غزل شمارهٔ ۲۴۳ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
به عمری آخرم روزی وفا کن
به بوسی حاجتم روزی روا کن
جفا کن با من آری تا توانی
تو همچون روزگار آری جفا کن
به رنجم از تو رنجم را شفا باش
به دردم از تو دردم را دوا کن
چو در عشق تو سخت افتاد کارم
تونیز این راه بی‌رحمی رها کن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که به او وفا کند و در لحظات سختی، او را یاری دهد. شاعر به صراحت از درد و رنجی که به خاطر عشقش متحمل می‌شود صحبت می‌کند و از معشوقه‌اش می‌خواهد در این راه بی‌رحم نباشد و به احساسات او توجه کند.