غزل شمارهٔ ۲۳۵ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای روی خوب تو سبب زندگانیم
یک روزه وصل تو طرب جاودانیم
جز با جمال تو نبود شادمانیم
جز با وصال تو نبود کامرانیم
بی‌یاد روی خوب تو ار یک نفس زنم
محسوب نیست آن نفس از زندگانیم
دردی نهانیست مرا از فراق تو
ای شادی تو آفت درد نهانیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و محبوبیت معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود او علت زندگی‌اش است. او بیان می‌کند که هیچ شادی و خوشی بدون وصال معشوق وجود ندارد و هر لحظه که دور از یاد او باشد، مانند مرده‌ای است که زندگی ندارد. شاعر از درد فراق و longing برای محبوب صحبت می‌کند و او را منبع شادی و تسکین دردهایش می‌داند.