رباعیات — امیر معزی

Name: رباعیات — امیر معزی
Author: امیر معزی نیشابوری

امیر معزی نیشابوری / امیر معزی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — ای تاخته از جهان جهانبانان را
شمارهٔ ۴ — شاها ادبی کن فلک بد خو را
شمارهٔ ۶ — جاوید شها عز و شرف باد تو را
شمارهٔ ۵ — شاها همه تدبیر صواب است تو را
شمارهٔ ۱ — گر سینه بخست شاه سنجر ما را
شمارهٔ ۸ — خورشید چو بیند ای مَلَک راٰی تو را
شمارهٔ ۲ — بیقدرکند رخ تو لالستان را
شمارهٔ ۷ — مهرست ظفر نگین فرمان تو را
شمارهٔ ۱۱ — بر خلق توراست پادشاهی ملکا
شمارهٔ ۱۲ — در زلف تو آویخته دلبندی ها
شمارهٔ ۱۳ — ای جام تو آب و آتش ناب شراب
شمارهٔ ۱۴ — یازنده‌تر از روزشماری ای شب
شمارهٔ ۱۵ — تا شاه نشاط دجله کردست امشب
شمارهٔ ۹ — خورشید فلک سجده برد رأی تو را
شمارهٔ ۱۰ — ای شاه چو بیند آسمان رای تو را
شمارهٔ ۱۶ — کوه از صف ترکان ملک ‌گردد پست
شمارهٔ ۱۷ — ای شاه زمین بر آسمان داری تخت
شمارهٔ ۲۲ — گر خصم نخواست از حسد کار توراست
شمارهٔ ۲۰ — تا شاه گشاده دست بر تخت نشست
شمارهٔ ۲۳ — گر نور مه و روشنی شمع توراست
شمارهٔ ۱۸ — ای داده به تو خدای جاه پدرت
شمارهٔ ۱۹ — بر خاک سر کوی تو ای عشق پرست
شمارهٔ ۲۱ — این ابر که دُرّ شاهوار آوردست
شمارهٔ ۲۴ — شاها همه آشوب ز بدخواه تو خاست
شمارهٔ ۲۶ — ای شاه به دولت از جهان بهر توراست
شمارهٔ ۲۷ — ای شاه زمانه بخت پیروز تو راست
شمارهٔ ۲۸ — رخشنده چو مهرست ضمیری که تو راست
شمارهٔ ۳۰ — علم تو زعلم خضر و آصف بیش است
شمارهٔ ۳۱ — آن ابر که خاطرش به خاطر برق است
شمارهٔ ۲۹ — با لشکر عشق تو مباهات خوش است
شمارهٔ ۲۵ — شاها اثر صبوح کاری عجب است
شمارهٔ ۳۲ — هر چند که بر زمانه فرمان من است
شمارهٔ ۳۴ — دولت‌ که همه جهان به‌سنجر دادست
شمارهٔ ۳۶ — آتش تیغی و تا به محشر تف توست
شمارهٔ ۳۵ — نور ملک ای ملک به نام تو درست
شمارهٔ ۳۷ — ای شاه دل روشن تو جوشن توست
شمارهٔ ۴۰ — تا دین باشد به جز یکی یزدان نیست
شمارهٔ ۳۸ — ای یار چو روزگار یار من و توست
شمارهٔ ۳۳ — مخلوق فراوان است الله یکی است
شمارهٔ ۳۹ — دولت ‌که تو را داد به من زایل نیست
شمارهٔ ۴۲ — در عشق توام امید بهروزی نیست
شمارهٔ ۴۳ — در راه نسا ای ملک پاک سرشت
شمارهٔ ۴۴ — آن‌کس‌که چراغ مهر تو در بر یافت
شمارهٔ ۴۶ — ای شاه فلک یاد تو را نوش گرفت
شمارهٔ ۴۸ — ای راحت جان ما ز دو مرجانت
شمارهٔ ۴۵ — تا از برم آن یار پسندیده برفت
شمارهٔ ۴۱ — بیدادی و فتنه در جهان آیین نیست
شمارهٔ ۴۷ — گر یابد زهره آگهی از نامت
شمارهٔ ۵۰ — خالق همه اقبال خلایق به تو داد
شمارهٔ ۵۲ — هرگز دل تو به هیچکس شاد مباد
شمارهٔ ۵۱ — باکم ز منی پای تو اندر گل باد
شمارهٔ ۵۳ — گیتی ملکا جز به تو آباد مباد
شمارهٔ ۵۵ — ای ناصر دین ناصر تو یزدان باد
شمارهٔ ۵۴ — هر کار که هست جز به‌ کام تو مباد
شمارهٔ ۵۶ — دلها همه در زلف تو آویخته باد
شمارهٔ ۴۹ — از تیغ چو آب تو به رزم آتش زاد
شمارهٔ ۶۴ — ایزد که بنای دولتت عالی کرد
شمارهٔ ۵۷ — ایزد ملکا سعادت جم به تو داد
شمارهٔ ۶۰ — ای صدر جهان هرکه می‌کین تو خورد
شمارهٔ ۵۹ — ای از همه خسروان چو افریدون فرد
شمارهٔ ۵۸ — تا دولت تو به گرد گردون گردد
شمارهٔ ۶۱ — عشقت صنما به روی‌ زردم دارد
شمارهٔ ۶۲ — جانی‌که زمهر توست نقصان نبرد
شمارهٔ ۶۳ — تا عصمت ایزدت نکوخواه نکرد
شمارهٔ ۶۷ — ای شاه زمین فلک سریرتو سزد
شمارهٔ ۶۸ — سلطان علم عدل به هر عالم زد
شمارهٔ ۷۰ — چون شاه سرای پرده بر هامون زد
شمارهٔ ۷۱ — هر شب که وصال یار دلبر باشد
شمارهٔ ۶۹ — من با تو بتا نفس نمی‌یارم زد
شمارهٔ ۷۲ — گر نعمت دشمنت ز حد بیرون شد
شمارهٔ ۶۵ — چون شاه جهان کمان کشیدن گیرد
شمارهٔ ۶۶ — هر تیر که شاه تیر گیر اندازد
شمارهٔ ۷۵ — چون رخ بگشاد آن نگار دلبند
شمارهٔ ۸۰ — در عشق تو زیر و بم هم‌آواز منند
شمارهٔ ۷۹ — ای شاه بنای ملک محکم به‌تو ماند
شمارهٔ ۷۷ — از هیبت تو به روم کفار نماند
شمارهٔ ۷۶ — گر ابر به جود خویشتن را چو تو خواند
شمارهٔ ۷۸ — در عشق تو ای صنم مرا رای نماند
شمارهٔ ۷۳ — تا فتح تو تاریخ مسلمانی شد
شمارهٔ ۷۴ — چون شاه سوی تخت سرافراز آمد
شمارهٔ ۸۴ — هر شب که رهی فال ز روی تو زند
شمارهٔ ۸۵ — ترکان ملک با خرد و باهوشند
شمارهٔ ۸۶ — خصمان ملک چو جغد در ویرانند
شمارهٔ ۸۳ — چون باز خیال تو پر و بال زند
شمارهٔ ۸۷ — گر بر فلک از تاجوران راه کنند
شمارهٔ ۸۲ — خصمان تو لاف سپر زرد زدند
شمارهٔ ۸۸ — ای شاه تورا ماه نگین خواهد بود
شمارهٔ ۸۱ — تیراندازان همه گرو در بستند
شمارهٔ ۹۵ — خرگه زند وکارکسی نگشاید
شمارهٔ ۹۰ — از عمر شبی به‌ کام دل دوشم بود
شمارهٔ ۹۶ — سلطان جهان برکیارق باید
شمارهٔ ۹۱ — حیرت همه در درنگ و سنگ تو بود
شمارهٔ ۸۹ — تا چند دل تو چشمهٔ نور بود
شمارهٔ ۹۳ — هر بزم که کردی همه بهروزی بود
شمارهٔ ۹۴ — دجله ملکا زمان زمان بفزاید
شمارهٔ ۹۲ — هرکس که سزای افسر وگاه بود
شمارهٔ ۹۷ — از درگه تو ملوک را تاج آید
شمارهٔ ۱۰۰ — حوران سپاهت ای شه شیر شکر
شمارهٔ ۹۹ — چون آتش خاطر مرا شاه بدید
شمارهٔ ۱۰۱ — دست مَلِک ملوکِ عالم‌ْ سنجر
شمارهٔ ۹۸ — شاها چو دلت در صف تدبیر آید
شمارهٔ ۱۰۴ — چون نرگس اگر نهیم در خاکستر
شمارهٔ ۱۰۲ — چون بر دل و سر نهم دو دست ای دلبر
شمارهٔ ۱۰۳ — ای رفته ز خانه مدتی سوی سفر
شمارهٔ ۱۰۷ — ای دشمن تو به قبضهٔ قهر اندر
شمارهٔ ۱۱۱ — گر بخت بلند خواهی و عمر دراز
شمارهٔ ۱۰۹ — ای شاه کجا گرم کنی بارهٔ بور
شمارهٔ ۱۰۵ — هستند به بزمت ای شه شیر شکار
شمارهٔ ۱۱۰ — خستی دل من به غمزه ای بدر منیر
شمارهٔ ۱۰۶ — شاها خردت هست به می خوردن یار
شمارهٔ ۱۱۲ — از کوی تو تا کوی من ای شمع طراز
شمارهٔ ۱۰۸ — هرگز نشوم من از بت و باده صبور
شمارهٔ ۱۱۶ — در عشق تو بی‌روان نَوان بودم دوش
شمارهٔ ۱۱۷ — دستور و شهنشه از جهان رایت خوش
شمارهٔ ۱۱۵ — شاهی که به رزم کاویان داشت درفش
شمارهٔ ۱۱۴ — از جور قد بلند و موی پستش
شمارهٔ ۱۲۰ — تا دید زمانه در دلم غایت عشق
شمارهٔ ۱۱۹ — چون ابر کف تو بیند ای خسرو شرق
شمارهٔ ۱۱۸ — نشناخت ملک سعادت اختر خویش
شمارهٔ ۱۱۳ — چون چشم تو بر دلم شود تیر انداز
شمارهٔ ۱۲۳ — سقای ملک گرفت چنگ اندر چنگ
شمارهٔ ۱۲۶ — ای سیمبر از عشق تو در رشته شدم
شمارهٔ ۱۲۱ — چشمی دارم ز اشک پیمانهٔ عشق
شمارهٔ ۱۲۷ — هر شب غم تو به مه اشارت‌کُنَدَم
شمارهٔ ۱۲۴ — ای تیغ تو با قوت مریخ و زحل
شمارهٔ ۱۲۵ — از روضهٔ حسن تو نگاری رسدم
شمارهٔ ۱۲۸ — ای یار شبی که بی‌رخت بگذارم
شمارهٔ ۱۲۲ — ای کرده همه جهان ز ناپاکان پاک
شمارهٔ ۱۳۴ — چشم من و چشم آن بت تنگ دهان
شمارهٔ ۱۳۰ — هر شب ز غم تو دل ز جان برگیرم
شمارهٔ ۱۲۹ — گرچه دل و سینه‌ کان گوهر دارم
شمارهٔ ۱۳۶ — هر شاه که داشت دولت و بخت جوان
شمارهٔ ۱۳۵ — تیغ ملک شرق خداوند جهان
شمارهٔ ۱۳۱ — گه سرو بلند حله بوشت خوانم
شمارهٔ ۱۳۳ — مستم ملکا و هر چه اکنون‌گویم
شمارهٔ ۱۳۲ — ای‌ گوی زَنَخ سخن ز گویت ‌گویم
شمارهٔ ۱۴۰ — ای چرخ‌کمر مبند برکینه من
شمارهٔ ۱۴۱ — نازید به گرز گاوسار افریدون
شمارهٔ ۱۴۲ — گر حاجب و چاوش تو ای ناصر دین
شمارهٔ ۱۴۳ — ای شاه زتو تخت همی نازد و زین
شمارهٔ ۱۳۷ — نه با منی ار چه همنشینی با من
شمارهٔ ۱۴۴ — ای حیدر و جمشید به شمشیر و نگین
شمارهٔ ۱۳۸ — رفتی و به یک بارگرفتی کم من
شمارهٔ ۱۳۹ — بگرفت شها قضای بد دامن من
شمارهٔ ۱۴۵ — ای شاه جهان دو گوشهٔ روی زمین
شمارهٔ ۱۵۰ — خصمی‌که بر او فسوس کرد اختر او
شمارهٔ ۱۴۶ — ای برده به شمشیر همه ملک تگین
شمارهٔ ۱۴۸ — خصمی‌که ستم بود همه همت او
شمارهٔ ۱۴۷ — زین فتح‌ که‌ کرد شاه در کشور چین
شمارهٔ ۱۴۹ — سروی‌که بنفشه برگل آمد بر او
شمارهٔ ۱۵۲ — ای کرده سپهر و اختران یاری تو
شمارهٔ ۱۵۱ — ای نور مه از جمال رخسارهٔ تو
شمارهٔ ۱۵۴ — خورشید بر آسمان نپیماید راه
شمارهٔ ۱۵۵ — دارند همه شگفت میران سپاه
شمارهٔ ۱۵۹ — افروخته دولت شه عالم رای
شمارهٔ ۱۶۰ — ای رایت و رای تو همایون چو همای
شمارهٔ ۱۵۶ — خصمان تو رسم بد نهادند همه
شمارهٔ ۱۵۷ — ای پیش تو حاسدانت‌ را سنگی نه
شمارهٔ ۱۵۸ — پروین و ستارگان گردون پیمای
شمارهٔ ۱۵۳ — ای شاه چو آسمان کمان داری تو
شمارهٔ ۱۶۱ — شاها در فتح بر تو بگشاد خدای
شمارهٔ ۱۶۴ — از بهر جمال چهرهٔ همچو پری
شمارهٔ ۱۶۶ — ای باخته عشق در جهان با دگری
شمارهٔ ۱۶۵ — در بر ملکا دل توانگر داری
شمارهٔ ۱۶۲ — دامی که در آن دام شکارم کردی
شمارهٔ ۱۶۳ — ای عشق تو عمرم به کران آوردی
شمارهٔ ۱۶۷ — هر سال به‌کار ملک بیدار تری
شمارهٔ ۱۶۸ — هر دم زا‌دمی‌ خجسته دیدار تری
شمارهٔ ۱۷۵ — ای ماه کمان شهریاری گویی
شمارهٔ ۱۶۹ — زاهد نکند توبه به زهد ای ساقی
شمارهٔ ۱۷۰ — خور گوید کاشکی که زرین تنمی
شمارهٔ ۱۷۲ — این مجلس شاه و گل‌فشان اندروی
شمارهٔ ۱۷۱ — ای شاه نگویمت که چون گردونی
شمارهٔ ۱۷۳ — لبیک دهد بخت چو آواز دهی
شمارهٔ ۱۷۴ — یار از غم من خبر ندارد گویی