شمارهٔ ۱۷۴ امیر معزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل شاعر از احساس تنهایی و غم خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که یار او از ناراحتی‌هایش بی‌خبر است و گویی خواب است. شب‌هایش تاریک و طولانی است و به نظر می‌رسد که هیچ امیدی به صبح و روشنی ندارد. شاعر با ناامیدی در انتظار روزی بهتر است، اما احساس می‌کند که یار او حتی به یادش نیست.