شمارهٔ ۱۲۷ - در شکر انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
من به الماس طبع تا بزیم
گوهر مدحت تو خواهم سفت
تو عطا گر دهی و گر ندهی
بالله ار جز ثنات خواهم گفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این سطور شاعر از ارادت و محبت خود به یک شخص خاص سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگرچه او ارزش و مقام این شخص را می‌داند و به مدح او علاقه‌مند است، اما اگر عطا و لطفی از او نبیند، باز هم هیچ چیز جز ستایش او نخواهد گفت. به نوعی، عشق و احترام شاعر به این شخصیت قابل توجه است.