شمارهٔ ۷۶ امیر معزی
امیر معزی نیشابوری / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر ابر به جود خویشتن را چو تو خواند
فراش تو بود او همی‌گرد نشاند
هر چند بسی گهر پراکند و فشاند
آخر گهرش نماند و بی‌کار بماند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به این معناست که اگر ابر به وفاداری خود به تو اشاره کند، مانند خدمتگزار تو خواهد بود و دور تو جمع می‌شود. هرچند که او به ظاهر زیبایی‌ها و جواهرات زیادی می‌پاشد، در نهایت چیزی از آن باقی نمی‌ماند و بی‌فعالیت می‌ماند. در واقع، این شعر به موقتی بودن زیبایی‌ها و نعمت‌ها اشاره دارد.