غزلیات — دیوان اشعار انوری

Name: غزلیات — دیوان اشعار انوری
Author: انوری ابیوردی

انوری ابیوردی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۶ — گر باز دگرباره ببینم مگر او را
غزل شمارهٔ ۳ — ای کرده خجل بتان چین را
غزل شمارهٔ ۲ — جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم تو را
غزل شمارهٔ ۴ — ای کرده در جهان غم عشقت سمر مرا
غزل شمارهٔ ۵ — تا بود در عشق آن دلبر گرفتاری مرا
غزل شمارهٔ ۷ — از دور بدیدم آن پری را
غزل شمارهٔ ۱ — بیا ای جان، بیا ای جان، بیا فریاد رس ما را
غزل شمارهٔ ۸ — جانا به جان رسید ز عشق تو کار ما
غزل شمارهٔ ۱۲ — خه از کجات پرسم چونست روزگارت
غزل شمارهٔ ۱۶ — جرم رهی دوستی روی تست
غزل شمارهٔ ۱۵ — تا دل مسکین من در کار تست
غزل شمارهٔ ۱۳ — در همه عالم وفاداری کجاست
غزل شمارهٔ ۹ — ای غارت عشق تو جهان‌ها
غزل شمارهٔ ۱۴ — غم عشق تو از غمها نجاتست
غزل شمارهٔ ۱۰ — ای از بنفشه ساخته گلبرگ را نقاب
غزل شمارهٔ ۱۱ — خه‌خه به نام ایزد آن روی کیست یارب
غزل شمارهٔ ۲۰ — گلبن عشق تو بی‌خار آمدست
غزل شمارهٔ ۲۲ — کارم ز غمت به جان رسیدست
غزل شمارهٔ ۲۱ — پایم از عشق تو در سنگ آمدست
غزل شمارهٔ ۱۷ — دل در آن یار دلاویز آویخت
غزل شمارهٔ ۱۸ — ای به دیدهٔ دریغ خاک درت
غزل شمارهٔ ۲۳ — حسن را از وفا چه آزارست
غزل شمارهٔ ۲۴ — معشوقه به رنگ روزگارست
غزل شمارهٔ ۱۹ — رخت مه را رخ و فرزین نهادست
غزل شمارهٔ ۲۷ — یارب چه بلا که عشق یارست
غزل شمارهٔ ۲۶ — ای یار مرا غم تو یارست
غزل شمارهٔ ۳۰ — مهرت به دل و به جان دریغست
غزل شمارهٔ ۲۵ — ز عشق تو نهانم آشکارست
غزل شمارهٔ ۳۱ — ای برادر عشق سودایی خوشست
غزل شمارهٔ ۲۸ — هر شکن در زلف تو از مشک دالی دیگرست
غزل شمارهٔ ۲۹ — امید وصل تو کاری درازست
غزل شمارهٔ ۳۲ — کار دل از آرزوی دوست به جانست
غزل شمارهٔ ۳۸ — عشق تو دل را نکو پیرایه‌ایست
غزل شمارهٔ ۳۳ — عشق تو از ملک جهان خوشترست
غزل شمارهٔ ۳۷ — جمالت بر سر خوبی کلاهست
غزل شمارهٔ ۳۶ — مرا دانی که بی‌تو حال چونست
غزل شمارهٔ ۴۰ — بازماندم در غم و تیمار او تدبیر چیست
غزل شمارهٔ ۳۴ — عشق تو قضای آسمانست
غزل شمارهٔ ۳۹ — هرکس که غم ترا فسانه‌ست
غزل شمارهٔ ۳۵ — هرکه چون من به کفرش ایمانست
غزل شمارهٔ ۴۲ — ماه چون چهرهٔ زیبای تو نیست
غزل شمارهٔ ۴۴ — روی برگشتنم از روی تو نیست
غزل شمارهٔ ۴۵ — جانا دلم از خال سیاه تو به حالیست
غزل شمارهٔ ۴۳ — از تو بریدن صنما روی نیست
غزل شمارهٔ ۴۸ — مکن ای دل که عشق کار تو نیست
غزل شمارهٔ ۴۱ — دل بی‌تو به صدهزار زاریست
غزل شمارهٔ ۴۷ — در همه مملکت مرا جانیست
غزل شمارهٔ ۴۶ — عشق تو بی‌روی تو درد دلیست
غزل شمارهٔ ۵۲ — رایت حسن تو از مه برگذشت
غزل شمارهٔ ۵۶ — مرا با دلبری کاری بیفتاد
غزل شمارهٔ ۵۳ — یار ما را به هیچ برنگرفت
غزل شمارهٔ ۴۹ — بی‌مهر جمال تو دلی نیست
غزل شمارهٔ ۵۱ — باز کی گیرم اندر آغوشت
غزل شمارهٔ ۵۴ — سخت خوشی چشم بدت دورباد
غزل شمارهٔ ۵۰ — یار با من چون سر یاری نداشت
غزل شمارهٔ ۵۵ — از بس که کشیدم از تو بیداد
غزل شمارهٔ ۵۷ — هرکس که ز حال من خبر یابد
غزل شمارهٔ ۵۸ — جان ز رازت خبر نمی‌یابد
غزل شمارهٔ ۶۲ — عشق تو بر هرکه عافیت به‌سر آرد
غزل شمارهٔ ۶۱ — یار گرد وفا نمی‌گردد
غزل شمارهٔ ۶۰ — حسنت اندر جهان نمی‌گنجد
غزل شمارهٔ ۵۹ — در دور تو کم کسی امان یابد
غزل شمارهٔ ۶۴ — عشق هر محنتی به روی آرد
غزل شمارهٔ ۶۳ — یار دل در میان نمی‌آرد
غزل شمارهٔ ۷۰ — یار با هرکسی سری دارد
غزل شمارهٔ ۶۶ — تا ماه‌رویم از من رخ در حجیب دارد
غزل شمارهٔ ۶۹ — جان نقش رخ تو بر نگین دارد
غزل شمارهٔ ۶۷ — مرا تا کی فلک رنجور دارد
غزل شمارهٔ ۷۱ — دلبر هنوز ما را از خود نمی‌شمارد
غزل شمارهٔ ۷۲ — تا کار مرا وصل تو تیمار ندارد
غزل شمارهٔ ۶۵ — زلف تو تکیه بر قمر دارد
غزل شمارهٔ ۶۸ — با قد تو قد سرو خم دارد
غزل شمارهٔ ۷۳ — به بیل عشق تو دل گل ندارد
غزل شمارهٔ ۷۵ — آرزوی روی تو جانم ببرد
غزل شمارهٔ ۷۹ — حلقهٔ زلف تو بر گوش همی جان ببرد
غزل شمارهٔ ۷۴ — دلم را انده جان می‌ندارد
غزل شمارهٔ ۷۶ — بدیدم جهان را نوایی ندارد
غزل شمارهٔ ۷۸ — عشقم این بار جان بخواهد برد
غزل شمارهٔ ۷۷ — بتی دارم که یک ساعت مرا بی‌غم بنگذارد
غزل شمارهٔ ۸۰ — روی تو آرام دلها می‌برد
غزل شمارهٔ ۸۴ — جمالش از جهان غوغا برآورد
غزل شمارهٔ ۸۵ — باز دستم به زیر سنگ آورد
غزل شمارهٔ ۸۷ — هر کرا با تو کار درگیرد
غزل شمارهٔ ۸۸ — مرا صورت نمی‌بندد که دل یاری دگر گیرد
غزل شمارهٔ ۸۶ — حسنش از رخ چو پرده برگیرد
غزل شمارهٔ ۸۲ — عشقِ تو را خرد نباید شمرد
غزل شمارهٔ ۸۳ — ای مانده من از جمالِ تو فرد
غزل شمارهٔ ۸۱ — صبر کن ای تن که آن بیداد هجران بگذرد
غزل شمارهٔ ۹۱ — نه وعدهٔ وصلت انتظار ارزد
غزل شمارهٔ ۹۳ — درد تو صدهزار جان ارزد
غزل شمارهٔ ۹۲ — جانا دهان تنگت صد تنگ شکر ارزد
غزل شمارهٔ ۹۴ — از وصل تو آتش جگر خیزد
غزل شمارهٔ ۹۵ — چون کسی نیست که از عشق تو فریاد رسد
غزل شمارهٔ ۹۰ — دل راه صلاح برنمی‌گیرد
غزل شمارهٔ ۸۹ — نه دل کم عشق یار می‌گیرد
غزل شمارهٔ ۹۶ — دست در وصل یار می‌نرسد
غزل شمارهٔ ۹۸ — هرچه با من کنی روا باشد
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — رنگ عاشق چو زعفران باشد
غزل شمارهٔ ۹۷ — دردم فزود و دست به درمان نمی‌رسد
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — ترا کز نیکوان یاری نباشد
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — مرا گر چون تو دلداری نباشد
غزل شمارهٔ ۹۹ — نه چو شیرین لبت شکر باشد
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — بی‌عشق توام به سر نخواهد شد
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — حسن تو بر ماه لشکر می‌کشد
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — با روی دِلَفروزت سامان بنمی‌ماند
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — رخ خوبت خدای می‌داند
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — نه در وصال تو بختم به کام دل برساند
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — زلفت چو به دلبری درآمد
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — عجب عجب که ترا یاد دوستان آمد
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — بدرود شب دوش که چون ماه برآمد
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — جانا دلم از غمت به جان آمد
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — مرا تاثیر عشقت بر دل آمد
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — هرچه مرا روی تو به روی رساند
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — حسن تو گر بر همین قرار بماند
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — طاقت عشق تو زین بیشم نماند
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — مرا مرنجان کایزد ترا برنجاند
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — عشق تو ز دل برید نتواند
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — درد تو دلا نهان نماند
غزل شمارهٔ ۱۱۸ — در همه آفاق دلداری نماند
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — گل رخسار تو چون دسته بستند
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — نوبت حسن ترا لطف تو گر پنج کند
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — جان وصال تو تقاضا می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — آن شوخ دیده دیده چو بر هم نمی‌زند
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — دل به عشقش رخ به خون تر می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — معشوق دل ببرد و همی قصد دین کند
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — هرچ از وفا به جای من آن بی‌وفا کند
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — گر وفا با جمال یار کند
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — هرکرا عشقت به هم برمی‌زند
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — یار در خوبی قیامت می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — عالمی در ره تو حیرانند
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — یارم این بار، بار می‌ندهد
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — گرد ترا دل همی چنان خواهد
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — دوش آنکه همه جهان ما بود
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — حسن تو عشق من افزون می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — زلفش اندر جور تلقین می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — هرکه دل بر چون تو دلداری نهد
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — ای دلبر عیار ترا یار توان بود
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — من آن نیم که مرا بی‌تو جان تواند بود
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — آن روزگار کو که مرا یار یار بود
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — دوش تا صبح یار در بر بود
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — آنچه بر من در غم آن نامسلمان می‌رود
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — دست در روزگار می‌نشود
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — آب جمال جمله به جوی تو می‌رود
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — وصلت به آبِ دیده میسر نمی‌شود
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — یا وصل ترا عنایتی باید
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — دوستی یک دلم همی باید
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — صبر با عشق بس نمی‌آید
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — درد سر دل به سر نمی‌آید
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — دل در هوست ز جان برآید
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — چون نیستی آنچنان که می‌باید
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — آنرا که غمت ز در درآید
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — ز هجران تو جانم می‌برآید
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — ز عمرم بی‌تو درد دل فزاید
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — چو کاری ز یارم همی برنیاید
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — طاقتم در فراق تو برسید
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — ساقیا بادهٔ صبوح بیار
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — ز عهد تو بوی وفا می‌نیاید
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — از نازکی که رنگ رخ یار می‌نماید
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — غارتِ عشقت به دل و جان رسید
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — به عمری در کفم یاری نیاید
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — هیچ دانی که سرِ صحبتِ ما دارد یار
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — دلدار به طبع گشت رام آخر
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — ای شده از رخ تو تاب قمر
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — ای پسر بردهٔ قلندر گیر
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — سلام علیک ای جفا پیشه یار
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — ای غم تو جسم را جانی دگر
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — دلا در عاشقی جانی زیان‌گیر
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — ای جهان را به حضرت تو نیاز
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — چارهٔ عشق تو نداند کس
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — جانا به غریبستان چندین بنماند کس
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — نگارا بر سر عهد و وفا باش
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — دوش در ره نگارم آمد پیش
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — قیامت می‌کنی ای کافر امروز
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — تختهٔ عشق برنوشتم باز
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — جمالت عشق می‌افزاید امروز
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — باز دوش آن صنم باده‌فروش
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — کرا در شهر برگویم غم دل
غزل شمارهٔ ۱۷۹ — ساقی اندر خواب شد خیز ای غلام
غزل شمارهٔ ۱۸۱ — تا به مهر تو تولا کرده‌ام
غزل شمارهٔ ۱۸۳ — تا رنگ مهر از رخ روشن گرفته‌ام
غزل شمارهٔ ۱۸۴ — یعلم‌الله که دوست‌دار توام
غزل شمارهٔ ۱۸۲ — به دو چشم تو که تا زنده‌ام
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — به جان آمد مرا کار از دل خویش
غزل شمارهٔ ۱۸۰ — مست از درم درآمد دوش آن مهِ تمام
غزل شمارهٔ ۱۹۱ — برآنم کز تو هرگز برنگردم
غزل شمارهٔ ۱۹۲ — ای مسلمانان ز جان سیر آمدم
غزل شمارهٔ ۱۸۵ — روی ندارم که روی از تو بتابم
غزل شمارهٔ ۱۹۰ — دردا و دریغا که دل از دست بدادم
غزل شمارهٔ ۱۸۶ — کس نداند کز غمت چون سوختم
غزل شمارهٔ ۱۸۸ — دل از خوبان دیگر برگرفتم
غزل شمارهٔ ۱۸۹ — ای زلف تابدار ترا صدهزار خم
غزل شمارهٔ ۱۸۷ — آخر در زهد و توبه دربستم
غزل شمارهٔ ۱۹۳ — در دستِ غمِ یارِ دلارام بماندم
غزل شمارهٔ ۱۹۶ — زیر بار غمی گرفتارم
غزل شمارهٔ ۱۹۷ — هرچند به جای تو وفا دارم
غزل شمارهٔ ۱۹۵ — دل باز به عاشقی درافکندم
غزل شمارهٔ ۱۹۹ — تا به کوی تو رهگذر دارم
غزل شمارهٔ ۱۹۴ — بدان عزمم که دیگر ره به میخانه کمر بندم
غزل شمارهٔ ۱۹۸ — بیا که با سر زلف تو کارها دارم
غزل شمارهٔ ۲۰۰ — درد دل هر زمان فزون دارم
غزل شمارهٔ ۲۰۲ — هرچند غمِ عشقت پوشیده همی دارم
غزل شمارهٔ ۲۰۳ — جز سر پیوند آن نگار ندارم
غزل شمارهٔ ۲۰۴ — داری خبر که در غمت از خود خبر ندارم
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — نگارا جز تو دلداری ندارم
غزل شمارهٔ ۲۰۵ — یارم تویی به عالم یار دگر ندارم
غزل شمارهٔ ۲۰۶ — اگر نقش رخت بر جان ندارم
غزل شمارهٔ ۲۰۱ — عشقت اندر میان جان دارم
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — گر عزیزم بر تو گر خوارم
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — عمر بی‌تو به سر چگونه برم
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — کار جهان نگر که جفای که می‌کشم
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — پای بر جای نیست همنفسم
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — دل رفت و این بتر بر دلبر نمی‌رسم
غزل شمارهٔ ۲۱۱ — کارم به جان رسید و به جانان نمی‌رسم
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — نو به نو هر روز باری می‌کشم
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — بیا تا ببینی که من بر چه کارم
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — ای آرزوی جانم در آرزوی آنم
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — از عشقت ای شیرین صنم گرچه به سر برمی‌زنم
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — ای دوست‌تر از جانم زین بیش مرنجانم
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — ره فراکار خود نمی‌دانم
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — تو دانی که من جز تو کس را ندانم
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — ترا من دوست می‌دارم ندانم چیست درمانم
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — جانا ز غم عشق تو امروز چنانم
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — بیا ای راحت جانم که جان را بر تو افشانم
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — من که باشم که تمنای وصال تو کنم
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — باز چون در خورد همت می‌کنم
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — بی‌تو جانا زندگانی می‌کنم
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — دل را به غمت نیاز می‌بینم
غزل شمارهٔ ۲۳۲ — چه گویی با تو درگیرد که از بندی برون آیم
غزل شمارهٔ ۲۳۱ — روز دو از عشق پشیمان شوم
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — سر آن دارم کامروز بر یار شوم
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — هر غم که ز عشق یار می‌بینم
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — تا نپنداری که دستان می‌کنم
غزل شمارهٔ ۲۳۸ — ای بندهٔ روی تو خداوندان
غزل شمارهٔ ۲۳۹ — عشق بر من سر نخواهد آمدن
غزل شمارهٔ ۲۳۳ — تا رخت دل اندر سر زلف تو نهادیم
غزل شمارهٔ ۲۳۵ — ای روی خوب تو سبب زندگانیم
غزل شمارهٔ ۲۳۶ — دل بدادیم و جان نمی‌خواهیم
غزل شمارهٔ ۲۴۰ — عاشقی چیست مبتلا بودن
غزل شمارهٔ ۲۳۴ — آخر به مراد دل رسیدیم
غزل شمارهٔ ۲۳۷ — درمان دل خود از که جویم
غزل شمارهٔ ۲۴۸ — ز من برگشتی ای دلبر دریغا روزگار من
غزل شمارهٔ ۲۴۱ — هم مصلحت نبینی رویی به ما نمودن
غزل شمارهٔ ۲۴۷ — شرم دار آخر جفا چندین مکن
غزل شمارهٔ ۲۴۴ — ای بتِ یغما! دلم یغما مکن
غزل شمارهٔ ۲۴۵ — ز من چهرهٔ خویش پنهان مکن
غزل شمارهٔ ۲۴۲ — آتش ای دلبر مرا بر جان مزن
غزل شمارهٔ ۲۴۳ — به عمری آخرم روزی وفا کن
غزل شمارهٔ ۲۴۶ — روی خوب خویش را پنهان مکن
غزل شمارهٔ ۲۵۱ — ایمن ز عارض تو این خط سیاه تو
غزل شمارهٔ ۲۵۲ — ای قبای حسن بر بالای تو
غزل شمارهٔ ۲۵۵ — جرم رهی دوستی روی تو
غزل شمارهٔ ۲۴۹ — ای باد صبحدم خبری ده ز یار من
غزل شمارهٔ ۲۵۰ — چو کرد خیمهٔ حسنت طناب خویش مکین
غزل شمارهٔ ۲۵۴ — ای جان من به جان تو کز آرزوی تو
غزل شمارهٔ ۲۵۳ — ترک من ای من سگ هندوی تو
غزل شمارهٔ ۲۵۶ — ای مردمان بگویید آرام جان من کو
غزل شمارهٔ ۲۶۱ — تا دل من برده‌ای قصد جفا کرده‌ای
غزل شمارهٔ ۲۶۲ — سهل می‌گیرم چو با ما کرده‌ای
غزل شمارهٔ ۲۶۴ — بر مه از عنبر عذار آورده‌ای
غزل شمارهٔ ۲۵۹ — ای رخت رشکِ آفتاب شده
غزل شمارهٔ ۲۵۷ — ای برده دل من و جفا کرده
غزل شمارهٔ ۲۶۰ — هرگز از دل خبر نداشته‌ای
غزل شمارهٔ ۲۶۳ — مسکین دلم به داغ جفا ریش کرده‌ای
غزل شمارهٔ ۲۵۸ — ای ایزد از لطافت محضت بیافریده
غزل شمارهٔ ۲۶۷ — زردرویم ز چرخِ دندان‌خای
غزل شمارهٔ ۲۶۸ — جانا به کمال صورتی‌ای
غزل شمارهٔ ۲۷۱ — یا بدان رخ نظری بایستی
غزل شمارهٔ ۲۷۲ — ای دیر به دست آمده بس زود برفتی
غزل شمارهٔ ۲۶۹ — گر مرا روزگار یارستی
غزل شمارهٔ ۲۷۰ — همچون سر زلف خود شکستی
غزل شمارهٔ ۲۶۵ — تا که دستم زیر سنگ آورده‌ای
غزل شمارهٔ ۲۶۶ — دامن اندر پای صبر آورده‌ای
غزل شمارهٔ ۲۷۴ — ای دل تو مرا به باد دادی
غزل شمارهٔ ۲۷۶ — ای دوست به کام دشمنم کردی
غزل شمارهٔ ۲۷۸ — بس دل‌افروز و دلارام آمدی
غزل شمارهٔ ۲۷۷ — گر ترا روزی ز ما یاد آمدی
غزل شمارهٔ ۲۷۹ — گر ترا طبع داوری بودی
غزل شمارهٔ ۲۷۵ — دیدی که پای از خط فرمان برون نهادی
غزل شمارهٔ ۲۷۳ — چه ناز است آنکه اندر سرگرفتی
غزل شمارهٔ ۲۸۰ — یاد می‌دار کآن چه بنمودی
غزل شمارهٔ ۲۸۸ — یک دم به مراعات دلم گرم نداری
غزل شمارهٔ ۲۸۱ — بی‌دلم ای یار همچنان که تو دیدی
غزل شمارهٔ ۲۸۲ — دلم بردی نگارا وارمیدی
غزل شمارهٔ ۲۸۵ — ما را تو به هر صفت که داری
غزل شمارهٔ ۲۸۶ — تو گر دوست داری مرا ور نداری
غزل شمارهٔ ۲۸۷ — گرفتم کز غم من غم نداری
غزل شمارهٔ ۲۸۳ — بدخوی‌تری مگر خبر داری
غزل شمارهٔ ۲۸۴ — روی چون ماه آسمان داری
غزل شمارهٔ ۲۸۹ — ندارم جز غم تو غمگساری
غزل شمارهٔ ۲۹۵ — گرفتم سر به پیمان درنیاری
غزل شمارهٔ ۲۹۶ — جانا اگر به جانت بیابم گران نباشی
غزل شمارهٔ ۲۹۴ — الحق نه دروغ محتشم یاری
غزل شمارهٔ ۲۹۰ — ای کار غم تو غمگساری
غزل شمارهٔ ۲۹۲ — نگفتی کزین پس کنم سازگاری
غزل شمارهٔ ۲۹۱ — با من اندر گرفته‌ای کاری
غزل شمارهٔ ۲۹۳ — ای عاشقان گیتی یاری دهید یاری
غزل شمارهٔ ۳۰۰ — یک زمان از غم نیاسایم همی
غزل شمارهٔ ۳۰۴ — ای غایت عیش این جهانی
غزل شمارهٔ ۲۹۸ — گر جان و دل به دست غم تو ندادمی
غزل شمارهٔ ۲۹۹ — گر من اندر عشقِ تو جز درد یاری دارمی
غزل شمارهٔ ۳۰۳ — بنامیزد به چشم من چنانی
غزل شمارهٔ ۳۰۲ — آگه نه‌ای ز حالم ای جان و زندگانی
غزل شمارهٔ ۲۹۷ — مرا وقتی خوشست امروز و حالی
غزل شمارهٔ ۳۰۱ — بختی نه بس مساعد یاری چنان که دانی
غزل شمارهٔ ۳۰۸ — سر آن داری کامروز مرا شاد کنی
غزل شمارهٔ ۳۱۱ — از من ای جان روی پنهان می‌کنی
غزل شمارهٔ ۳۰۹ — بی‌گناه از من تبرا می‌کنی
غزل شمارهٔ ۳۰۶ — دلم بردی و برگشتی زهی دلدار بی‌معنی
غزل شمارهٔ ۳۱۰ — آخر ای جان جهان با من جفا تا کی کنی
غزل شمارهٔ ۳۱۲ — ناز از اندازه بیرون می‌کنی
غزل شمارهٔ ۳۰۵ — گرد ماه از مشک خرمن می‌زنی
غزل شمارهٔ ۳۰۷ — نام وصل اندر زبانی افکنی
غزل شمارهٔ ۳۱۳ — باز آهنگ بلایی می‌کنی
غزل شمارهٔ ۳۱۵ — در حسن قرین نوبهار آیی
غزل شمارهٔ ۳۱۷ — ای همه دلبری و زیبایی
غزل شمارهٔ ۳۱۶ — این همه چابکیّ و زیبایی
غزل شمارهٔ ۳۱۴ — دوستا گر دوستی گر دشمنی
غزل شمارهٔ ۳۱۹ — ای روی تو آیت نکویی
غزل شمارهٔ ۳۲۰ — ای خوبتر ز خوبی نیکوتر از نکویی
غزل شمارهٔ ۳۱۸ — خه مرحبا و اهلا آخر تو خود کجایی
غزل شمارهٔ ۳۲۱ — قُرطه بگشای و زمانی بنشین بیش مگوی