شمارهٔ ۱۳۶ امیر معزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیان‌گر آن است که هر شاهی که دارای قدرت و خوشبختی جوانی بود، هر دو را رها کرد و خود را از میان مردم کنار کشید. خداوند تو را به عنوان شاه جهان قرار داد و هر دو نعمت را به تو عطا کرد و گفت که برای همیشه پایدار بمانی.