غزل شمارهٔ ۳۲۰ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که چرا با وجود زیبایی و نیکویی‌اش، به او بدی می‌کند و به او نمی‌گوید که علت این رفتار چیست. او از تضاد میان خوبی و بدی در رفتار معشوق شکایت می‌کند و احساس می‌کند که این بی‌رحمی ممکن است ناشی از چشم‌زخم زیبایی او باشد. شاعر در ادامه به نوسانات دوستی و دشمنی معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که نسبت به او ثابت قدم باشد. او همچنین به پیامدهای جفا و بی‌رحمی معشوق اشاره می‌کند و از اینکه معشوق به سادگی بهانه‌ای برای بدی کردن پیدا می‌کند، نگران است. در نهایت، شاعر احساس ناامیدی و سردرگمی‌اش را نسبت به رفتار متغیر معشوق بیان می‌کند.