷۴ — با من امروز آن شکر لب را زبانی دیگرست
شمارهٔ ۷۷ — ای آفتاب شاهی تخت آسمان توست
شمارهٔ ۷۸ — سروی به‌راستی چو تو در جویبار نیست
شمارهٔ ۷۳ — چه صورت است که بی‌جان بدیع رفتارست
شمارهٔ ۷۹ — هر دل که جای دوستی شهریار نیست
شمارهٔ ۸۰ — ذوالجلال‌ است آن‌ که در وصف جلالش بار نیست
شمارهٔ ۷۵ — فرخ ملک مشرق مهمان وزیرست
شمارهٔ ۸۵ — چون خُلد شد خراسان با شادی مُخلٌد
شمارهٔ ۸۱ — عالم چو بوی عافیت شهریار یافت
شمارهٔ ۸۴ — خسروا می خور که خرم جشن افریدون رسید
شمارهٔ ۸۷ — ماه‌کند بر فلک ستایش آن خَدّ
شمارهٔ ۸۳ — هر نور و هر نظام که ملک جهان‌ گرفت
شمارهٔ ۸۶ — تا جهان باشد خداوند جهان خاتون بود
شمارهٔ ۸۲ — یاد باد آن شب‌ که یارم دل ز منزل برگرفت
شمارهٔ ۸۸ — به فال فرخ و روز مبارک از بغداد
شمارهٔ ۸۹ — ای شاد ز تو خلق و تو از دولت خود شاد
شمارهٔ ۹۰ — از دولت عالی به سعادت ستدم داد
شمارهٔ ۹۴ — به گل یاسمن دوش پیغام داد
شمارهٔ ۹۶ — بقای شهریار تاجور باد
شمارهٔ ۹۵ — ای صلاح ملک و دین در عالم‌ کون و فساد
شمارهٔ ۹۱ — در معزالدین ملکشاه آفتاب دین و داد
شمارهٔ ۹۳ — ای آمده ناگه به نشابور ز بغداد
شمارهٔ ۹۲ — خلعت سلطان عالم آفتاب دین و داد
شمارهٔ ۹۹ — خدایگان جهانی خدای یار تو باد
شمارهٔ ۱۰۳ — شهی که گوهر و دینار رایگانی داد
شمارهٔ ۹۸ — جاودان‌ گیتی به‌ حکم شاه‌ گیتی دار باد
شمارهٔ ۱۰۲ — دولت موافقان تو را جاه و مال داد
شمارهٔ ۹۷ — همیشه دولت و اقبال شاه سنجر باد
شمارهٔ ۱۰۱ — دولت و دین را خدای فر و بها داد
شمارهٔ ۱۰۰ — عید و آدینه بهم بر پادشا فرخنده باد
شمارهٔ ۱۰۴ — هرکس که دل بر آن صنم دلستان نهاد
شمارهٔ ۱۰۶ — بتی کاو نسبت از نوشاد دارد
شمارهٔ ۱۰۸ — مَلِک سنجر جهانداری به میراث از پدر دارد
شمارهٔ ۱۰۵ — تا نگار من ز سنبل بر سمن پر چین نهاد
شمارهٔ ۱۱۲ — تا شهریار دادگر آهنگ شام کرد
شمارهٔ ۱۱۰ — بتی که او نسب از لعبتان چین دارد
شمارهٔ ۱۰۷ — ترکی‌که دو لب شیرین چون شهد و شکر دارد
شمارهٔ ۱۰۹ — ز مشرق تا حد مشرق شناسد هرکه دین دارد
شمارهٔ ۱۱۱ — هر روزکه خورشید سر ازکوه برآرد
شمارهٔ ۱۱۳ — آن خداوند که آفاق به یک فرمان کرد
شمارهٔ ۱۱۹ — شه مشرق ملک سنجر به دارالملک باز آمد
شمارهٔ ۱۱۶ — بر گل از سنبل نگارم دام مادام آورد
شمارهٔ ۱۱۷ — بهاری ‌کز دو رخسارش همی شمس و قمر خیزد
شمارهٔ ۱۲۰ — اَلمِنهٔ لله که به‌ اقبال خداوند
شمارهٔ ۱۱۵ — چیست آن‌گوهرکه ارکان دست خمّار آورد
شمارهٔ ۱۱۴ — ازگل همی نگارم سنبل برآورد
شمارهٔ ۱۱۸ — ز فَرّ باد فروردین جهان چو خلد رضوان شد
شمارهٔ ۱۲۸ — اگر چه خرمی عالم از بهار بود
شمارهٔ ۱۲۵ — ز بهر عید نگارا همی چه سوزی عود
شمارهٔ ۱۲۱ — ماه من جَزع مرا بر زر عقیق افشان‌کند
شمارهٔ ۱۲۴ — بتان چین و ختن سروران درگاهند
شمارهٔ ۱۲۷ — ماه را ماند که اندر صدرهٔ دیبا بود
شمارهٔ ۱۲۶ — ایا شهی‌ که چو تو کس ندید و کس نشنود
شمارهٔ ۱۲۲ — ترک من چون زلف بگشاید جهان مشکین‌ کند
شمارهٔ ۱۲۳ — این شوخ سواران‌ که دل خلق ستانند
شمارهٔ ۱۳۳ — تاگه عز بندگآن در دین و در ایمان بود
شمارهٔ ۱۳۲ — روی او ماه است اگر بر ماه مشک افشان بود
شمارهٔ ۱۳۰ — تا بنفشستان جانان گرد لالستان بود
شمارهٔ ۱۳۱ — تا جهان باشد خداوندش ملک سلطان بود
شمارهٔ ۱۳۴ — آمد آن فصلی ‌کزو طبع جهان دیگر شود
شمارهٔ ۱۲۹ — تا دلم عاشق آن لعل شکربار بود
شمارهٔ ۱۳۶ — چیست آن آبی‌ که رخ را گونهٔ آذر دهد
شمارهٔ ۱۳۵ — ای خداوندی که گر عزم تو بر گردون شود
شمارهٔ ۱۴۱ — گوهر سلجوق کز نور بخارا در رسید
شمارهٔ ۱۳۷ — تا شه عالم به بهروزی و پیروزی رسید
شمارهٔ ۱۳۹ — برمعین دین پیغمبر مبارک باد عید
شمارهٔ ۱۴۰ — تا مبارک رایت شاه جهان آمد پدید
شمارهٔ ۱۴۲ — شاه سنجر چون ز میدان جانب ایوان رسید
شمارهٔ ۱۳۸ — جشن خزان به‌خدمت شاه جهان رسید
شمارهٔ ۱۴۳ — بنازد جان اسکندر به سلطان جهان سنجر
شمارهٔ ۱۴۴ — ای به سلطانی نشسته با فتوح و با ظفر
شمارهٔ ۱۴۷ — فرخنده باد عید شهنشاه دادگر
شمارهٔ ۱۵۱ — باز آمد از شکار به پیروزی و ظفر
شمارهٔ ۱۴۶ — قمر شد با سر زلفش مقامر
شمارهٔ ۱۴۸ — رمضان شد چو غریبان به سفر بار دگر
شمارهٔ ۱۴۹ — نه بود و نه هست و نه باشد دگر
شمارهٔ ۱۵۰ — کس ندید و کس نخواهد دید تا محشر دگر
شمارهٔ ۱۵۲ — عید عرب و سنت و آیین پیمبر
شمارهٔ ۱۴۵ — اگر ندیدی در مشک تابدار قمر
شمارهٔ ۱۵۸ — تا ز یاقوت و زبرجد گیتی است و سیم و زر
شمارهٔ ۱۵۶ — بردیم ماه روزه به نیک اختری به‌سر
شمارهٔ ۱۵۳ — مانَد به صنوبر قدِ آن تُرکِ سَمَن‌ بر
شمارهٔ ۱۵۷ — همیشه پرشکن است آن دو زلف حلقه‌ پذیر
شمارهٔ ۱۵۹ — چو آفتاب و مَه است آن نگار سیمین‌بر
شمارهٔ ۱۵۴ — به‌گوش بر منه ای ترک زلف تافته سر
شمارهٔ ۱۶۰ — کردگار دادگر هر ماه بر فتحی دگر
شمارهٔ ۱۵۵ — جهان خواهد شد از خوبی چنان تا هفته دیگر
شمارهٔ ۱۶۳ — فرخنده باد و میمون این مجلس منور
شمارهٔ ۱۶۲ — زلف سیه تو ای بت دلبر
شمارهٔ ۱۶۴ — خدای هر چه دهد بنده را ز فتح و ظفر
شمارهٔ ۱۶۵ — بر طرف مه از عنبر چنبر کشد آن دلبر
شمارهٔ ۱۶۷ — آن مشک تابدار چه چیز است بر قمر
شمارهٔ ۱۶۶ — ای شه پیروزبخت ای خسرو پیروزگر
شمارهٔ ۱۶۸ — رای خاقان معظم شهریار دا‌دگر
شمارهٔ ۱۶۱ — به فرخی و خوشی بر خدایگان بشر
شمارهٔ ۱۷۶ — ای ز روی تو جهان را همه فیروزی و فر
شمارهٔ ۱۷۰ — شمسِ ملوکِ عالم، شهزادهٔ مظفر
شمارهٔ ۱۶۹ — هرکس ‌که دید چهرهٔ آن ترک سیمبر
شمارهٔ ۱۷۴ — سوگند خورده‌ام به سر زلف آن پسر
شمارهٔ ۱۷۳ — عشق آن سنگین دل سیمین‌بر زرین‌کمر
شمارهٔ ۱۷۲ — گر نکشی سر ز برم ای پسر
شمارهٔ ۱۷۵ — آن شمع چه شمع است که برنامه و دفتر
شمارهٔ ۱۷۱ — فری عید مسلمانان و فرخ جشن پیغمبر
شمارهٔ ۱۷۷ — صد زره دارد ز سنبل بر گل آن شیرین پسر
شمارهٔ ۱۷۸ — ای رفته مدتی به سعادت سوی سفر
شمارهٔ ۱۸۲ — زین مبارک‌تر به عمر اندر نباشد روزگار
شمارهٔ ۱۸۴ — آفرین بر خسروی‌ کاو را چنین باشد وزیر
شمارهٔ ۱۸۳ — ای ز دارٍُالملک رفته مدتی سوی سفر
شمارهٔ ۱۷۹ — تهنیت‌ گویند شاهان را به جشن نامور
شمارهٔ ۱۸۰ — چه‌ گویی اندرین چرخ مُدور
شمارهٔ ۱۸۱ — چو بشنید فرخنده عید پیمبر
شمارهٔ ۱۸۷ — عزیزست و پاینده دین پیمبر
شمارهٔ ۱۸۸ — صبوح مرا خوش کن ای خوش پسر
شمارهٔ ۱۸۹ — گفتم به عقل دوش‌ که یا اَحسَن‌الصُّور
شمارهٔ ۱۸۵ — گرچه آمد داستان خسرو شیرین به سر
شمارهٔ ۱۹۲ — عاشق آنم‌که عنابش همی بارد شکر
شمارهٔ ۱۹۰ — همیشه بر گل و نسرین دو زلف آن بت دلبر
شمارهٔ ۱۹۱ — سوال کردم از اقبال دوش وقت سحر
شمارهٔ ۱۸۶ — چون شمردم در سفر یک نیمه از ماه صفر
شمارهٔ ۱۹۵ — گر ز حضرت به‌ سوی خلد برین رفت پدر
شمارهٔ ۱۹۴ — در هر چمن از گردش خورشید منور
شمارهٔ ۱۹۹ — ای آمده ز مشرق پیروز و کامکار
شمارهٔ ۱۹۸ — بر فتح همی دور کند گنبد دوار
شمارهٔ ۱۹۳ — شغل دولت بی‌خطر شد کار ملت با خطر
شمارهٔ ۱۹۶ — ماه تابان دیده‌ای تابان ز سرو جانور
شمارهٔ ۱۹۷ — ایا نوشته هنرنامه‌ها فزون ز هزار
شمارهٔ ۲۰۰ — تا باغ زرد روی شد از گشت روزگار
شمارهٔ ۲۰۶ — چون عقیق آبدارست وکمند تابدار
شمارهٔ ۲۰۸ — چه جوهر است ‌که آن را ز آهن است حصار
شمارهٔ ۲۰۷ — مستی و عاشقی و جوانی و نوبهار
شمارهٔ ۲۰۲ — مشک و شنگرف است‌ گویی بیخته بر کوهسار
شمارهٔ ۲۰۵ — توانگری و جوانی و عشق و بوی بهار
شمارهٔ ۲۰۴ — آهن و نی جون پدید آمد ز صنع‌کردگار
شمارهٔ ۲۰۳ — تا که جز یزدان به عالم در نباشد کردگار
شمارهٔ ۲۰۱ — تا خزان زد خیمهٔ کافورگون در کوهسار
شمارهٔ ۲۱۳ — این مهرگان فرخ و جشن بزرگوار
شمارهٔ ۲۱۵ — هرکه را باشد ز دولت بخت نیک آموزگار
شمارهٔ ۲۱۶ — امسال در آفاق دو عید است به یک بار
شمارهٔ ۲۱۲ — چون شمردم یازده منزل ز راه روزگار
شمارهٔ ۲۰۹ — مبارک آمد بازی بدیع طرفه شکار
شمارهٔ ۲۱۰ — ای جهان را از قوام‌الدین مبارک یادگار
شمارهٔ ۲۱۴ — از هیبت شمشیر تو ای شاه جهاندار
شمارهٔ ۲۱۱ — بازآمد از سفر به حضر صدر روزگار
شمارهٔ ۲۱۸ — ای تاج دین و دنیا ای فخر روزگار
شمارهٔ ۲۲۴ — حَبَّذا این باغ خرم وین همایون روزگار
شمارهٔ ۲۲۱ — راز نهان خویش جهان کرد آشکار
شمارهٔ ۲۱۷ — چیست آن‌ کوه زمین‌پیما و باد راهوار
شمارهٔ ۲۲۰ — چون وزارت یافت صدر روزگار از شهریار
شمارهٔ ۲۲۳ — چون ز سلطانان گیتی شهریاراست اختیار
شمارهٔ ۲۲۲ — پوشیده نیست واقعهٔ تیر شهریار
شمارهٔ ۲۱۹ — بی‌روح پیکری است‌ گه جنگ جان شکار
شمارهٔ ۲۳۲ — چون عقیق آبدار است و کمند تابدار
شمارهٔ ۲۲۹ — ای جوان دولت جهاندار ای همایون شهریار
شمارهٔ ۲۲۸ — تا باد خزان حُلّه برون کرد ز گلزار
شمارهٔ ۲۲۵ — تا گه از جم یادگارست این همایون روزگار
شمارهٔ ۲۳۰ — آن زلف مشکبار بر آن روی چون نگار
شمارهٔ ۲۲۶ — هر جهانداری که باشد رای او سوی شک‌ار
شمارهٔ ۲۲۷ — دل بی‌قرار دارم از آن زلف بی‌قرار
شمارهٔ ۲۳۱ — دیدم شبی به خواب درختی بزرگوار
شمارهٔ ۲۳۶ — تا خزان زد خیمهٔ‌ کافورگون بر کوهسار
شمارهٔ ۲۳۹ — ربود از دلم آن زلف بی‌قرار، قرار
شمارهٔ ۲۳۵ — تا طَیْلسان سبز برافکند جویبار
شمارهٔ ۲۳۴ — بنگر این پیروزه‌گون دریای ناپیدا کنار
شمارهٔ ۲۳۷ — شکر یزدان را که از فر وزیر شهریار
شمارهٔ ۲۴۰ — ای پرنگار گشته ز تو ‌دور روزگار
شمارهٔ ۲۳۳ — هست شکر بار یاقوت تو ای عیار یار
شمارهٔ ۲۳۸ - در مدح عمادالدین شرف الملک ابوسعد محمد بن منصور بن محمد خوارزمی — گل و مَه است همانا شکفته عارض یار
شمارهٔ ۲۴۶ — خیمه‌ها بین زده به صحرا بر
شمارهٔ ۲۴۴ — شادیم و کامکار که شاد است و کامکار
شمارهٔ ۲۴۲ — الا ای گردش گردون دوّار
شمارهٔ ۲۴۷ — ای تازه‌ تر از برک گل تازه به بر بر
شمارهٔ ۲۴۱ — آسمان بی مدار است این حصار استوار
شمارهٔ ۲۴۸ — ترک نزاید چنو به کاشغر اندر
شمارهٔ ۲۴۵ — از بهر وفاداری آمد بر من یار
شمارهٔ ۲۴۳ — زان دو رشته دُرّ مکنون زان دو لعل آبدار
شمارهٔ ۲۵۱ — با نصرت و فتح و ظفر آمد به نشابور
شمارهٔ ۲۵۵ — هرگز که شنیدست چنین بزم ‌و چنین سور
شمارهٔ ۲۵۴ — از رایت منصور تو ای خسرو منصور
شمارهٔ ۲۵۲ — ای امیر مظفر منصور
شمارهٔ ۲۵۰ — برآورد دولت جهانی دگر
شمارهٔ ۲۵۳ — تا رایت منصور تو ای خسرو منصور
شمارهٔ ۲۴۹ — دو شب‌ گویی که یکجای است‌ گرد یک بهار اندر
شمارهٔ ۲۵۶ — از خلد گرفت بوستان نور
شمارهٔ ۲۵۹ — کنون‌ که خور به ترازو رسید و آمد تیر
شمارهٔ ۲۵۸ — همی بنازد تیغ و نگین و تاج و سریر
شمارهٔ ۲۵۷ — پیر شد طبع جهان از گردش‌ گردون پیر
شمارهٔ ۲۶۴ — عید و آدینه بهٔک بار رسیدند فراز
شمارهٔ ۲۶۲ — ز بهر تهنیت عید پیش من شبگیر
شمارهٔ ۲۶۳ — چه پیکرست ز تیر سپهر یافته تیر
شمارهٔ ۲۶۱ — ای چو جد و پدر اندر خور دیهیم و سریر
شمارهٔ ۲۶۰ — پیام دادم نزدیک آن بت کشمیر
شمارهٔ ۲۶۶ — این منم یافته مقصود و مراد دل خویش
شمارهٔ ۲۷۱ — ای یافته اسلام به اقبال تو رونق
شمارهٔ ۲۶۷ — ای شاه همه عالم و فخرگهر خویش
شمارهٔ ۲۶۵ — همی جویم نگاری را که دارم چون دل و جانش
شمارهٔ ۲۷۰ — روزی همی گذشتم جُزوی غزل به کف
شمارهٔ ۲۷۲ — چرا همی بگزینی تو بر وصال فراق
شمارهٔ ۲۶۸ — تا روزگار خویش بریدیم ز یار خویش
شمارهٔ ۲۶۹ — ای سیمتن مکن تن من چون میان خویش
شمارهٔ ۲۷۴ — آمد به ‌فرخی و سعادت به دار ملک
شمارهٔ ۲۷۹ — برکش ای ترک بر اسب طرب و شادی تنگ
شمارهٔ ۲۸۰ — ای نگاری‌ که به حسن از تو زند حور مثل
شمارهٔ ۲۷۶ — خدایگان جهانی و شاه با فرهنگ
شمارهٔ ۲۷۵ — نشاط باد همه روزگار فخرالملک
شمارهٔ ۲۷۸ — آمد آن ماه دو هفته با قبای هفت رنگ
شمارهٔ ۲۷۳ — خدایگان وزیران تویی به استحقاق
شمارهٔ ۲۷۷ — شراب باید و آتش رباب باید و چنگ
شمارهٔ ۲۸۳ — تکاوری که قوی‌تر ز رخش رستم زال
شمارهٔ ۲۸۴ — بگذشت مه روزه و آمد مه شوال
شمارهٔ ۲۸۶ — چند خوانم مدح مخلوقان ز بهر جاه و مال
شمارهٔ ۲۸۷ — مرا خیال تو هر شب دهد امید وصال
شمارهٔ ۲۸۲ — عید را با مهرگان هست اتفاق و اتصال
شمارهٔ ۲۸۱ — شهی‌که دولت باقی بدوگرفت جلال
شمارهٔ ۲۸۸ — اهل ملت چون به شب دیدند بر گردون هلال
شمارهٔ ۲۸۵ — به درّ و مشک ز ابر بهار و باد شمال
شمارهٔ ۲۹۰ — عزیز کرد مرا باز در محل قبول
شمارهٔ ۲۹۳ — شهی‌ که هست همه عالمش به زیر علم
شمارهٔ ۲۸۹ — عاشق بدری شدم کز عشق او گشتم هلال
شمارهٔ ۲۹۲ — گهی ز مشک زند برگل شگفته رقم
شمارهٔ ۲۹۶ — آن چنبر پرحلقه و ان حلقه پرخم
شمارهٔ ۲۹۱ — رسید عید همایون و روزه کرد رحیل
شمارهٔ ۲۹۵ — ای قاعدهٔ ملک به فرمان تو محکم
شمارهٔ ۲۹۴ — ز عقدهٔ ذَنب آخر برست شمس عجم
شمارهٔ ۲۹۹ — فرخنده باد و خرم نوروز شاه عالم
شمارهٔ ۳۰۳ — جاوید ز یادِ خسروِ عالم
شمارهٔ ۳۰۰ — ایا گرفته عراقین را به نوک قلم
شمارهٔ ۳۰۲ — از مشک اگر ندیدی بر پرنیان علم
شمارهٔ ۳۰۱ — پیش از این بار خدایان و بزرگان عجم
شمارهٔ ۳۰۴ — ای شهریارِ گیتی ای پادشاهِ عالم
شمارهٔ ۲۹۷ — هفت چیز از خسرو عالم همی نازد به هم
شمارهٔ ۲۹۸ — موسم عید و لب دجله و بغداد خُرَم
شمارهٔ ۳۰۸ — حلم باید مرد را تا کار او گیرد نظام
شمارهٔ ۳۱۱ — ای ز شاهی و جوانی شاد و از دولت به کام
شمارهٔ ۳۱۲ — دوش با سیمین صنوبر در نهان سر داشتم
شمارهٔ ۳۰۷ — منت خدای را که برون آمد از غمام
شمارهٔ ۳۰۶ — هست زلف و دهن و قد تو ای سیم اندام
شمارهٔ ۳۰۵ — رسید عید و ز قندیل نار داد به جام
شمارهٔ ۳۱۰ — کی توان‌ گفتن که شد ملک شهنشه بی‌نظام
شمارهٔ ۳۰۹ — ای به توفیق و هدایت دین یزدان را قوام
شمارهٔ ۳۱۶ — چون قوام‌الدین و فخرالدین ندیدم میهمان
شمارهٔ ۳۱۳ — سزد گر سر فرازد ملک و شایدگر بنازد د‌ین
شمارهٔ ۳۱۸ — نرگس ز نشاط ماه فروردین
شمارهٔ ۳۱۵ — عَمد‌ا همی‌ نهان کند آن ماه سیم‌تن
شمارهٔ ۳۱۷ — شادند همه خلق به عید عرب اکنون
شمارهٔ ۳۱۹ — ایا ای جوهر علوی گرفته چرخ را دامن
شمارهٔ ۳۱۴ — چون پدید آمد مبارک ماه نو بر آسمان
شمارهٔ ۳۲۰ — ای ساربان منزل مکن جز در دیار یار من
شمارهٔ ۳۲۱ — ای ماه لاله روی من ای سرو سیم‌تن
شمارهٔ ۳۲۷ — آنچه‌ کرد امسال در روم و عرب شاه جهان
شمارهٔ ۳۲۲ — نباشد اصلی در عشق یار توبه من
شمارهٔ ۳۲۳ — ای برشکسته سنبل مشکین به نسترن
شمارهٔ ۳۲۸ — چون بهشت است این همایون بزم سلطان جهان
شمارهٔ ۳۲۵ — عید باکوکبهٔ خویش درآمد به جهان
شمارهٔ ۳۲۶ — هست آفتاب روی زمین خسرو زمان
شمارهٔ ۳۲۴ — خیال صورت جانان شکست توبهٔ من
شمارهٔ ۳۳۶ — از دورهای گردون وز صنع‌های یزدان
شمارهٔ ۳۳۰ — طبع‌ گیتی سرد گشت از باد فصل مهرگان
شمارهٔ ۳۳۴ — ای گوهری که سنگ یمانی توراست کان
شمارهٔ ۳۳۵ — بشکفت و تازه گشت دگرباره اصفهان
شمارهٔ ۳۳۳ — رای سلطان معظم خسرو خسرونشان
شمارهٔ ۳۳۱ — زرگری سازد همی باد خزان اندر رزان
شمارهٔ ۳۲۹ — چیست آن دریا که هست از بخشش او در جهان
شمارهٔ ۳۳۲ — جهان به کام تو باد ای خدایگان جهان
شمارهٔ ۳۴۰ — خدایگان جهان شاکر از خدای جهان
شمارهٔ ۳۴۳ — تا فرّ نوبهار بیاراست بوستان
شمارهٔ ۳۴۱ — چون برآرم به زبان نام خداوند جهان
شمارهٔ ۳۴۲ — هر آن عاقل‌که او بندد دل اندر طاعت یزدان
شمارهٔ ۳۳۸ — بر قاعدهٔ ملت پیغمبر یزدان
شمارهٔ ۳۳۹ — مرا درست شد از آفریدگار جهان
شمارهٔ ۳۴۴ — چو لالستان همی بینم شکفته عارض جانان
شمارهٔ ۳۳۷ — دو گوهرند سزاوار مجلس و میدان
شمارهٔ ۳۴۷ — جاودان باد دولت سلطان
شمارهٔ ۳۴۶ — معزِّ ِ دین ِ یزدان است سلطان
شمارهٔ ۳۴۸ — جهان پیر دیگرباره تازه گشت و جوان
شمارهٔ ۳۴۵ — ای جهانداری که از تو تازه باشد جاودان
شمارهٔ ۳۵۰ — ای شکفته سنبل و شمشاد تو بر ارغوان
شمارهٔ ۳۵۱ — هر جهانداری بود پاینده از بخت جوان
شمارهٔ ۳۴۹ — از هیبت و نهیب تو ای خسرو جهان
شمارهٔ ۳۵۲ — سزد گر بشنود توحید یزدان
شمارهٔ ۳۵۷ — همی تا دولت و ملک است در ایران و در توران
شمارهٔ ۳۵۴ — پرنیان بافد همی باد صبا در بوستان
شمارهٔ ۳۵۶ — تازه و نو شد ز فر باد فروردین جهان
شمارهٔ ۳۵۵ — همایون جشن پیغمبر شعار ملت یزدان
شمارهٔ ۳۶۰ — جهان و هرچه در اوست آشکار و نهان
شمارهٔ ۳۵۹ — گفتم مرا بوسه ده ای ماهِ دلستان
شمارهٔ ۳۵۸ — بنگر به صبوح مجلس سلطان
شمارهٔ ۳۵۳ — منت خدای را که به‌فرّ خدایگان
شمارهٔ ۳۶۶ — باد نوروزی همه کلّه زند در بوستان
شمارهٔ ۳۶۵ — بت من است نگاری‌ که قامت و دل آن
شمارهٔ ۳۶۸ — چون نماز شام پروین نور زد بر آسمان
شمارهٔ ۳۶۴ — صنع خدای و عدل وزیر خدایگان
شمارهٔ ۳۶۱ — مریز خون من ای بت به روزگار خزان
شمارهٔ ۳۶۳ — همان بِه است که امروز خوش خوریم جهان
شمارهٔ ۳۶۲ — شد ز تاثیر سپهر سرکش نامهربان
شمارهٔ ۳۶۷ — سمن‌ْبری که دلم تنگ ‌کرد هم‌چو دهان
شمارهٔ ۳۷۵ — از فضل و کفایت ز همه لشکر سلطان
شمارهٔ ۳۷۱ — آنچه من بر چهره دارم یار دارد در میان
شمارهٔ ۳۷۴ — دوش رفتم به خیمهٔ جانان
شمارهٔ ۳۷۶ — لاغری یار من است از همه خوبان جهان
شمارهٔ ۳۷۳ — ای دو رخ تو پروین وی دو لب تو مرجان
شمارهٔ ۳۷۲ — آدینه و صبح و عید قربان
شمارهٔ ۳۷۰ — خطّ است ‌گرد عارض آن ماه دلستان
شمارهٔ ۳۶۹ — کیمیا دارد مگر با خویشتن باد خزان
شمارهٔ ۳۷۷ — المنهٔ لله که خورشید خراسان
شمارهٔ ۳۸۳ — نوروز بساط نو گسترد به گلزاران
شمارهٔ ۳۷۸ — چون‌ کرد پیش‌آهنگ را در زیر محمل ساربان
شمارهٔ ۳۸۴ — ای شاه تاج‌داران وی تاج شهریاران
شمارهٔ ۳۷۹ — بوستان شد زرد روی از وصل باد مهرگان
شمارهٔ ۳۸۲ — ماهرویا روی در اقبال دارد بوستان
شمارهٔ ۳۸۰ — یک امشب زبهر من ای ساربان
شمارهٔ ۳۸۱ — به دارالملک باز آمد تن آسان
شمارهٔ ۳۸۵ — نوروز بساط نو گسترد به گلزاران
شمارهٔ ۳۸۸ — جشنی‌ است بس مبارک عیدی‌ است بس همایون
شمارهٔ ۳۸۹ — آن غالیه گون‌ زلف بر آن عارض گلگون
شمارهٔ ۳۸۷ — خدایا دور کن چشم بد از این دولت میمون
شمارهٔ ۳۹۱ — این روزگار فرخ وین موسم همایون
شمارهٔ ۳۹۲ — بتی ‌که حور بهشتی شود بر او مفتون
شمارهٔ ۳۸۶ — شدست روز همه خلق فَرّخ و میمون
شمارهٔ ۳۹۰ — صنع یزدان بی‌چگونه و چون
شمارهٔ ۳۹۷ — شد خراسان به‌سان خلد برین
شمارهٔ ۳۹۹ — عید قربان و ماه فروردین
شمارهٔ ۴۰۰ — ای به ملک و دولت و شاهی سزای آفرین
شمارهٔ ۳۹۸ — در زلف تو گویی‌که فکند ای صنم چین
شمارهٔ ۳۹۴ — خدای ماست خداوند آسمان و زمین
شمارهٔ ۳۹۵ — جهان را یادگارست از سلاطین
شمارهٔ ۳۹۶ — نگار من خط مشکین کشید بر نسرین
شمارهٔ ۳۹۳ — یکی جادوست صورت‌گر دلیل گنبد گردون
شمارهٔ ۴۰۳ — آفرین‌باد آفرین بر خسرو روی زمین
شمارهٔ ۴۰۱ — آمد آن فصلی کز او خرم شود روی زمین
شمارهٔ ۴۰۸ — ای مبارک فخر امت ای همایون مجددین
شمارهٔ ۴۰۲ — فزود قیمت دینار و قدر دانش و دین
شمارهٔ ۴۰۵ — ای ساقی نو آیین پیش آر جام زرین
شمارهٔ ۴۰۶ — همچو خورشید فلک روشن همی دارد زمین
شمارهٔ ۴۰۴ — بیافرید خداوند آسمان و زمین
شمارهٔ ۴۰۷ — زمان چو خلد برین شد زمین چو چرخ برین
شمارهٔ ۴۱۴ — آن بت که هست چهرهٔ خور پیش او رهین
شمارهٔ ۴۰۹ — از آن دندان چون پروین مرا شد دیده پر پروین
شمارهٔ ۴۱۲ — زباغ و راغ به آسیب لشکر تِشرین
شمارهٔ ۴۱۰ — دو محمد آفرید ایزد سزای آفرین
شمارهٔ ۴۱۶ — زهی خجسته و فرخنده باد فروردین
شمارهٔ ۴۱۱ — خدایگان زمان است و شهریار زمین
شمارهٔ ۴۱۳ — تو راست روی چو نسرین تازه‌ ای بت‌چین
شمارهٔ ۴۱۵ — همی فرازد دولت همی فزاید دین
شمارهٔ ۴۱۷ — ایا معزی برهانی این جمال ببین
شمارهٔ ۴۱۸ — باد میمون و مبارک بر شه روی زمین
شمارهٔ ۴۲۴ — آمد رسول عید و مه روزه نام او
شمارهٔ ۴۲۱ — دو چشم تو هستند فتّان و جادو
شمارهٔ ۴۲۰ — نگاه کرد خدای اندر آسمان و زمین
شمارهٔ ۴۱۹ — چنانکه ناصر دین هست پادشاه زمین
شمارهٔ ۴۲۳ — آن جهانداری که اصل دولت است ایام او
شمارهٔ ۴۲۲ — سمنبری‌ که فسونگر شدست عبهر او
شمارهٔ ۴۲۶ — ای روزگار ساخته آموزگار تو
شمارهٔ ۴۲۸ — ای تخت و گاه پادشهی جایگاه تو
شمارهٔ ۴۳۲ — گشاده‌روی و میان بسته بامدادِ پگاه
شمارهٔ ۴۲۹ — ای چرخ پیر بندهٔ تدبیر و رای تو
شمارهٔ ۴۲۷ — ای آسمان مُسَخّر حکمِ روانِ تو
شمارهٔ ۴۳۱ — نوبهار و آفتابی ای مبارک پادشاه
شمارهٔ ۴۳۰ — ای صدر دین و نصرت دین در بقای تو
شمارهٔ ۴۲۵ — تا دین مصطفی است تو هستی قوام او
شمارهٔ ۴۴۰ — هست‌ گویی به حکم بار خدای
شمارهٔ ۴۳۸ — ایا تن تو همه ساله پیش روح فدی
شمارهٔ ۴۳۴ — صدهزاران سال میمون باد جشن مهرماه
شمارهٔ ۴۳۹ — تا به ‌سلامت ‌به حِلّه ‌آمد سَلْمیٰ
شمارهٔ ۴۳۳ — گرفت صدر وزارت جمال و حشمت و جاه
شمارهٔ ۴۳۷ — ای تو را بر مه و زهره ز شب تیره ردی
شمارهٔ ۴۳۵ — شاها به خدمت آمد فرخنده مهرگانی
شمارهٔ ۴۳۶ — فرخنده باد و میمون بر شاه عیدِ اَضحی
شمارهٔ ۴۴۱ — شهریارا بر سر دولت نثاری کرده‌ای
شمارهٔ ۴۴۴ — ای به رخسار و به عارض آفتاب و مشتری
شمارهٔ ۴۴۶ — گشت تابنده ز گردون معالی قَمَری
شمارهٔ ۴۴۵ — ترک من دارد شکفته گُلستان بر مشتری
شمارهٔ ۴۴۷ — ماه است ساقی و قدح باده مشتری
شمارهٔ ۴۴۸ — چیست آن رخشنده و پاک و زدوده‌ گوهری
شمارهٔ ۴۴۳ — اگر به داد بود نام شاه دادگری
شمارهٔ ۴۴۲ — آن بت مجلس فروز امروز اگر با ماستی
شمارهٔ ۴۵۲ — ای جُسته جفاکاری جَسته ز وفاداری
شمارهٔ ۴۵۳ — ایا شاهی‌که عالم را همی زیر عَلَم داری
شمارهٔ ۴۵۴ — ای بر سمن از مشک به عمدا زده خالی
شمارهٔ ۴۵۰ — چون سخن گوید یابم ز دهانش خبری
شمارهٔ ۴۵۵ — بر هوا ابر بهاری سیم پالاید همی
شمارهٔ ۴۵۶ — سمنبرا، صنما، یارِ غمگسار منی
شمارهٔ ۴۵۱ — نبود چون تو مَلِک در جهان جهانداری
شمارهٔ ۴۴۹ — تیره شد ماه خرد بر آسمان مهتری
شمارهٔ ۴۶۴ — رسد هر ساعت از دولت نشانی
شمارهٔ ۴۶۱ — شهنشه ملک شاه الب ارسلانی
شمارهٔ ۴۶۲ — دلم چون دهان کرد کوچک دهانی
شمارهٔ ۴۶۰ — چو تو ندید و نبیند زمانه سلطانی
شمارهٔ ۴۵۹ — ایا شهریاری که صاحب قرانی
شمارهٔ ۴۵۷ — ای زلف دلبر من پربند و پرشکنی
شمارهٔ ۴۵۸ — مخوان فسانهٔ افراسیابِ تورانی
شمارهٔ ۴۶۳ — نگارا ماه‌ گردونی سوارا سرو بستانی
شمارهٔ ۴۶۷ — ای خداوندی که در روی زمین داور تویی
شمارهٔ ۴۶۵ — دل بری ای زلف جانان و ستم بر جان ‌کنی
شمارهٔ ۴۶۶ — ای خداوندی که تاج دین پیغمبر تویی